It Seems Perfectly Normal To Me…

The other day, I was sitting in a bus with a friend, and while waiting for it to leave, he mentioned how fast these things become normal.
These things – you know, life. In Nepal. I definitely knew what he was talking about.

You move to Nepal, you set up your life, make some friends, learn some language, you know where to buy your rice and noodles and how to get on the bus.

But every now and then it hits you. You look around and realize you’re the only foreigner on the bus. Your view is (when you’re lucky) the worlds highest mountains. The power goes out for about 12 hours a day, so you plan your movie nights strategically.

Nothing of this is what I’ve been doing for the first 23 years of my life. And yet, it feels so normal.

Are we programmed to perceive situations, even if they’re completely strange, as normal? So that, after the initial shock and confusion, we will be able to relax and be functional? Every day I see things, and I’m talking about the normal life here, that you would probably find incredibly fascinating, incredibly strange, or just plain disgusting.

At Christmas, a goat was killed for our dinner. I’ve never seen a goat being killed in the Netherlands, but I’m pretty sure it happens in kind of a ‘human’ way (ha ha).
Last month I watched how they brought in the goat, sharpened the huge knife, had 3 guys hold the poor animal and have the 4th chop off the head.

None of this seemed strange to me.

But – if my church would do this on a Sunday afternoon, I would think the world had gone mad.

Maybe it’s the difference between visiting a country, and living in it.

When you visit a place, you look at all the new and different things and you are amazed, shocked, in awe. I believe this is a major reason to travel. We want to see new things, different things, strange things – we want to get experiences we would never have at home.

But when you move to a place to live there, and build up your life, you make sure it becomes familiar. It becomes your home, or something similar. You don’t want to walk around in the place you live, constantly wondering what the heck is going on.

Same friend, different bus.
“It’s kinda like your home now, isn’t it?”

Right on..

———————————————————

 

before

 

 

the knife

 

 

after

 

 

naked goat

 

 

burning off the hair

 

 

cutting up

 

 

dinner is almost ready

———————————————————

Ik zat laatst in een bus met een vriend, en terwijl we wachtten tot we zouden vertrekken, merkte hij op hoe snel alles normaal wordt.
Alles – daarmee bedoelde hij het leven, in Nepal. Ik wist precies wat hij bedoelde.

Je verhuist naar Nepal, je bouwt je leven op, ontmoet nieuwe vrienden, je leert de taal, je weet waar je je rijst en noodles moet kopen en waar je de bus pakt.

Maar af en toe kijk je om je heen, en realiseer je je dat je de enige buitenlander bent in de bus. Je uitzicht is (als je geluk hebt) een paar van de hoogste bergen van de wereld. Er is 12 uur per dag geen elektriciteit dus plan je je filmavonden strategisch.

In de eerste 23 jaar van mijn leven heb ik niets gedaan wat hier ook maar een beetje op lijkt. Maar toch voelt het zo gewoon.

Zijn we geprogrammeerd om situaties, zelfs als die compleet anders zijn, als normaal te interpreteren? Zodat we na de eerste shock en verwarring in staat zijn om te relaxen en te functioneren? Elke dag zie ik dingen, en dan heb ik het over de dagelijkse dingen, die jij waarschijnlijk ongelofelijk fascinerend, ongelofelijk raar of gewoon heel erg vies zou vinden.

Met Kerst werd er een geit geslacht voor het avondeten. Ik heb nog nooit gezien hoe een geit wordt geslacht in Nederland, maar ik denk dat dat op een vrij menselijke (ha ha) manier gebeurt.

In december keek ik toe hoe ze de geit brachten, een enorm mes slepen, en hoe iemand de kop eraf hakte terwijl 3 jongens het arme beest vasthielden.

En niets hieraan vond ik raar.

Maar – als mijn kerk dit zou doen op een willekeurige zondagmiddag zou ik me afvragen of de hele wereld gek was geworden.

Misschien is het het verschil tussen een land bezoeken, en er wonen.

Als je op bezoek bent kijk je naar alle nieuwe en aparte dingen en je bent verbaasd, onder de indruk. Volgens mij is dit een belangrijke reden om te reizen. We willen nieuwe dingen zien, andere dingen, aparte dingen – we willen een ervaring opdoen die we thuis nooit zouden hebben.

Maar als je naar een plaats verhuist om er te wonen en je leven op te bouwen, zorg je ervoor dat het normaal wordt. Het wordt je thuis, of iets wat erop lijkt. Je wil niet rondwandelen in de plaats waar je woont en je constant afvragen wat de hek er gaande is.

Zelfde vriend, andere bus.
“Het is min of meer je thuis nu, of niet?”

Zo is het maar net..

One thought on “It Seems Perfectly Normal To Me…

  1. Mensen vinden hun manier om met de chaos van deze wereld om te gaan…Door in de kleine dingen orde te scheppen, zoals het categoriseren van je boeken op kleur of alfabet, weten waar je eten moet halen en hoe laat je bus gaat, zijn de grote dingen beter te ‘vatten’, lijkt het.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s