Surviving Life In Nepal – Ruth Style!

Om mijn leven in Nepal draaglijk en ietwat overzichtelijk te houden, leef ik met een aantal (ongeschreven) regels. Deze regels hebben zich in de afgelopen 2,5 jaar langzamerhand ontwikkeld, volgens het alom beproefde trial and error.

In de eerste maand dat ik hier woonde besloot ik dat niemand mij kon vertellen hoe ik dingen moest doen hier. Ik had namelijk een paar weken alle adviezen die ik kreeg geprobeerd op te volgen. Van de ingeburgerde expat tot de lieve Nepali, allemaal hadden ze goede raad voor welke bus ik moest nemen tot hoe ik het beste kon afdingen.

Dit bleek niet te werken, niet in de laatste plaats omdat veel adviezen elkaar tegenspraken en ik uiteindelijk wanhopig in rondjes rondrende in een poging het goed te doen.

Dus ging ik over op Plan B – op z’n Ruths.

Niet dat dat vlekkeloos ging, vandaar “trial and error“. Ik heb waarschijnlijk onderweg op wat tenen gestaan en mensen beledigd. Maar nu ik terugkijk kan ik vaststellen dat ik mijn routine aardig heb gevonden.

Er zijn een heleboel regels in de categorie ‘Algemeen’.

Als ik naar Kathmandu rij, neem ik de Swiss bus.

Ik eet niet elke dag dal bhaat.

Ik vraag een Nepali nooit om een recept.

Ik zal het afding-spel altijd meespelen en ik weet dat we allebei weten dat ik altijd alsnog wordt afgezet.

Als je me water aanbiedt zal ik niet vragen of dit d.m.v. UV straling is gefilterd. Ik zal het opdrinken en de gevolgen dragen.

Als je vraagt hoe duur mijn fiets was/hoeveel huur ik betaal/hoeveel een ticket naar Amsterdam kost, zeg ik dat ik dat ben vergeten.

Sommige regels gaan over het verkeer.

Als jullie volgens je eigen verkeersregels rijden, dan doe ik dat ook.

Ja jongens. Als het verkeer vaststaat omdat er een busje moet omkeren, dan kun je heel beschaafd staan wachten tot jij er langs mag. Maar dan sta je er over een uur nog. Dus als er een gat valt, dan rij je door. Iedereen achter je zal je ook dankbaar zijn.

Andere regels gaan over koken en bakken.

Als je iets niet hebt, dan is er altijd een alternatief.

Als je het al opgeeft wanneer je ‘kristalsuiker’ in het recept ziet staan, dan bak je er nooit wat van in Nepal (haha). Voor alles is een vervanging te vinden. Bananen in plaats van olie, bijvoorbeeld.

Ik laat jou zeggen dat ik dik ben geworden, en ik zal het er niet over hebben dat je weduwe bent.

In elke cultuur zijn er andere taboes, en ik heb geleerd om dat gewoon zo te laten zijn. Ik ben al lang blij dat ik geen last heb van overgewicht.

En tenslotte over taal.

In de omgang met Nepali’s is mijn eigen vuistregel als volgt:

Als mijn Nepali beter is dan jouw Engels, dan spreken we Nepali.
Als jouw Engels beter is dan mijn Nepali, dan spreken we Engels.

Helaas is niet elke Nepali overtuigd van deze regel.

En helaas wil ik het toch op z’n Ruths doen, ik heb niet voor niets 4 maanden lang dag in dag uit die lessen gevolgd.

En daarom heb ik een gesprek met de pizzakoerier of de busjongen waarbij ik Nepali praat en hij antwoordt in Engels.

Tja…als we elkaar maar snappen…dat is toch het doel van taal? :)

——————————————————————-

In an attempt to make my life in Nepal more bearable, I live with several (unwritten) rules. This rules have been slowly developing over the past 2,5 years, according to the well tested ‘trial and error’ method.

After having lived here for a month, I decided no one could tell me how to do things. For several weeks I had been trying to follow every advice that people gave me. From the naturalized expat to the sweet Nepali, everyone and their mom had good advice f0r me about which bus to take to how to bargain.

This turned out to be useless, mostly because most advices were interfering and I ended up desperately running around in circles trying to do it right.

So I started on Plan B – to do it Ruth style.

Not that that was going without trouble, hence the trial and error. I may have stepped on some toes and hurt some feelings along the way. But looking back, I can say I pretty much found my routine in living here.

There’s a lot of rules filed under ‘General’. To name a few:

When I travel to Kathmandu, I’ll take the Swiss bus.

I won’t eat dal bhaat every day.

 I never ask a Nepali for a recipe.

I will play along with the bargain-game and I know that both of us know I am being ripped off anyway. 

If you offer me water, I won’t ask if this has been filtered with a UV filter. I will drink it and bear the consequences.

If you ask me how much my mountainbike cost/how much rent I pay/how much a ticket to Amsterdam costs, I will tell you I forgot.

Some rules apply to traffic.

If you guys drive according to your own rules, I will do the same.

Yes friends. If there’s a traffic jam because a van is tring to turn around, of course you can be a good civilian and wait there until you can pass. But you will still be there an hour later. So as soon as there’s room, you will drive. Everyone waiting behind you will be grateful, as well.

Other rules apply to cooking and baking.

If you don’t have an ingredient, there’s always a substitute.

If you give up as soon as you read ‘breakfast sugar’ in the recipe, you will never bake something in Nepal. There’s a substitue for everthing. Bananas instead of oil, for example.

I will let you tell me I got fat, and I won’t mention the fact that you’re a widow.

Every culture has its own taboos, and I learned to just let that be. At least I’m not overweight.

And finally about language.

When talking to Nepalis, I use the following golden rule:

If my Nepali is better than your English, we will speak Nepali.
If your English is better than my Nepali, we will speak English.

Unfortunately, not every Nepali is living according to the same rule.
And unfortunately I still wanna do things Ruth style  – I didn’t spend 4 months in that language school for nothing.

And that’s why I will have a conversation with the pizza delivery boy or the busticket seller where I will speak Nepali and he will respond in English.

Oh well…as long as we understand each other…isn’t that the purpose of language anyway? :)

This Is Your Chance!

Ik ben nog nooit zo lang niet in Nederland geweest – 1 jaar en 7 maanden.
En de laatste keer dat ik langer dan een jaar in hetzelfde land was, is zo’n 6 jaar geleden.

Ik vind het geweldig om hier te wonen, maar het is tijd voor een bezoekje aan Nederland. En als je het leuk vindt om me weer eens te zien, dan is dit je kans!

Ik ben 13 juni – 2 juli in Nederland, en dan weer van 23 juli – 18 augustus. Ik logeer bij mijn ouders in Nijkerk, maar rij ook het land rond.

2 – 23 juli ben ik in Zweden. Waarschijnlijk vooral in Holsby (Smaland), maar we gaan oa ook naar Restenas in Ljungskile.

Ik wil jullie graag allemaal zien! Ik weet nog niet precies hoe ik alles wat ik wil/moet doen ga inpassen in mijn planning, maar als jij het ook leuk vindt om te chillen/koffie te drinken/een live update over mijn leven te horen, en een update van jouw leven te geven, stuur me dan een mailtje en dan plannen we een date.

Voor het geval je niet meer zo goed weet hoe je vriendin/dochter/zus eruit zag:

 

 

En het grootste gedeelte van de tijd heb ik deze knappe jongeman aan mijn zijde. Lucky me :)

 

 

 

————————————————————————

 

I have never been out of the Netherlands for this long – 1 year and 7 months.
And the last time I have been in one and the same country for longer than a year was about 6 years ago.

I love this place and I love living here, but it’s time to visit home for a bit. And if you’d like to see me, this is your chance!

I will be in the Netherlands June 13th – July 2nd, and then again July 23rd – August 18th. I will stay at my parents place in Nijkerk, but will also be driving around the country a bit.

July 2nd – 23rd I will be in Sweden. Mostly in Holsby I think, but we will also make a trip to Restenas in Ljungskile and probably some other random cool places.

I would really really like to see everyone. I’m not sure how everything I need to/want to do this summer is gonna work out with the time I have, but if you’d also like to hang out/have a coffee/hear some live updates on life, and tell me yours, then email me and we will plan a date.

In case you had forgotten what your long lost friend/daughter/sister looks like, here’s a reminder.

 

And most of my time in Europe I will be accompanied by this handsome fellow. I am one lucky girl.

 

Food Lessons

Ik zal beginnen met het hoogtepunt van de dag.

Nadat we een half uur in de brandende zon hadden gelopen (gelopen, want het is nog steeds bandh) zagen we een kraampje met watermeloen. Het zag er bijzonder lekker uit.

Dus we liepen er heen en kochten 2 stukken, 20 rupees per persoon. Eerst werd er een kopje water over heen gegooid vanwege de vliegen.

Vervolgens werd de meloen in kleinere stukjes gesneden, en op 2 bladzijden uit een schrift gelegd. Het was huiswerk van 2 jaar geleden. Hoe cool is dat?

En het was heerlijk.

Nu volgen er 2 lessen over groenten in Nepal. Of ik deze lessen  persoonlijk heb mogen leren laat ik in het midden. Maar jullie zullen er nooit details over te horen krijgen.

dit is een komkommer

dit zijn geen paprika’s

——————————————————————–

I will start with the happy moment of today: fast food in Nepal.

After a 30 minute walk in the sun (walk, because it’s still bandh today) we saw some people selling water melon. It looked delicious.

So we walked over and got two pieces, 20 rupees each. First the fruit was rinsed with a cup of water from who-knows-where, because of the flies.
Then they cut up the slice in smaller pieces, and then put it on 2 pieces of paper from a notebook. It was some kids homework from 2 years ago. How cool is that?

And the watermelon was delicious.

And now two lessons will follow about vegetables in Nepal. I may or may not have learned this lesson personally, and I will definitely not share stories about said lessons.

this is a cucumber

these are not bell peppers

To Bandh Or Not To Bandh

Ik dacht, laat ik jullie eens vermaken met een verslag vanuit het pittoreske Nepal, helaas geplaagd door bandhs en whistle rallies.

Ik kan jullie namelijk best vertellen dat een bandh betekent dat alle winkels dichtgaan en je de straat niet meer op mag, maar hier zijn wat illustratie zodat jullie je een beeld kunnen vormen van hoe dat nou eruit ziet, in de praktijk.

- De winkels gaan dicht, maar als je de achterdeur weet te vinden kom je ook heus wel aan eieren.

- Vrijdag was er onduidelijkheid of er al dan niet een bandh was. Dat kan je niemand kwalijk nemen, want in deze roerige tijden worden er om de haverklap bands uitgeroepen danwel teruggenomen, soms zelfs uitgesteld, en een dubbele of driedubbele bandh is ook geen uitzondering. Vandaar dat er vrijdag elke 10 minuten een aarzelende motor voorbij kwam. De bussen en taxis bleven wel veilig binnen – je weet het maar nooit.
Om half 3 reed ik naar de base, en ik moet zeggen dat ik me wel superstoer voelde dat ik de bandh negeerde, al was ik bij lange na niet de enige.
Prem zei later tegen me dat ik, mocht ik worden gestopt onderweg, gewoon moest zeggen dat ik tijdelijk aanhanger van de Raprapa was. (Pas later hoorde ik dat de reden van de Raprapa’s bandh was dat ze Nepal weer als Hindu-staat willen zien)

- Vandaag, zaterdag was de eerste officiele bandh-loze dag in de week, en ook voorlopig de laatste. Normaal gaat alles dicht op zaterdag zodat iedereen naar de tempel kan of kan gaan picknicken, maar gelukkig was ik niet de enige die de koelkast wilde vullen. Alle winkels waren open.

- Terwijl ik naan en chicken curry aan het eten was in een restaurant op een van de drukste straathoeken van de stad, kwam er een ‘julus’ langs, oftewel: een protestoptocht/demonstratie/rel. Het was een whistle rally, waarbij iedereen gewapend met een fluitje door de straten loopt dan wel rijdt. Alle verkeer moet dan stoppen, tot ze voorbij zijn. Bijzonder effectieve manier van demonstreren – als het je doel is om heel vervelend te zijn.
Helaas was het een half uur daarvoor begonnen met regenen, wat resulteerde in een vrij treurig groepje motoren, gevolgd door een stuk of 20 doorweekte wandelaars, met fakkels die niet meer wilden brandden.
Twee jongens op een motor deden nog een halfslachtige poging om een jeep tot stoppen te brengen, want dat doe je nou eenmaal als je met een julus meedoet, maar daar slaagden ze ook niet echt in.

Tot zover.

Just Normal Life In Nepal

Remember the concept of a bandh in Nepal?

A group of people (a political party, or a people group, etc.) can call a bandh, which literally means ‘closed’ and results in a shut down of shops and transportation. Cycling and walking is still allowed.

The month of May is bandh-month, as it has been the month for the constitution to be done – for the past 4 years. Yeah. Four. Years.

Anyway, I won’t go into the details of the political situation here, as it is a bit complicated, and overall not very interesting if you don’t live here.

It’s definitely interesting when you DO live here.

As I had to extend my visa (always in May, so always fun), I tried to plan it around the bandhs. The problem is that they don’t always announce them until the day before. And sometimes they announce one but call them off the night before.

I decided to fly to Kathmandu on Sunday. I usually take the tourist bus (a tenth of the price of a plane ticket, but also ten times as slow) but since I’ve been going back and forth many times in the past 2 months, I thought I deserved a flight this one time. I had to be at the airport at 11:30, and I had to get a bank statement and several photo copies before that. The bank opens at 10, so plenty of time…or so I thought. When I called taxi driver #1, he was repairing his engine. When I called driver #2, I understood why – it was a 3 hour ‘taxi strike’, until 12. No buses or taxis allowed on the streets.

Fortunately I have friends who live next to the airport, who had loaned their bicycle to my neighbor when he had to get home from the airport. I called him and offered to ride it back to the owners.
I stopped at the bank on my way, made photo copies, dropped off the bicycle, and went to the airport.

Getting my visa was surprisingly easy. I think my new motto for living in Nepal is ‘less stress, more persuasion’. Having the phone numbers of the right people is key.
Sunday 3 pm: “Your letter will be done by Tuesday 1 pm. No, it can’t be done by tomorrow. It takes a lot of time to process.”
Monday 11am I call the office. “Yes, the letter is finished, please come and pick it up.”

This was great news, as there were rumors of bandhs starting on Friday. I had to get my stuff done fast, because I had bought bus tickets for Thursday to be home before the bandhs.
Even immigration was being helpful. It would take 2 days, they said. But when I told them I live in Pokhara, and there’s gonna be bandh, and really can it not be done tomorrow? they quickly changed their minds. Tomorrow it is.

The visa was in the passport by Tuesday and all was well.
But then Wednesday 10 am my phone rang. My friend had received an email saying there would be an indefinite nationwide bandh, starting on Thursday.

There’s only one thing worse than a bandh, and that’s an indefinite bandh.

She told me to come back that day, or I would be stuck in Kathmandu till who knows when.

Two hours later the taxi dropped us off at the bus stand where you can get a mini van to Pokhara. And 5 hours later I was home, but not before a 10 minute stop at the grocery store where I bought fruit, veggies, pasta, sauce, fl0ur, juice and chocolate.

Yes chocolate.

It’s a necessity.

So that is life.

It’s a life where you plan what you want, but you never know if it will turn out like you planned and you have to be ok with that.

(but here’s a word of thanks to Beena, Binod, and some other people at different offices whose names I do not know, but thanks to all of you I got my visa before the bandh craziness and I can plan/change plans/cancel plans in the comfort of my own house in my own Pokhara. THANKYOU :) )

A Short Trip To Gorkha

Ik had jullie nog een stukje beloofd over mijn bliksembezoekje aan Gorkha. Bij deze!

Als ik zeg kort, dan bedoel ik ook echt kort. In totaal 7 uur op de motor zitten voor een bezoekje van 2 uur is misschien niet heel efficient, maar wel leuk en avontuurlijk.

Een vriend van mij, Paul, was op maandag getrouwd. Hij was een van de eerste vrienden die ik maakte na aankomst in Nepal. Naast grappig, behulpzaam en relaxed ook de eeuwige vrijgezel.
Vlak na mijn komst waren zelfverklaarde  ‘three idiots‘ niet meer drie, want Paulas trouwde met een Amerikaanse. Een jaar later zette Samuel de base op z’n kop met het bericht dat hij was verloofd met een Filipijnse, en ook zij trouwden niet veel later. En toen was Paul nog over.

Een maandje geleden kwam het nieuws dat hij ging trouwen. Twee weken later volgde het nieuws dat de grote dag een week later zou zijn. Omdat haar broers het land uit zouden gaan, hadden ze twee opties: nu trouwen, of over 3 jaar. Die keuze was snel gemaakt.

Daarom was het verlovingsfeest op zondag, het trouwfeest op maandag, en een receptie op dinsdag.

Ik werd door vriend en buurman Prem overgehaald om ook te gaan. 90 kilometer door Nepal, met iemand achterop? Hmm….okee. Waarom niet?

Om half 8 begon de reis. Tien minuten later wilde Prems motor niet meer starten. Bina mocht bij mij achterop, en Prem bracht zijn motor naar een workshop. Een uur verder over de snelweg besloten we hem toch maar eens te bellen. Hij was nog in Pokhara, maar de motor was gerepareerd, dus hij kwam er aan. Na een cola en 40 minuten kwam hij eraan gescheurd. We liepen aardig achter op schema, dus ‘nu gaan we ff hard rijden, he Ruth!’ Ja ja dacht ik. Ik vind 60 wel hard genoeg…

Bina wilde liever bij mij achterop dan bij hem, en met zijn 150 cc (tegenover mijn schamele 100) was hij al snel uit zicht.

Maar de snelweg is een heel ander verhaal dan de stad.
In de stad let je op gaten in de weg, en stenen, overstekende kinderen/koeien/geiten, tractors die geen korte bocht kunnen maken als ze de weg opdraaien, studenten die overal tussendoor slalommen, etc.

Op de snelweg let je op bussen en vrachtwagens die voor en achter je rijden, en de bochten waarvan het moeilijk inschatten is hoe hard je die in kan gaan.

Gaten zijn er hier en daar alsnog, trouwens. En soms besluit een bus om te keren, en het recht van de sterkste geldt ook hier, dus dat was Ruth een keer de berm in…

Na twee uur over de snelweg sloegen we af naar Gorkha. We moesten in het dorp ‘Eghaarha Kilometer’ zijn. Dit betekent ‘Elf kilometer’. Er bestaat ook een 12 kilometer, etc.
Wie zou er op het geniale idee zijn gekomen om dorpen naar afstanden te vernoemen? Het maakt het zoeken naar het dorp er in elk geval niet makkelijker op, want als er bordjes naast de weg staan met ’11 kilometer Gorkha’, betekent dat dat je nog 11 kilomter moet, of dat je er al bent?

Anyway, we reden te ver (ik denk dat voorgaande uitleg genoeg excuus is daarvoor) en na een paar telefoontjes reden we terug, waar onze goede vriend Mukti ons stond op te wachten.

Het was inmiddels half 12, en de ceremonie was net voorbij. Felicitaties, een foto met het gelukkig paar, een bord dal bhaat, een tijdje chillen, en toen was het tijd voor de terugweg.

Het was overigens behalve een receptie ook een grote familie reunie. De Tamang is een bevolkingsgroep waar iedereen familie is van iedereen, dus het was 1 groot feest. Er werden ook zakken vol rijst meegegeven met de mensen uit de stad, want dat is hier gratis van het veld te halen, en de bruid en bruidegom werden bedolven onder cadeaus. Paul is namelijk kaancha en Shanti is kaanchi – allebei de jongste uit de familie, wat betekent dat alle oudere broers en zussen los gaan met de cadeaus. Geen slechte manier om je huwelijk te beginnen!

Prem nam Mukti mee terug naar Pokhara.
Omdat we elkaar voorbij reden bij de stops (ik was veruit de langzaamste maar ook zo geconcentreerd dat ik niet zag dat ze naast de weg stonden te zwaaien dat we moesten stoppen) stopten we maar niet, op een pitstop van 5 minuten na dan. In drie uur waren we weer terug in Pokhara, met stijve benen, en hoofdpijn van de helm.

 

——————————————————————————

I had no time to take photos, so I stole one from the Internetz. This is Gorkha. It’s beautiful. I wish I could’ve spent more time.
Random fact – Gorkha is the Bible Belt of Nepal :)

——————————————————————————

I had promised you guys a post about my short visit to Gorkha, so here it is!

When I say short, I really mean short. To drive for a total of 7 hours for a 2 hour visit may not be the most efficient, but it’s definitely fun and adventurous.

A friend of mine, Paul, got married on Monday. He was one of the first friends I made after arriving in Nepal. Other than funny, helpful and relaxed, also very single. Right after my arrival, the self proclaimed ‘three idiots‘ were not three anymore, cause Paulas married an American girl, and a year later Samuel turned the base upside down with the announcement he got engaged to a Filipino girl, and they got married not long after.
And then Paul was left.

About a month ago the news came he was going to get married. Two weeks later we heard the big day would be a week after that. The girls brothers were leaving the country, and the couple had two options: get married now, or in 3 years. That was not a difficult decision to make.

So the engagement party was on a Sunday, the wedding on a Monday, and a reception on Tuesday.

My friend and neighbour Prem convinced me to come, too. 90 kilometers across Nepal, with a passenger on the back? Hmm….okay. Why not?

The trip started at 7:30. About 10 minutes later, Prems motor bike wouldn’t start anymore. His wife Bina joined me, and he brought his bike to a work shop while we kept driving. About an hour later we decided we should call him. He was still in Pokhara, but the bike was fixed, so he was on his way. A coke and 40 minutes later he arrived. We were quite a bit behind on our time schedule, so, “Now we’re gonna go really fast, ok, Ruth?” Sure….I thought. I think 60 km/h is fast enough…

Bina would rather drive with me than with him, and with his 150 cc (vs my humble 100) he was out of sight before we knew it.

The highway is a whole lot different than the city.
In the city you have to watch out for holes in the road, and stones, and kids/cows/goats crossing the street, and tractors that can’t make a sharp turn when they come on the road, and students who are driving like mad men, etc.

On the high way you keep an eye on the trucks and buses that drive ahead of you and behind you, and the turns, where it’s hard to estimate how fast you can go.

There’s still holes in the road here and there, by the way. And sometimes a bus decides to turn around, and since it’s always the right of the strongest, I ended up on the shoulder of the road…

After two hours on the high way we turned towards Gorkha. We had to go the a village named ‘Eghaarha Kilometer’, which means ‘Eleven kilometer’. There’s also a 12 kilometer, etc.
Who got the genius idea to name villages after distances? It certainly doesn’t make it easier to find them. Cause when there’s signs next to the road saying ’11 kilometer Gorkha’, does it mean you still have to drive 11 kilometers, or that you reached your destination?

Anyway, we drove too far (I guess what I just wrote is my excuse) and after a couple of phone calls we drove back, where our good friend Mukti was waiting for us on the road.

By that time it was 11:30 and the ceremony just finished. After congratulations, a photo with the happy couple, a plate of dal bhaat, a cup of water from a questionable bucket, and chilling for a while, it was time to head back.

By the way – it was not just a wedding reception, but also a huge family reunion. The Tamangs are a tribe where everyone is related to everyone, so it was a big party. Many bags filled with rice were given to the people that had come from the city, cause you can just get it from the fields here, and the bride and groom got tons of gifts. Paul is kaancha and Shanti is kaanchi – both the youngest from the family, which means all the other siblings will go crazy with gifts. Not a bad way to start your marriage!

Prem took Mukti back to Pokhara with him.
Since we missed each other at the stops (I was by far the slowest, but also so focused that I didn’t see them standing next to the road waving at us to stop) we just didn’t stop, except for a 5 minute break.
We made it back to Pokhara in 3 hours, with stiff legs, and a headache because of the helmet.

 

Being Famous In Nepal

Er zijn heel wat plekken in Nepal waar ik weet dat ik bekenden zal tegenkomen. Hoteleigenaren, gidsen, verkopers, leraren, parkeerhulpen, taxichauffeurs…zelfs in de meest afgelegen dorpjes loop ik kans dat iemand zegt ‘Hey, ben je er weer!’ omdat ze me herkennen van die keer 1,5 jaar geleden dat ik een kopje thee bestelde bij ze.

Omdat ik mijn ouders in oktober alleen heb meegenomen naar plaatsen waar ik al eerder was geweest, leven die nu in de veronderstelling dat ik overal, echt overal in Nepal wel iemand ken. Ik moet toegeven dat het na de honderdste keer ‘ohooo Ruth bahini, welkom terug!’ een beetje afgezaagd werd.

Maar gisteren maakte ik een nieuwe variant op het thema mee.

Ik werd in mijn straat gestopt voor een standaard rijbewijs controle. De ‘armed police’ dude in zijn camouflagepak bekeek het pasje zorgvuldig, keek me aan, en zei in het Nepali:

“Jij bent naar Mustang geweest!”

Ik staarde hem met open mond aan.
Mustang is het district waar ik verschillende keren heen ben geweest voor een trektocht – hoog in de bergen, en het verdient de titel ‘the middle of nowhere’.

“Hoe weet u dat?”

Het bleek dat hij mij daar wel eens heeft gezien toen hij dienst had op de controlepost.

Het valt niet mee om beroemd te zijn ;)

——————————————————————–

There’s quite a few places in Nepal where I know I will met someone I know. Hotel owners, guides, salesmen, teachers, taxi drivers…even in the most rural villages I have a chance of someone saying ‘Hey, you’re back!’ because they recognize me from that one time 1,5 years ago when I ordered a cup of tea at their place.

When my parents were here in October, I only took them to places I had been before, and that’s why they are now convinced that everywhere, literally everywhere in Nepal I know someone. I’ll admit that after the hundredth time ‘ohoo Ruth bahini, welcome back!’ it was getting old.

But yesterday was a new variation on the theme.

I was stopped in my street for a regular drivers license check. The ‘armed police’ dude, wearing his camouflage outfit, studied the card carefully, looked at me, and said in Nepal:

“You’ve been to Mustang!”

I just stared at him.
Mustang is the district I’ve been to several times for a trekking – high up in the mountains, and it deserves the title ‘middle of nowhere’.

“How do you know?”

Turns out he had seen me there while he was on duty at the check post up there.

It’s a tough life, being famous… ;)

Why I’m less adapted than I think I am…

I tend to think I’m fairly well adapted to this culture.

But sometimes the truth comes out…

While on the bike, I overheard a guy say to his friend (both on a bike as well) “Utta gora ho!” (translates to: “there’s a *insert less polite word for foreigner*”!)

Well, gora is used for both male and female, but there’s a word for just female as well.

I looked in my mirror and saw two guys on a bike right behind me, staring at this wonderful phenomenon.

The first thing I wanted to do was turn around and yell “That’s GORENI for you!!”

That must be the Dutchie in me…

 

dutchie on a bike

 

(but I didn’t say anything, and told myself, ‘just let it go Ruth, let it go…’
So maybe I’m still more adapted than I thought I was after I realized I wanted to yell at a couple of strangers…now this is getting confusing…never mind)

 

(ps – post about road trip to Gorkha coming up soon)

 

…to love and be loved in return

These past few weeks, or maybe even months, have been interesting. A lot of traveling, a lot of goodbyes, a lot of…emotions.

My housemates left the county for several months, then my boyfriend left, shortly after that my sisters arrived for a visit and this morning they got on the plane back to the Netherlands again.

In the midst of that, I have been trying to do work but I also had to work on renewing my visa – something that always takes more time than you expect (or want).

I went to the village, to the mountains and to the capitol, and I don’t really want to count the number of hours I have spent on buses in the last 2 months.

It felt like even before one  event was done, I had to be ready for the next. And even now as I have said goodbye to my sisters, I can start the countdown to my visit to Europe, in June.

Life is good, but life can also be intense. But what I have been enjoying most is realizing how many people there are in my life whom I love, and how many who love me.

Simply coming back home (in Pokhara) and having people, from friends to shopkeepers, ask me where I’ve been lately makes me smile and realize that I love and am being loved, in return.

 

:)

This Is Not About Baking

Vandaag kreeg ik van een niet-nader-te-noemen familielid te horen dat dit wel een beetje een bak-blog was geworden. En dat, lieve lezers, deed mijn schrijvershart een beetje pijn.

Want bakken doe ik , maar dat niet alleen.

Ik woon per slot van rekening in Nepal, waar notabene de koeien over straat lopen, de bergen in de achtertuin staan en er elke dag wel situaties zouden moeten zijn waarover ik kan schrijven en waarover jullie dan je hoofd schudden en bij jezelf zeggen, wat een land he, Nepal, tistochniettegelovuh.

Maar al die verhalen verzamelen zich langzamerhand ergens in mijn achterhoofd terwijl ik avonturen beleef met Jeti en Maili, zoals de zussen hier genoemd worden. Ik ben Kaanchi.

Tussen twee haakjes. Ik vertel iedereen die het wil horen, en ook zij die dat niet willen, dat Ellen en Grietje mijn zussen zijn. Nu is het zo dat je in Nepal iederéén je zus noemt. Of broer natuurlijk. Maar als ik dan zeg, ‘mijn EIGEN zussen’, dan valt de mond open en moet er worden gecheckt wie er dan de oudse (jeti), tweede (maili) en jongste (kaanchi) is. Dus na dit vele malen te hebben aangehoord, kan ook Ellen dit in Nepali zeggen. (voor de nieuwsgierigen: “aafnai didi haru”)

Even over die avonturen. Die moeten beleefd worden, en in het beleven van avonturen gaat tijd zitten, vooral als je daarnaast ook nog je verblijfsvergunning wil veiligstellen en als het even kan af en toe wat contact hebben met Mr. Sweden.

Daardoor heeft mijn blog te lijden, maar daar gaan we niet over inzitten want avonturen zelf zijn toch leuker dan de verhalen erover.

En zo is het maar net.