A Short Trip To Gorkha

Ik had jullie nog een stukje beloofd over mijn bliksembezoekje aan Gorkha. Bij deze!

Als ik zeg kort, dan bedoel ik ook echt kort. In totaal 7 uur op de motor zitten voor een bezoekje van 2 uur is misschien niet heel efficient, maar wel leuk en avontuurlijk.

Een vriend van mij, Paul, was op maandag getrouwd. Hij was een van de eerste vrienden die ik maakte na aankomst in Nepal. Naast grappig, behulpzaam en relaxed ook de eeuwige vrijgezel.
Vlak na mijn komst waren zelfverklaarde  ‘three idiots‘ niet meer drie, want Paulas trouwde met een Amerikaanse. Een jaar later zette Samuel de base op z’n kop met het bericht dat hij was verloofd met een Filipijnse, en ook zij trouwden niet veel later. En toen was Paul nog over.

Een maandje geleden kwam het nieuws dat hij ging trouwen. Twee weken later volgde het nieuws dat de grote dag een week later zou zijn. Omdat haar broers het land uit zouden gaan, hadden ze twee opties: nu trouwen, of over 3 jaar. Die keuze was snel gemaakt.

Daarom was het verlovingsfeest op zondag, het trouwfeest op maandag, en een receptie op dinsdag.

Ik werd door vriend en buurman Prem overgehaald om ook te gaan. 90 kilometer door Nepal, met iemand achterop? Hmm….okee. Waarom niet?

Om half 8 begon de reis. Tien minuten later wilde Prems motor niet meer starten. Bina mocht bij mij achterop, en Prem bracht zijn motor naar een workshop. Een uur verder over de snelweg besloten we hem toch maar eens te bellen. Hij was nog in Pokhara, maar de motor was gerepareerd, dus hij kwam er aan. Na een cola en 40 minuten kwam hij eraan gescheurd. We liepen aardig achter op schema, dus ‘nu gaan we ff hard rijden, he Ruth!’ Ja ja dacht ik. Ik vind 60 wel hard genoeg…

Bina wilde liever bij mij achterop dan bij hem, en met zijn 150 cc (tegenover mijn schamele 100) was hij al snel uit zicht.

Maar de snelweg is een heel ander verhaal dan de stad.
In de stad let je op gaten in de weg, en stenen, overstekende kinderen/koeien/geiten, tractors die geen korte bocht kunnen maken als ze de weg opdraaien, studenten die overal tussendoor slalommen, etc.

Op de snelweg let je op bussen en vrachtwagens die voor en achter je rijden, en de bochten waarvan het moeilijk inschatten is hoe hard je die in kan gaan.

Gaten zijn er hier en daar alsnog, trouwens. En soms besluit een bus om te keren, en het recht van de sterkste geldt ook hier, dus dat was Ruth een keer de berm in…

Na twee uur over de snelweg sloegen we af naar Gorkha. We moesten in het dorp ‘Eghaarha Kilometer’ zijn. Dit betekent ‘Elf kilometer’. Er bestaat ook een 12 kilometer, etc.
Wie zou er op het geniale idee zijn gekomen om dorpen naar afstanden te vernoemen? Het maakt het zoeken naar het dorp er in elk geval niet makkelijker op, want als er bordjes naast de weg staan met ’11 kilometer Gorkha’, betekent dat dat je nog 11 kilomter moet, of dat je er al bent?

Anyway, we reden te ver (ik denk dat voorgaande uitleg genoeg excuus is daarvoor) en na een paar telefoontjes reden we terug, waar onze goede vriend Mukti ons stond op te wachten.

Het was inmiddels half 12, en de ceremonie was net voorbij. Felicitaties, een foto met het gelukkig paar, een bord dal bhaat, een tijdje chillen, en toen was het tijd voor de terugweg.

Het was overigens behalve een receptie ook een grote familie reunie. De Tamang is een bevolkingsgroep waar iedereen familie is van iedereen, dus het was 1 groot feest. Er werden ook zakken vol rijst meegegeven met de mensen uit de stad, want dat is hier gratis van het veld te halen, en de bruid en bruidegom werden bedolven onder cadeaus. Paul is namelijk kaancha en Shanti is kaanchi – allebei de jongste uit de familie, wat betekent dat alle oudere broers en zussen los gaan met de cadeaus. Geen slechte manier om je huwelijk te beginnen!

Prem nam Mukti mee terug naar Pokhara.
Omdat we elkaar voorbij reden bij de stops (ik was veruit de langzaamste maar ook zo geconcentreerd dat ik niet zag dat ze naast de weg stonden te zwaaien dat we moesten stoppen) stopten we maar niet, op een pitstop van 5 minuten na dan. In drie uur waren we weer terug in Pokhara, met stijve benen, en hoofdpijn van de helm.

 

——————————————————————————

I had no time to take photos, so I stole one from the Internetz. This is Gorkha. It’s beautiful. I wish I could’ve spent more time.
Random fact – Gorkha is the Bible Belt of Nepal :)

——————————————————————————

I had promised you guys a post about my short visit to Gorkha, so here it is!

When I say short, I really mean short. To drive for a total of 7 hours for a 2 hour visit may not be the most efficient, but it’s definitely fun and adventurous.

A friend of mine, Paul, got married on Monday. He was one of the first friends I made after arriving in Nepal. Other than funny, helpful and relaxed, also very single. Right after my arrival, the self proclaimed ‘three idiots‘ were not three anymore, cause Paulas married an American girl, and a year later Samuel turned the base upside down with the announcement he got engaged to a Filipino girl, and they got married not long after.
And then Paul was left.

About a month ago the news came he was going to get married. Two weeks later we heard the big day would be a week after that. The girls brothers were leaving the country, and the couple had two options: get married now, or in 3 years. That was not a difficult decision to make.

So the engagement party was on a Sunday, the wedding on a Monday, and a reception on Tuesday.

My friend and neighbour Prem convinced me to come, too. 90 kilometers across Nepal, with a passenger on the back? Hmm….okay. Why not?

The trip started at 7:30. About 10 minutes later, Prems motor bike wouldn’t start anymore. His wife Bina joined me, and he brought his bike to a work shop while we kept driving. About an hour later we decided we should call him. He was still in Pokhara, but the bike was fixed, so he was on his way. A coke and 40 minutes later he arrived. We were quite a bit behind on our time schedule, so, “Now we’re gonna go really fast, ok, Ruth?” Sure….I thought. I think 60 km/h is fast enough…

Bina would rather drive with me than with him, and with his 150 cc (vs my humble 100) he was out of sight before we knew it.

The highway is a whole lot different than the city.
In the city you have to watch out for holes in the road, and stones, and kids/cows/goats crossing the street, and tractors that can’t make a sharp turn when they come on the road, and students who are driving like mad men, etc.

On the high way you keep an eye on the trucks and buses that drive ahead of you and behind you, and the turns, where it’s hard to estimate how fast you can go.

There’s still holes in the road here and there, by the way. And sometimes a bus decides to turn around, and since it’s always the right of the strongest, I ended up on the shoulder of the road…

After two hours on the high way we turned towards Gorkha. We had to go the a village named ‘Eghaarha Kilometer’, which means ‘Eleven kilometer’. There’s also a 12 kilometer, etc.
Who got the genius idea to name villages after distances? It certainly doesn’t make it easier to find them. Cause when there’s signs next to the road saying ’11 kilometer Gorkha’, does it mean you still have to drive 11 kilometers, or that you reached your destination?

Anyway, we drove too far (I guess what I just wrote is my excuse) and after a couple of phone calls we drove back, where our good friend Mukti was waiting for us on the road.

By that time it was 11:30 and the ceremony just finished. After congratulations, a photo with the happy couple, a plate of dal bhaat, a cup of water from a questionable bucket, and chilling for a while, it was time to head back.

By the way – it was not just a wedding reception, but also a huge family reunion. The Tamangs are a tribe where everyone is related to everyone, so it was a big party. Many bags filled with rice were given to the people that had come from the city, cause you can just get it from the fields here, and the bride and groom got tons of gifts. Paul is kaancha and Shanti is kaanchi – both the youngest from the family, which means all the other siblings will go crazy with gifts. Not a bad way to start your marriage!

Prem took Mukti back to Pokhara with him.
Since we missed each other at the stops (I was by far the slowest, but also so focused that I didn’t see them standing next to the road waving at us to stop) we just didn’t stop, except for a 5 minute break.
We made it back to Pokhara in 3 hours, with stiff legs, and a headache because of the helmet.

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s