About Bicycles And Trust

So, here’s the May 1st blog. Thanks all for sending me recipes – I made some delicious apple cinnamon muffins! Or cupcakes. I think Simon knows the difference.

Today, I lost my bike key twice.

It’s not even MY bike. I borrowed it.

While I was going through my backpack for the 14th time outside the coffeeshop, a ton of people walked by, carrying flags and banners and yelling things I couldn’t understand. It’s Labour Day, and the communists thought it was about time they’d come out of their houses.

Here’s an impression of what went on inside my mind.

I lost that freakin’ key and that freakin’ security guy doesn’t really talk to me, why can’t he speak English anyway, and why do I have number 22 when number 1 was called to the counter just now, I’ve got better things to do than biking around in Kathmandu, the (%*$ phone network is down once again, why did he tell me to come to university when it’s closed today, whose idea was this May 1st thing anyway, and why is everything here a reason to just CLOSE DOWN, as if that’s a solution, I wish they wouldn’t always march around with flags here, maybe they’ll be aggressive, and where’s that freakin’ key, should I walk back now…” (etc.)

Clearly, I have the gift to stay very calm and rational in situations like this.

It’s funny how we think we have our lives under control, and trust God while keeping things under control, until things don’t happen the way we want them to. But seriously. Those are the times that’ll show you if you actually trust God. And whether you think you are the one in control, or if that is God.

I don’t want to sound condescending or moralizing here – these are just things I’m learning and I’m trying to make sense of it all.

Losing my keys was really not my main concern that day, but it brought some other issues to the surface – namely, the issue of trust.

Lately, my plans have not been working out the way I wanted and expected.
I can’t tell you right now that I’m ok with that, but here’s what I know (even when it doesn’t feel like it):  God knows what’s going on.

Do you know what a relief it gives when you believe that, AND act on it? It’s super hard, because we want to at least feel like we are in control. But that’s kind of a joke – we as human beings are quite smart, and capable, but in the end there’s not much we can do to keep this world together.

Here’s something else I have been thinking about. Often when we feel like complaining about things in our lives, we are told to ‘count our blessings’ – either by others, or by our own conscience.
But I don’t find that a solution, really. Or helpful. Yes, realizing how blessed you are when negative thoughts are taking over is good, I agree. But when there’s stuff happening I don’t understand, I don’t want to be the happy-clappy ‘but at least I’m healthy!’ – type of christian.
There are many, many things I can be thankful for. And I am. But it’s not that you can ‘balance out’ the good and the bad. “As long as there’s enough good stuff in my life, I am ok with some hard or unfair issues in my life, or things I just don’t understand”. I don’t think it works like that. But what I do think, I’m not quite sure about yet :)

If you have thoughts or an opinion about that, let me know.

(About that bike key.
I had been worrying so much about the things I had to do that day, that I had left it in the coffee shop.
When I got home, I realized I had lost it again. I found it outside the coffee shop, at the spot I had parked my bike.)

——————————————————————————–

Hier is hij dan – de 1 mei blog. Bedankt voor de recepten, ik heb heerlijke appel kaneel muffins gemaakt!  Of cupcakes. Volgens mij weet Simon het verschil.

Vandaag raakte ik mijn fietssleutel twee keer kwijt.

Het was niet eens MIJN fiets. Hij is geleend.

Terwijl ik buiten het café  mijn tas doorzocht kwam er een grote optocht voorbij met mensen die vlaggen droegen en onverstaanbare dingen scandeerden. Het is de Dag van de Arbeid, en de communisten vonden het weer eens tijd om van zich te laten horen.

Hier een impressie van wat er (zo ongeveer) in mij omging.

Die freakin’ sleutel is kwijt en die freakin’ beveiligingsmedewerker van de bank staat me niet te woord, waarom kan die sukkel sowieso geen Engels, en waarom heb ik nummer 22 terwijl nummer 1 net pas naar de balie werd geroepen, ik heb betere dingen te doen dan rondjes fietsen in Kathmandu, het *(%*$ telefoonnetwerk doet het weer eens niet, waarom zegt hij dat ik naar de universiteit moet komen als hij dicht is, wie heeft die freakin’ 1 mei bedacht, en waarom moet alles hier een reden zijn om gewoon DICHT te gaan, alsof dat een oplossing is, ik zou willen dat ze niet altijd met van die vlaggen gaan rondmarcheren, misschien worden ze wel agressief, en waar is die freakin’ sleutel, moet ik nu soms gaan lopen…” (etc.)

U ziet, ik heb de gave om in dat soort situaties bijzonder kalm en rationeel te blijven.

We denken ons leven onder controle te hebben, en dat we God vertrouwen terwijl we alles onder controle hebben, tot de dingen niet zo gaan zoals we willen. Maar dat zijn de momenten die je laten zien of je God echt vertrouwt. En of je denkt dat jij degene bent die de controle heeft.

Ik wil niet neerbuigend of moraliserend klinken. Maar dit zijn dingen die ik leer en ik probeer het te begrijpen.

Mijn sleutels kwijtraken was niet bepaald mijn grootste zorg, die dag. Maar het liet wel een ander issue zien, namelijk vertrouwen.

De laatste tijd gaan dingen niet helemaal zoals ik het wilde of verwachtte. Ik kan niet zeggen dat ik daar op het moment vrede mee heb, maar dit weet ik wel (ook als het niet zo voelt): God knows what’s going on.

Het maakt een enorm verschil als je dat gelooft, EN er naar handelt. Het is moeilijk, want we willen op z’n minst het gevoel hebben dat we de controle hebben. Maar dat is eigenlijk onzin – we zijn best slim en tot veel in staat, maar uiteindelijk kunnen we maar weinig doen om deze wereld bij elkaar te houden.

En er is nog iets anders waar ik de laatste tijd over zit na te denken. Vaak, als we klagen over dingen in ons leven, wordt ons door anderen of door ons geweten verteld om onze ‘zegeningen te tellen’.
Maar ik heb niet het idee dat dat helpt, of een oplossing is. Ik ben het ermee eens dat het goed is om je te realiseren hoe gezegend je bent als negatieve gedachten de boventoon voeren. Maar als er dingen gebeuren in mijn leven die ik niet begrijp, dan wil ik niet zo’n happy clappy ‘maar ik ben nog wel gezond!‘ christen zijn.
Er zijn heel veel dingen waar ik dankaar voor kan zijn. En dat ben ik ook. Maar het werkt niet zo dat je het goede en minder goede kan ‘uitbalanceren’.
“Zo lang er genoeg goede dingen in mijn leven zijn, kan ik ermee om gaan dat er moeilijke of oneerlijke dingen zijn, of dingen die ik gewoon niet begrijp.” Ik denk niet dat het zo werkt. Maar wat ik wel denk, dat weet ik nog niet precies :)

Als jij hier ideeen of een mening over hebt, laat het me weten!

(Over de fietssleutel.
Ik had me zo’n zorgen zitten maken over wat ik verder nog moest doen die dag, dat ik mijn sleutel in het cafe had laten liggen.
Toen ik thuis kwam, realiseerde ik me dat ik ‘m weet kwijt was. Ik vond hem buiten het cafe, op de plek waar ik eerder mijn fiets had neergezet.)

3 thoughts on “About Bicycles And Trust

  1. Hmm…helemaal onbekend is het voor mij niet! Fietssleutels, telefoons, ov-chipkaart brrrr…zonder zou het leven soms best wat minder stressvoller zijn..maar ik ben toch wel blij dat ze er zijn!

    Mooi dat je in je omstandigheden vast blijft houden aan God en aan zijn plannen en beloftes. Ik snap heel goed de strijd over de dingen die gebeuren en die je niet altijd begrijpt. En tja..zoals je zelf schrijft: het is goed om positief te blijven! Maar of het altijd een oplossing is om je zegeningen te tellen? Tja….het is goed om bewust te zijn van de mooie dingen in je leven, maar de moeilijke dingen mogen er ook zijn en mogen ook erkend worden. En ik hoop dat de mooie dingen de weegschaal tussen positief en negatief in balans brengen, zonder dat je hier heel erg de focus op hoeft te leggen..

    Zomaar wat gedachtes op de vroege ochtend..

  2. I saw in the spirit a whirlwind blowing through bringing a sense of chaos and confusion with it. And, I heard the Lord say: This wind is a test of your endurance. If you give in to the force of the wind, chaos and confusion will dominate. But, if you will stand still and refuse to react to this ill wind, you will find that it will strengthen your inner man. Don’t lose your focus; be strong and resolute, says the Lord.
    Exodus 14:13a And Moses said to the people, “Do not be afraid. Stand still, and see the salvation of the LORD, which He will accomplish for you today.”

    Dag lieve dochter Ruth :-)
    Bovenstaande werd door mij eerlijk gekopieerd, dat wel.
    Maar het sprak me aan, want ik denk dat deze houding kan helpen om te groeien tot een sterke persoon in je Schepper.
    Voor jou in Nepal en voor mij in Nijkerk.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s