Fun In Pokhara (Yes, It’s Possible)

Pokhara staat niet meteen bekend als bruisende metropolis vol activiteiten. Het is meer een uit de hand gelopen dorp met een mooi uitzicht en teveel verkeer voor de kleine straatjes.

Onze zaterdagavonden bestaan uit pizza & Kolonisten, en een hoogtepunt van de maand is als Kati weer eens gitaar speelt in Olive Cafe.

Daarom moet je elke gelegenheid voor een event aangrijpen Рzelfs als  dat Mount Everest expeditie uitrustingen in het museum bezichtigen betekent.

Toen Jacob me op vrijdag vertelde van een voetbalwedstrijd dat weekend wist ik waar wij zouden zijn op onze vrije zaterdag. Welk team, en waarom, en wanneer en hoe duur – maakt allemaal niet uit! Wij moeten daarbij zijn!

Op zaterdag stapten wij dus (na de kerk! want zaterdag = kerkdag) vrolijk op de motor en togen naar het ‘stadion’.
Na de afslag bij Prithivi Chowk, het drukste kruispunt van de stad, begrepen we dat er iets gaande was – een grote massa mensen bewoog zich over de stoepen en de straat in dezelfde richting als wij. Zouden die echt allemaal voetbal gaan kijken?

Bij de ingang van het terrein stonden verschillende mannetjes ons verschillende richtingen op te wijzen. Maar met 2 tickets in de pocket volgden we gewoon maar de rest van de massa, die ons naar een geimproviseerd parkeerterrein leidde.

We waren er inmiddels achter dat het Nepali Army vs. Bangladesh was, en dat dit de finale van de Pokhara Safal Cup betrof.

We vonden een plek tussen de paar duizend (!) Nepalis, en genoten van een soms mooie, soms saaie wedstrijd. Er was water en pinda’s en zon en bergen en de supporters van het leger bouwden een mooi feestje op de tribune.

Het bleek dat flessen gooien naar de Bangladeshi spelers helemaal geaccepteerd was (behalve bij de voetballer in kwestie) en ook dat we geen ticket hadden hoeven kopen als we alleen maar even vrienden hadden gemaakt met de buren.
Verder was het niet duidelijk wie er voor welk team was, want er werd overal – kans, gemiste kans, goal – even hard voor gejuicht.
En Bangladesh had het mooi bekeken door een paar Afrikanen mee te nemen, met benen twee keer zo lang als die van de Nepalis.

Het werd (met een verlenging) 1-0 voor Bangladesh.

De uittocht was een mooi staaltje Nepali Efficientie.

Tientallen motoren en scooters, een paar honderd voetgangers, en een uitgang in de vorm van een trechter. De regel is: als er ruimte is, dan is die voor jou.

Ik ben in elk geval geslaagd voor de hellingproef en heb mijn longen weer een tintje zwarter laten worden.

En toen gingen we naar huis voor pizza en Kolonisten :)

Pokhara isn’t exactly known for being an exciting metropolis. It’s more like a village that grew a little too much, with a nice view and too much traffic for the narrow streets.

Our Saturday nights consist of pizza & Settlers, and the highlight of the month is when my friend Kati plays guitar in Olive Cafe.

That’s why you need to take advantage of every opportunity for an event – even if that means looking at Mt Everest expedition gear in the museum.

When Jacob told me on Friday about the football game that weekend I didn’t have to think long of where we would spend our Saturday off. What team, and why, and when and how much – it did not matter! We had to be there!

So on Saturday we got on the motor bike (after church! cause Saturday = church day) and drove down to the ‘stadium’.
After the turn at Prithivi Chowk, the busiest intersection in town, we realized something was going on – a big crowd of people was moving in the same direction as we were. Were all of these people gonna watch that game?

At the entrance there were different guys telling us to go in different directions. But with 2 tickets in the pocket we just followed the crowds, which led us to an improvised parking area.

By then we had figured out this game was Nepali Army vs. Bangladesh, and that this was the final of the Pokhara Safal Cup.

We found a spot amidst a couple of thousand (!) Nepalis, and enjoyed a game that was sometimes nice, and sometimes boring. There was water and peanuts and sun and mountains and the army supporters had a nice party of their own.

It turned out that throwing water bottles at the Bangladeshi players was completely acceptable (but probably not according to the poor guy they were aiming for) and also that we wouldn’t have had to buy tickets if only we had made friends with the neighbours.
Other than that, it wasn’t entirely clear who was cheering for what team, because for everything – change, missed chance, goal – was cheered just the same.
And Bangladesh had brought some African players with legs twice the size of the Nepalis.

It ended up in 1-0 for Bangladesh.

The grand exodus was a nice example of Nepali Efficiency.

Dozens of motor bikes and scooters, a couple of hundred pedestrians, and an exit shaped like a funnel. The rule is: if there’s space, it’s yours.

At least I passed my hill start test (vital part of driving test in the Neds…) and I made sure my lungs got a little more black by all the fumes I breathed in.

And then we went home for pizza and Settlers :)

3 thoughts on “Fun In Pokhara (Yes, It’s Possible)

  1. ” En Bangladesh had het mooi bekeken door een paar Afrikanen mee te nemen, met benen twee keer zo lang als die van de Nepalis.”

    haha :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s