ben je bereid?

Er is me verteld dat ik te jong ben om zendeling te zijn.
Er is me verteld dat ik er zelf eerst klaar voor moet zijn, voor ik naar de frontline kan gaan.
Er is me verteld dat ik zoals Mozes moest doen, die eerst 40 jaar in de woestijn doorbracht voordat hij klaar was om Israel uit hun gevangenschap te halen.

En nu zit ik hier, in Nepal, met uitzicht over het meer, omringd door prachtige bergen, en ik vraag me af: ben ik te jong? Weet ik wel wat ik doe?

Maar ik weet het antwoord.

Ik ben jong.
Ik weet niet wat ik aan het doen ben.
En ik heb al helemaal geen idee waar dit allemaal toe zal leiden.

Maar God weet dat wel.

Hoe kan iemand ooit ‘klaar’ zijn voor de zending? Waarom hebben we er eigenlijk zo’n speciale taak van gemaakt, een leven alleen voor de uitverkorenen, alleen voor hen die er klaar voor zijn.

Hoeveel boeken moet je gelezen hebben, hoeveel bijbelteksten moet je uit je hoofd hebben geleerd, hoeveel uur moet je met God hebben doorgebracht voor je kan gaan?

Waarom kijken we naar onszelf, als we naar onze Schepper zouden moeten kijken, die alles en iedereen heeft gemaakt. Die dromen en verlangens in ons hart heeft gelegd. Die een plan heeft voor deze wereld en voor elk individu, groter dan ons verstand ooit kan bevatten.

Om naar Hem toe te gaan is Zijn eerste en grootste verlangen. Onze God, die met ons wil communiceren. We kijken vaak naar onszelf en vergelijken ons met anderen, proberen te besluiten of we klaar zijn of niet.
We zouden naar Hem moeten kijken en zeggen: God, ik ben bereid.

Het keerpunt in mijn leven, was het moment waarop ik tegen God zei: ik geef u mijn leven, ik wil doen wat u wilt dat ik doe.

Wist ik wat dat betekende?
Wist ik wat de consequenties zouden zijn van deze beslissing?
Was ik zelfs wel in staat om Hem mijn HELE leven te geven?

Nee!
Helemaal niet. Het kwam niet eens in de buurt.
Maar God is een God die naar ons hart kijkt, en Hij keek niet naar de dingen die ik nog niet los kon laten. Hij keek naar me en zag iemand die bereid was om alles aan Hem te geven – niet in staat om dat te doen, maar bereid.

Er zijn momenten geweest dat ik het lef had spijt te hebben om deze beslissing. Dat waren te momenten dat het leven zoals ik het wilde zoveel beter leek dan wat God voor mij in gedachten had.

En af en toe vraag ik me nog steeds af waar dit allemaal over gaat.

Want hier ben ik. Blank, lang, een buitenlander. Ik val op waar ik ook ga, behalve als in toeristengebieden. Ik spreek de taal niet (nou ja, een beetje) en ook al doe ik dat wel, dan ben ik nog niet een van hen.

Maar wat ik wel weet is dat het gaat over doen wat God me vraagt.

Ik geloof in deze roeping.

Hij bracht me naar dit land. Hij vertelde me niet waarom. Hij vertelde me niet voor hoe lang. Hij vertelde me niet hoe – want soms vraag ik me af hoe ik hier voor 3 jaar kan wonen.

Maar hij riep me, gaf me het verlangen, en herinnerde me aan de gaven die ik heb gekregen.

2 thoughts on “ben je bereid?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s