The Post Office Adventure

In the past few weeks I have been to the post office several times, eager to pick up the package my mom sent me – but came back empty handed.

Today I went again, for the last time before I’d leave Pokhara. I will be gone for 2 months and I was wishing, hoping and praying (yes, all three) that the package would have arrived.

Going there was an adventure in itself, since I rode my bicycle. More on that in the next post, probably.

Now let me try to explain a bit about the post office. There’s the post box area. We have 2 post boxes, one for personal mail and one for responses to our radio program. Letters will be put in the post box, and if there’s a package or a registred letter, there will be a note.

This note you have to take to another registration office – I just made up that name. Sometimes packages will be kept here. Over the past weeks I have developed some sort of friendship with the office guy. Let’s call him Santosh, cause I really can’t remember his name.

If you need to pay import tax (sometimes 10 rupees, sometimes 200) you have to go to the parcel area. Here’s usually a guy sitting with a big book where he registers everything regarding your package. Most of the packages will be found there.

And then there are a few random offices with people drinking tea and joking around with each other.

So, I opened the post box, saw about 8 letters, but none for me. Only a note saying that I needed to pick something up at the registration office. But it was not for my package…it was for a registered letter that had arrived.

Disappointment.

I sat down in one of the random offices, drank some tea Santosh had offered me, waiting for him to write a statement saying that my friend Kati could pick up my package, when it arrived. I rather have a package sitting in my friends house then in the post office. While I sat there, a new bag of mail arrived. I looked at every thing that came out, hoping that my package would be in there….but no, nothing for me was in there.

Disappointment.

Santosh finished writing the note and asked me to bring it to the parcel section. The guy who sat there takes his job very serious, and for some reason wanted to check if no package had already arrived for me. I told him there hadn’t been a note in the post box, but he opened his big book, and there it was: my name! But where was the package?

I followed him upstairs to another office where 2 guys were picking their noses, and the guy found ‘the’ note that was supposed to be in the post box. Again downstairs, where he found my package, and after paying him about 2 euros and signing 4 papers, I could take it home.

Joy!!!

And it was all worth it. Even though everything was covered in chocolate sprinkles. Including my floor, afterwards – cause I couldn’t think of a way to open the package a) with keeping the floor clean, and b) not having to be patient.

———————————————————-

De afgelopen weken ben ik meerdere keren naar het postkantoor geweest, in de hoop het pakket af te kunnen halen wat mijn moeder had opgestuurd – maar ik kwam steeds met lege handen terug.

Vandaag ging ik weer, voor de laatste keer voor ik wegga uit Pokhara. Ik zal voor 2 maanden weg zijn, en ik wenste, hoopte en bad (ja, alledrie) dat het pakket vandaag aangekomen was.

Erheen gaan was een avontuur op zich, want ik ging op de fiets. Daar zal ik later meer over vertellen, in de volgende post, waarschijnlijk.

Goed, ik zal wat proberen uit te leggen over het postkantoor. Er is een post box area. We hebben2 postboxes, een voor persoonlijke post, en een voor reacties op ons radioprogramma. Brieven worden daarin gelegd, en als er een pakket is of aangetekende post, dan ligt er een briefje in.

Die moet je meenemen naar het registration office – die naam heb ik net zelf bedacht. Soms liggen daar ook pakketjes. De afgelopen weken heb ik een soort vriendschap opgebouwd met de man die daar werkt. Laten we hem Santosh noemen, want ik kan me zijn naam echt niet meer herinneren.

Als je invoerbelasting moet betalen (soms 10 rupees, soms 200) moet je naar de parcel area gaan. Hier zit meestal een man met een groot boek die alles betreffende jouw pakket registreert. De meeste pakketten liggen daar.

En dan zijn er een paar random kantoren met mensen die thee drinken en grappen maken met elkaar.

Dus, ik deed de post box open, zag een stuk of 8 brieven, maar niks voor mij. Alleen een briefje dat ik iets in de registration office moest ophalen.  Maar het was niet voor mij…het was voor een aangetekende brief die was aangekomen.

Teleurstelling.

Ik zat in 1 van de random kantoren, dronk thee die Santosh me had aangeboden, en wachtte tot hij een verklaring had geschreven waarin stond dat een vriendin van mij, Kati, het pakket mocht meenemen als het was aangekomen. Ik heb liever dat het bij haar thuis ligt, dan in het postkantoor. Terwijl ik daar zat, kwam er een nieuwe postzak binnen. Ik keek naar alles wat eruit kwam, in de hoop dat er iets voor mij bij zat, maar helaas.

Teleurstelling.

Santosh was klaar met de verklaring en vroeg of ik het aan de parcel section man kon geven. De beste man neemt zijn werk erg serieus, en om de een of andere reden wilde hij controleren of mijn pakket niet al was aangekomen. Ik vertelde hem dat er geen briefje in de post box lag, maar toch keek hij in zijn grote boek, en wat stond daar? Mijn naam! Maar waar was het pakket?

Ik volgde hem naar boven naar een ander kantoor waar 2 mannen uit hun neus aan het eten waren. Daar vond hij ‘het’ briefje dat in de post box had moeten liggen. Weer naar beneden, waar hij mijn pakket vond, en nadat ik heb ongeveer 2 euro had betaald en 6 keer mijn handtekening had gezet, kon ik het mee naar huis nemen.

Hoera!!!

En het was het allemaal waard. Ook al was alles bedekt met chocoladehagelslag. Inclusief de vloer, na afloop – want ik kon geen manier bedenken om het pakket te openen a) waarbij de vloer schoon zou blijven, EN b) waarbij ik niet geduldig hoefde te zijn.

7 thoughts on “The Post Office Adventure

  1. Wat een avontuur zeg! Maar superleuk dat je het pakketje uiteindelijk hebt gekregen. Ik vind het echt leuk dat je straks even naar Nederland komt, dan moeten we maar eens even met een groepje in het Regthuys een drankje doen! x

  2. Daar hou ik je aan Ruth!
    En ik geef me alvast op voor de hoe-maak-je-momo’s-cursus. Ik mis de momo’s hier wel! (en jou ook :-P)

  3. Haha, door die laatste alinea moet ik denken aan hoe jij verpakkingen open maakt:

    -zoeken naar scheurrandje (3 seconden)
    -opgeven, openmaken (5 minuten)
    -scheurrandje vinden (1 seconde)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s