Jasai Tapaaiko…A Nepali Song I Like

Deze video is voor mijn moeder, a.k.a. Mama Mieneke, de beste moeder die je je maar kan wensen.

Dit is 1 van mijn favoriete Nepali nummers :)

(Niet de beste opname overigens…maar ja)
(En van een paar woorden lukte de vertaling niet)

————————

This video is for my mom, a.k.a. Mama Mieneke, the best mom you could have.

This is one of my favorite Nepali songs :)

(Not a great recording, by the way…but ok)
(And some words I couldn’t translate, I got confused)

जसै तपाईको शक्तिको घोषणा गर्छौं
जसै तपाईको नाउँको प्रशंसा गर्छौं |

टुटेको हृदय जोड्नुहोस, बन्धन सब फुकाउनुहोस्
अन्धकार हटाउनुहोस् ,  होसन्ना, मारानाथा

जसै तपाईमा सार्है खुशी हुन्छौं
जसै तपाईमा हृदय रमाउदछ

हर्षको तेल खन्याउनुहोस् , धार्मिकता पहिन्याउनुहोस्
अभिषेक पठाउनुहोस् , होसन्ना , मारानाथा

आउनुहोस, हे येशु, आउनुहोस, हे येशु

as we declare your strength,
as we praise your name
mend the broken hearts, break all the bondage
take away the darkness, hosanna, maranatha

as we are happy in you
as the heart rejoices in you
pour out the oil of joy, (…)
(…) hosanna, maranatha,
come Jesus, come.

Baking In Nepal – Stuck On Shortbread Level

Sometimes I look at the power schedule, and I think to myself: today I can bake something! And I do a little dance of joy.

Then I do my mental check list. Eggs, flour, sugar, butter, check check check check.

Another dance of joy.

And then. Then what?

Friends, I don’t know! If I make chocoalte cookies one more time I WILL go crazy! And I’m principally against cookies with coconut or peanut butter. .

Because of the lack of granulated sugar (the sugar grains here have the average size of a marble) I can’t make anything fancy since from the first bite you are crunching away the sugar.

Ginger, cinnamon and cocoa – I have used it way too many times.

There’s supposed to be some sort of development in a career as kitchen princess. You start with shortbread, and from there it should all be uphill.
Every time you step out of the kitchen with an apron covered in flour and exploded hair, you’re holding a more beautiful creation in your hands.
Slowly you transform into a Martha Stewart.

But I’m stuck on the shortbread – level.

I wanna bake nice apple pies!
I wanna bake a picaken!
I want cranberries and fresh strawberries!
But where in the heck do I find ‘prepared tart shells’? Cream cheese? Whipped cream? PECANS?

I’m just gonna sit here and feel sad for myself, and maybe eat another stupid chocolate cookie.

This is Salman Khan and he sings a song about someone’s melodious eyes.
It has nothing to do with baking, but this video can brighten up your worst day, and even this complain-post.

 

 

Soms kijk ik naar het elektriciteitsschema, en ik denk: vandaag kan ik wat bakken! En ik doe een klein vreugdedansje.

Vervolgens ga ik mijn mentale checklist na. Eieren, bloem, suiker, boter, check check check check.

Nog een vreugdedansje.

En dan. Wat dan?

Ik weet het niet meer mensen! Als ik nog 1 keer chocolade koekjes maak word ik gek! En ik ben principieel tegen koekjes waar kokos of pindakaas in zit.

Bij gebrek aan kristalsuiker (suikerkorrels hier hebben de grootte van een knikker) kan ik geen fancy dingen maken want de suiker kraakt je tegemoet als je een hap neemt.

Gember, kaneel en cacao – ik heb het tot in den treure gebruikt.

Er hoort een soort opbouw te zitten in de carriere als keukenprinses. Je begint met zandkoekjes, en daar vandaan moet het uphill zijn.
Elke keer als je uit de keuken stapt met een schort vol bloem en ontploft haar heb je een mooiere creatie in je handen.
Langzamerhand transformeer je in een Martha Stewart.

Maar ik zit vast op het zandkoekjes-level.

Ik wil appeltaarten bakken met mooie repen deeg!
Ik wil een picaken bakken!
Ik wil cranberries en verse aardbeien!
Maar waar in the heck vind ik ‘prepared tart shells’? Cream cheese? Slagroom? PECANNOTEN!?

En nu ga ik hier mezelf zielig zitten vinden en misschien neem ik nog wel zo’n stom chocoladekoekje.

How Not To Be Categorized As “Tourist”

It’s tough, being a white foreigner in Asia. You move to Nepal, learn the language, the local cuisine, you make a ton of Nepali friends – and STILL everyone just assumes you’re a regular tourist.

How dare they!? You, well-adjusted foreigner, an ordinary tourist?

But don’t you worry. Ruth can help you out. I’ve learned my lessons, and after Two Whole Years in Nepal I’m a true expert by experience.

Here is my advice – they’re about Nepal, but I’m sure you can use them anywhere.

- purchase a local outfit
For women: a kurtha (see photo). For men: a dhaka topi (see photo). This is an important step in adjustment, especially if you opt for the complete kurtha suruwaal, including pants. If you walk around in public in these clothes, everyone will know: she’s serious.

- learn the language and use it wherever you can
So, ALSO in the tourist center of the city, where every waiter speaks English. It does not matter. Speak Nepali, and: the louder the better, so that the French couple at the table next to you will realize you do not only speak this gibberish, but you even understand it. Respect.

Important: be consistent and don’t give up. Even when their only response is: “Wow, your Nepali is so good.”  Even when they don’t understand you at all. Even when they refuse to respond in Nepali.
Keep talking, in Nepali. Cause you’re NOT a tourist.

- use public transportation, or even better, a motor bike
Tourists take the taxi.
Tourists rent a scooter.
But you know exactly how the bus system works, and you even manage to get a seat, so you don’t have to stand up with your head on your shoulder (low ceiling) and a Nepali in your arm pit.
Your own motor bike is even better, but this is tricky: what separates you from the ordinary renter? The trick is: attach a personalized key ring to your keys, and/or decorate the bike with stickers.

- always walk around with your huge set of keys
This one is a little more subtle, but if people are attentive, they’ll notice you’re not a tourist, since you have your front door, back door, gate and bicycle key with you. The regular travel only has his hotel room key with him, with a huge wooden fish attached to it so he doesn’t accidentally take it home.

- do your groceries strategically
Even in Saleways you’ll find tourists, but they’ll buy Snickers, coke and toilet paper.
You buy laundry detergent, sugar, flour, and a broom. Because you live here.

What also works, is buying useful items like an oven or a printer. Those are not regular souvenirs (how nice, a real oven, yeah from Nepal! I’ll put it on the window sill, see how nice that looks)

And here’s the ultimate tip:

get rid of your back pack, and from now on just walk around with all your stuff in a printer box.

this is a kurtha suruwaal

and this is a topi

and these keys can only belong to 1 person in Nepal...ME

Het valt niet mee om een buitenlander in Azie te zijn. Je verhuist naar Nepal, leert de taal, de lokale cuisine, maakt een rits Nepali vrienden – en iedereen neemt gewoon domweg aan dat je een toerist bent.

Hoe halen ze het in hun hoofd?! Jij, aangepaste buitenlander, een ordinaire toerist?

Maar geen nood. Ruth weet Raad. Door schade en schande wijs geworden, en een ware ervaringsdeskundige na 2 Hele Jaren in Nepal.

Hier mijn tips op een rijtje – ze gaan over Nepal, maar ongetwijfeld overal toepasselijk.

- schaf een lokale outfit aan.
Voor de vrouwen in Nepal: een kurtha (zie foto). Voor de mannen: een dhaka topi (zie foto). Dit is een serieuze stap in aanpassing, vooral als je voor de complete kurtha suruwaal gaat, inclusief de broek. Als jij je in deze kledij op straat begeeft, weet iedereen: zij meent het serieus.

- leer de taal EN gebruik hem waar je maar kan
Dus OOK in het toeristen walhalla van de stad, waar elke ober Engels kan. Doet er niet toe. Nepali praten, en: hoe luider hoe beter, zodat die Fransen aan het tafeltje naast je doorhebben dat jij deze wartaal niet alleen spreekt, maar ook begrijpt. Respect.

Belangrijk: wees consequent en geef niet op. Ook niet als hun enige reactie is: “Wow, wat spreek jij goed Nepali.” Ook niet als ze je totaal niet begrijpen. Ook niet als ze weigeren terug te praten in Nepali.
Gewoon doorpraten, in Nepali. Want je bent GEEN toerist.

- gebruik het openbaar vervoer, of nog beter, een motor
Toeristen nemen de taxi.
Toeristen huren een scooter.
Maar jij weet precies hoe de bus werkt, en je krijgt het zelfs voor elkaar om een zitplaats te vinden, zodat je niet met je hoofd op je schouder en een Nepali onder je oksel hoef te staan.
Je eigen motor is nog beter, maar dit is tricky: wat onderscheidt jou van de doodgewone huurders? De truc is: hang een gepersonaliseerde sleutelhanger aan je sleutels, en/of beplak je motor met stickers.

- hou altijd je grote sleutelbos bij je
Deze is iets subtieler, maar de oplettende voorbijganger weet direct dat jij geen toerist bent als ze je voordeur-, achterdeur-, hek- en fietssleutel aan 1 bos hebt hangen. De gemiddelde reiziger heeft alleen een hotelkamersleutel met een enorme houten vis eraan vast, zodat je hem niet per ongeluk mee naar huis neemt.

- koop strategische boodschappen
Ook in de Saleways zijn toeristen te vinden, maar die kopen Snickers, cola en wc papier.
Jij koopt wasmiddel, suiker, bloem en veger en blik. Want jij woont hier.

Wat het ook goed doet, is gebruiksvoorwerpen kopen, zoals een oven of een printer. Die worden niet snel aangezien voor souvenirs (he leuk, een echte oven, uit Nepal ja! zet ik in de vensterbank, dat staat zo gezellig)

En dan hier de ultieme tip:

doe je rugtas weg, en loop voortaan alleen nog maar rond met al je spullen in de printerdoos.

The Minefield Of Dating In Nepal

Maybe you thought, how nice, Ruth got a boyfriend. How nice, cute, romantic, sweet, and more of that stuff.

But dating in Nepal is a true minefield of cultural do’s and mainly don’ts.

You don’t bike together to the local pub (did you know in Sweden, it’s illegal to have someone ride on the back of your bicycle after the age of 15? Oh, the romanticism that is banned by that law….don’t they understand?!)
No, in Nepal, you drive your motor bike. Which will result in having ‘helmet hugs’ (try it, it’s quite the experience) and a boyfriend who, out of pure desperation, teaches himself to drive the motor bike because having your girlfriend drive you everywhere, now that is sad.

Public displays of affection are Not Done. In other words: we need to save the holding hands for the dark alleys and the back seat of the taxi. Quite ironic though that men can hold hands. And this doesn’t mean they’re in a relationship, it just means they’re good friends.

Posing for photos is something else, too. See added photos for proof.

And just when you think you found a quiet spot to enjoy the view over the lake, you have the following conversation:

Me: “I think this is a nice spot.”
Jacob: “I think it’s a poop place.” (goes and checks it out) “Yep. It’s a poop place.”

Speaking of quiet spots – in Nepal you are Never. Alone.
And once you’re alone, it’s Not Done, because oh my, you’re not married, and maybe now you’ll end up being pregnant! Since my housemates have gone to New Zealand, I’m home alone and that makes my house forbidden terrain for Jacob.

Which means I spend a whole lot more time at the base, where we have the following options: 1) dining room, where there’s always people hanging out who wanna watch Seinfeld with us or enjoy our deep & serious conversations, or 2) the office, the coldest room of the building, where there’s always people walking in and out.

It’s better than nothing.

And there’s always Almond’s Cafe, where by now we get the friends-discount, and Lakeside.

One night we were out for dinner, and both of us were asked if we were planning to marry a Nepali. Jacobs subtle hint in his answer that Dutch was fine for him, was not noticed.

In Nepal, they don’t do dating.

In Nepal, they arrange marriages.

 

this is how you pose as a couple

 

and this is how you pose when no one is watching. (I know, right? living on the edge)

 

Jullie dachten misschien, wat leuk, die Ruth heeft een vriend. Wat leuk, gezellig, romantisch, lief, en wat dies meer zij.

Maar vergis je niet. Daten in Nepal is een waar mijnenveld van culturele do’s en vooral don’ts.

Je fietst hier niet gezellig achterop bij vriendlief naar de plaatselijke kroeg (wist je dat het in Zweden verboden is om achterop de fiets te zetten als je ouder bent dan 15? Begrijpen ze niet wat voor romantiek ze hiermee hebben geband?).
Nee, in Nepal pak je de motor. Wat resulteert in ‘helmet hugs’ (try it, een hele belevenis) en vriend die uit pure wanhoop ook maar leert om motor te rijden, want je vriendin die je overal naar toe rijdt, dat is toch treurig.

Openbare uitingen van genegenheid zijn Not Done. Met andere woorden: het hand in hand lopen moeten we bewaren voor de donkere steegjes. Wat dan wel weer frappant is, is dat mannen wel hand in hand mogen lopen. En dat betekent dan weer niet dat ze een relatie hebben, maar gewoon dat ze hele goede vrienden zijn.

Voor foto’s poseren is ook een ander verhaal. Zie de bijgevoegde foto’s voor bewijs.

En denk je een rustig plekje te hebben gevonden om te genieten van het mooie uitzicht over het meer, heb je de volgende conversatie:

Ik: “I think this is a nice spot.”
Jacob: “I think it’s a poop place.” (goes and checks it out) “Yep. It’s a poop place.”

Over rustige plekjes gesproken. In Nepal ben je Nooit. Alleen.
En als je dan een keer alleen bent, dan is dat weer Not Done, want o wee, je bent niet getrouwd, daar komen kinderen van! Nu mijn huisgenoten naar Nieuw Zeeland zijn vertrokken, ben ik alleen thuis en daarmee is mijn huis verboden terrein verklaard voor Jacob.

Dat betekent dat ik heel wat meer tijd doorbreng op de base, waar onze opties de volgende zijn: 1) eetzaal, waar altijd mensen rondhangen en meekijken met Seinfeld of meegenieten van onze diepe & serieuze gesprekken, 2) het kantoor, de koudste kamer van het gebouw, waar altijd mensen in en uit lopen.

Beter dan niks.

En dan is er altijd nog Almond’s Cafe, waar we inmiddels de oude-bekenden-korting krijgen, en Lakeside.

Toen we op een avond uit eten waren, werd ons allebei gevraagd of we van plan zijn met een Nepali te trouwen. De subtiele hint in Jacobs antwoord dat voor hem een Nederlandse prima was, werd niet opgemerkt.

Er wordt in Nepal niet gedate.

Er wordt uitgehuwelijkt, en laten wij daar nou net niet aan doen.

 

 

 

 

Mustang, Or: The Red Jacket

When you hear Mustang, maybe you think about a car, or about a horse.

But to me, Mustang is mountains.

Mustang is a dusty road and a river that is always close.
Mustang is legs that don’t wanna carry me anymore and lungs that need more oxygen than there’s available in the thin air.
Mustang is yaks and old villages and ruins from kingdoms in ancient times.

I have thought for a while from what angle I should write this blog. Maybe I should write about spending 4 days with 3 Swedes, who like to quote Seinfeld (Karma Kramer?) and talk about kebab pizza way too much.

Or I could write about how we lived on a diet of Snickers, boiled eggs and tea.

Maybe I should meditate on God’s glory and beauty.

I could write about the people we met, the conversations we had, the hotel with no rooms, the hotel with no cook, the bumpy ride in the bus…

but nothing will do justice to the experience. Even the pictures won’t. But here are some anyway.

we studied the map at least 5 times a day

so awesome to be there together

I love mustang, I love adventure

beauty

in awe

A Couple Of Random Pictures

Het USB ding is gevonden, en hier is een foto van de roze muffins. En of het een probleem is dat stoere jongens roze muffins eten moet je maar aan ze zelf vragen, maar gezien het tempo waarin ze verdwenen (de muffins, niet de jongens) denk ik dat ik het antwoord al weet.

heel erg roze, met een nep M&M er bovenop

En dan nog een paar foto’s.

Ik denk niet dat ze echt van 7 tot 11 open zijn.

Hey kijk, een superlange Nepali in de Saleways! O nee...het is Staffan.

 

en hier een beeld van de randomness van Nepal...

Baking In Nepal – Thinking Outside The Box

Ik heb al heel wat geschreven over koken en bakken in Nepal, maar het blijft een avontuur.

Hier een doodgewone dag in het leven van Ruth.

Vanmorgen bedacht ik dat het vandaag een goede dag was om weer eens wat te bakken. Het is vrijdag, dat moet gevierd worden, en er komen 3 Zweden op bezoek om pizza te komen eten en die willen vast wel een lekker toetje na een week lang een watertank te hebben gebouwd.

De eerste vraag was wanneer de elektriciteit uit zou gaan, want de belangrijkste beslissingen in ons leven zijn op het elektriciteits schema gebaseerd. Een schema? zegt u wellicht. Ja, een heus schema. Het is alleen wel jammer dat ze er zich niet altijd aan houden. Soms in ons voordeel, zoals vanmorgen, toen we een haf uur extra kregen waardoor ik mijn haar zelfs kon fohnen voor ik weg moest. Maar meestal moeten we later weer keihard terugbetalen voor die meevallers en zitten we met de halfgebakken peren in een koude oven.

Ik kwam om half 1 thuis en zag dat de elektriciteit om 2 uur uit zou gaan. Zeeen van tijd dus.

Snel een recept gegoogled voor muffins met M&M’s, want ik had nog een aantal nep M&M’s (genaamd Gems) die toch niet lekker zijn. Maar wel in een muffin.

Het recept had appelmoes nodig. Ik had geen appelmoes, en geen tijd om appelmoes te maken, en geen tijd (of zin?) om een ander recept te zoeken. Dus wat doe je dan? Je googlet verder: wat je als vervanging kan gebruiken.
Een banaan. Top.

Basterdsuiker hebben we hier ook niet, maar als je de benodigde hoeveelheid suiker vermenigvuldigt met 1,75 lukt het ook met icing sugar  (gelukkig oefen ik de laatste tijd mijn rekenvaardigheden op beterrekenen.nl, al zal ik toegeven dat ik nu een rekenmachine gebruikte, want u begrijpt, geen tijd).

Buttermilk is zoiets als karnemelk, en dat hebben we hier niet. Maar als je een lepel azijn door gewone melk roert, komt het ook goed. Witte azijn, maar dat hadden we niet. Apple cider vinegar werkt net zo goed, volgens het Alwetende Internet. Alles werd in een kom gemikt, tot ik de melkpoeder wilde pakken – OP.

WAT TE DOEN?!

Snel een telefoontje naar Buurvrouw Laurel, erheen gerend, en terug met een kannetje buffelmelk. Gefikst.

Intussen de oven voorverwarmd en alles heel snel gemixt en de oven ingegooid. En 20 minuten later kwamen daar 12 heerlijke muffins uit.

Een kwartier later ging de elektriciteit uit.

I WIN.

Ik heb nog even geen foto van de prachtig gedecoreerde muffins (roze glazuur!) maar als ik het USB ding heb gevonden komt die erop, hou mijn blog dus in de gaten. Maar hier is een foto van de Zweden en hun watertank. Het zijn een paar stoere kerels. Vooral die middelste.

"helemaal zelf gebouwd!"

Because I’m Curious – Poll

Imagine you’re eating dinner. On your plate there’s a nice steak, french fries, and some veggies.

The question is: how do you eat this? Don’t say ‘with my fork’ cause let’s just assume you do.

Do you eat the different items separately? So first a piece of meat, then a french fry, then a green bean?
Do you pile them on your fork – a piece of meat with a french fry and a green bean all together in one bite?
Do you mush everything together (lekker prakken, as we would say)?

OR, something totally different? Though I wouldn’t know what that could look like…a food processor, perhaps.

** EDIT ** If you vote ‘Other’, then please leave a comment explaining your method, because I really am curious!

It’s Not Always Rhododendrons And Moonlight

[If you're wondering about this blog's title - it's a combination of a translation of a Dutch saying, plus a reference to Nepal's national flower. What can I say. I like words.]

Mijn blog is veel te positief. Het is hoog tijd voor wat geklaag. Als jullie willen lezen over het ‘wel en wee’ van mijn leven in Nepal, dan kunnen we dat ‘wee’ natuurlijk niet vergeten.

Ten eerste, what’s up met al die gaten in de weg? Mijn arme Splendortje knalt keer op keer door een nieuw gat wat er gisteren nog niet was. Af en toe wordt het wat opgevuld met grind en dan kunnen we er weer zeker 2 weken tegenaan.

Ten tweede, boodschappen doen. Ik heb inmiddels vaste spots waar ik groente, fruit en hele kippen haal. Maar af en toe zoek ik iets in de Saleways (mooie, grote, goed verlichte winkel met ruime gangpaden en een redelijk assortiment) en ik kan het niet vinden.
Ik zou inmiddels beter moeten weten – een vakkenvuller om hulp vragen heeft nog nooit gewerkt. Toch zitten die Albert Heijn instincten er ingebakken, dus keer op keer stap ik vol goede moed af op ze af. Het gesprek gaat ongeveer zo:

Ik: “Excuse me…where can I find %$&#?” (ik zeg natuurlijk niet echt %$&#, maar ze kijkt me aan alsof ik dat wel heb gedaan).
Zij: “Ehm…no.”
Ik: “%$&#!! You know…ehm…. vertaalt snel naar Nepali omschrijving van het product
Zij: bekijkt een paar producten alsof ze echt snapt wat ik bedoel “No.”

En dit is versie 2.

Ik: “Excuse me…where can I find dried cranberries?”
Zij: “Ehm…” gaat op zoek naar collega
Collega: “What? You mean small black grapes?”
Ik: “No, I mean dried cranberries.”
Collega: (zegt iets onduidelijks in het Nepali tegen winkelmeisje 1, die me meeneemt naar een ander gangpad, en wijst naar een doosje rozijnen.
Ik: “No, I mean…CRANBERRIES….ah well….never mind.

En hier is een gesprek wat ik van de week voerde. Ik vond een nietmachine, maar geen nietjes.

Ik: “Excuse me, where can I find staples for this stapler?”
Zij: “We don’t have those.”
Ik: “So…you stell staplers but no staples?”
Zij: “Yes.”

Nepali’s vertellen je niet graag dat ze niet weten wat je bedoelt, in plaats daarvan doen ze net alsof ze het wel weten, maar het niet hebben.

Jacob was op zoek naar ‘caustic soda’, een ingredient om zeep mee te maken.
Hij wandelde naar de plaatselijke apotheek en vroeg naar caustic soda.
De beste man bestudeerde wat potjes op de plank en meldde dat hij het helaas niet had.
Had hij dan misschien ‘sodium hydroxide’? (Hetzelfde product, maar een andere naam.)
Er werden weer wat potjes en flesjes bekeken. Helaas meneer. Dat hebben we ook niet.
“It should be a powder,” hielp Jacob hem wat verder.
Nu werden de poeders bekeken. Maar nee. Het was niet in voorraad..

Here's my hero - the Splendor. (*someone* took a stalker picture of me)

This is what I was looking for. These are not raisins.

My blog is way too positive. It’s about time I complain some. If you wanna read about the good and the bad about my life in Nepal, we can’t forget about the bad, can we?

First of all, what’s up with all the holes in the road? My poor little Splendor is bouncing through a new hole everyday that wasn’t there the day before. Every now and then someone fills it up with some gravel, and then it’s fine for at least 2 weeks.

Second of all, shopping. By now I have my regular spots where I get veggies, fruits, and whole chicken. But every now and then I’m looking for something in Saleways (nice, big, well lit shop with wide aisles and an O.K. range of products) and I can’t find it.
I should know better by now – asking someone there for help has never worked. Still, I still have those instincts from home and time and time again I walk up to them hoping for the best.
The conversation usually goes along the lines  of the following:

Me: “Excuse me…where can I find %$&#?” (of course I don’t really say %$&#, but she looks at me as if I did).
Her: “Ehm…no.”
Me: “%$&#!! You know…ehm…. quickly translates to a Nepali description of the product
Her: looks at a couple of things as if she really knows what I’m talking about
“No.”

And here’s another one.

Me: “Excuse me…where can I find dried cranberries?”
Her: “Ehm…” looks for a colleague
Colleague: “What? You mean small black grapes?”
e: “No, I mean dried cranberries.”
Colleague: (says someting indistinct in Nepali to the first girl who takes me to another aisle and points at the raisins.)
Me: “No, I mean…CRANBERRIES….ah well….never mind.

And here’s a conversation I had last week, while I was looking at a stapler.

Me: “Excuse me, where can I find staples for this stapler?”
Her: “We don’t have those.”
Me: “So…you stell staplers but no staples?”
Her: “Yes.”

Nepali’s don’t like to tell you they don’t know what you mean, so instead they just pretend they do know, but that it’s not available. Great strategy, friends.

Jacob was looking for caustic soda, an ingredient to make soap with.
He went to the local pharmacy and asked for caustic soda.
The guy examined some jars on the shelf and informed Jacob that unfortunately it was not available.
Well, did he happen to have sodium hydroxide then? (same thing, different name).
Again some jars and bottles were examined. I’m sorry sir, we don’t have that either.
“It should be a powder,” Jacob tried to help him a bit.
Now he looked at the powders. But no. It was not available..

Happy Two Years To Myself!

Today 2 years ago I got on a plane to Kathmandu. It was January 12th, 2010 and it was a tough day.

I knew I was leaving for 3 years and I wasn’t sure when I’d be back again.
I was leaving with the recently learned, painful lesson that following God means giving up your own desires.
I was leaving by myself, to a place I didn’t know anyone.
I was leaving my family behind.

But fear, sadness, pain and doubt are not always meant to tell us we’re going in the wrong direction. Because through all that, I sensed something else in my heart, too – Nepal was where I was headed, and nothing would change that.

It’s strange how such a strong conviction can go together with doubt sometimes.

I’m not sure why I’ve had such a great time in Nepal, so far. I’m not sure why I love living here so much.
Learning Nepali was hard and humbling but at the same time exciting and rewarding.
Eating tons of rice, especially in the first year, was sometimes boring but made the weekly Western meal that much more delicious.
Living with just Nepalis in the first year was tiring and confusing, but it built friendships that will last.

Over the past 2 years, I have learned a lot. Like how to cut grass. And how to make momo’s.
First I learned how the bus system works in Pokhara, and how not to get ripped off, then I learned the taxi driver’s tricks in how to make you pay more (“didi, this road is so bad!”), then I learned how to ride a bicycle in Nepal (very different than riding one in the Netherlands), and then how to ride a motorcycle.

I learned to truly appreciate Dutch coffee, liquorice, chocolate, cookies and candy.

I learned how to bake when the power can be cut off any moment, when the sugar crystals are too big and when half of the ingredients that are needed, are not available.

I learned how to use Skype despite power cuts and a crappy internet connection (the latter not just here, but in Sweden as well).

I learned how to talk to the ‘thulo maanche’ (a.k.a. big shot) to get what I want (drinking a cup of tea and commenting on the importance of his work is a good start).

I learned – no, I AM learning how important it is to take time to do your friend a favor. It will not be forgotten, and it’s okay to be late for something else you were planning on doing.

I learned how mountains speak of God’s glory. It’s true. They do.

I learned to be patient and wait for God’s directions when all I wanted was get up and go. Learning patience has brought me to where I am now – there’s some stories I can share about this.

I have learned that writing makes me understand the world around me.

Happy 2 years to myself.

Here’s to the next one :)

 

how to cut grass

 

how to make momo's

 

 

cycling in Pokhara

 

cycling in Kathmandu

 

 

baking Christmas cookies

 

 

driving my mom around Pokhara

 

God is good