Surviving Life In Nepal – Ruth Style!

Om mijn leven in Nepal draaglijk en ietwat overzichtelijk te houden, leef ik met een aantal (ongeschreven) regels. Deze regels hebben zich in de afgelopen 2,5 jaar langzamerhand ontwikkeld, volgens het alom beproefde trial and error.

In de eerste maand dat ik hier woonde besloot ik dat niemand mij kon vertellen hoe ik dingen moest doen hier. Ik had namelijk een paar weken alle adviezen die ik kreeg geprobeerd op te volgen. Van de ingeburgerde expat tot de lieve Nepali, allemaal hadden ze goede raad voor welke bus ik moest nemen tot hoe ik het beste kon afdingen.

Dit bleek niet te werken, niet in de laatste plaats omdat veel adviezen elkaar tegenspraken en ik uiteindelijk wanhopig in rondjes rondrende in een poging het goed te doen.

Dus ging ik over op Plan B – op z’n Ruths.

Niet dat dat vlekkeloos ging, vandaar “trial and error“. Ik heb waarschijnlijk onderweg op wat tenen gestaan en mensen beledigd. Maar nu ik terugkijk kan ik vaststellen dat ik mijn routine aardig heb gevonden.

Er zijn een heleboel regels in de categorie ‘Algemeen’.

Als ik naar Kathmandu rij, neem ik de Swiss bus.

Ik eet niet elke dag dal bhaat.

Ik vraag een Nepali nooit om een recept.

Ik zal het afding-spel altijd meespelen en ik weet dat we allebei weten dat ik altijd alsnog wordt afgezet.

Als je me water aanbiedt zal ik niet vragen of dit d.m.v. UV straling is gefilterd. Ik zal het opdrinken en de gevolgen dragen.

Als je vraagt hoe duur mijn fiets was/hoeveel huur ik betaal/hoeveel een ticket naar Amsterdam kost, zeg ik dat ik dat ben vergeten.

Sommige regels gaan over het verkeer.

Als jullie volgens je eigen verkeersregels rijden, dan doe ik dat ook.

Ja jongens. Als het verkeer vaststaat omdat er een busje moet omkeren, dan kun je heel beschaafd staan wachten tot jij er langs mag. Maar dan sta je er over een uur nog. Dus als er een gat valt, dan rij je door. Iedereen achter je zal je ook dankbaar zijn.

Andere regels gaan over koken en bakken.

Als je iets niet hebt, dan is er altijd een alternatief.

Als je het al opgeeft wanneer je ‘kristalsuiker’ in het recept ziet staan, dan bak je er nooit wat van in Nepal (haha). Voor alles is een vervanging te vinden. Bananen in plaats van olie, bijvoorbeeld.

Ik laat jou zeggen dat ik dik ben geworden, en ik zal het er niet over hebben dat je weduwe bent.

In elke cultuur zijn er andere taboes, en ik heb geleerd om dat gewoon zo te laten zijn. Ik ben al lang blij dat ik geen last heb van overgewicht.

En tenslotte over taal.

In de omgang met Nepali’s is mijn eigen vuistregel als volgt:

Als mijn Nepali beter is dan jouw Engels, dan spreken we Nepali.
Als jouw Engels beter is dan mijn Nepali, dan spreken we Engels.

Helaas is niet elke Nepali overtuigd van deze regel.

En helaas wil ik het toch op z’n Ruths doen, ik heb niet voor niets 4 maanden lang dag in dag uit die lessen gevolgd.

En daarom heb ik een gesprek met de pizzakoerier of de busjongen waarbij ik Nepali praat en hij antwoordt in Engels.

Tja…als we elkaar maar snappen…dat is toch het doel van taal? :)

——————————————————————-

In an attempt to make my life in Nepal more bearable, I live with several (unwritten) rules. This rules have been slowly developing over the past 2,5 years, according to the well tested ‘trial and error’ method.

After having lived here for a month, I decided no one could tell me how to do things. For several weeks I had been trying to follow every advice that people gave me. From the naturalized expat to the sweet Nepali, everyone and their mom had good advice f0r me about which bus to take to how to bargain.

This turned out to be useless, mostly because most advices were interfering and I ended up desperately running around in circles trying to do it right.

So I started on Plan B – to do it Ruth style.

Not that that was going without trouble, hence the trial and error. I may have stepped on some toes and hurt some feelings along the way. But looking back, I can say I pretty much found my routine in living here.

There’s a lot of rules filed under ‘General’. To name a few:

When I travel to Kathmandu, I’ll take the Swiss bus.

I won’t eat dal bhaat every day.

 I never ask a Nepali for a recipe.

I will play along with the bargain-game and I know that both of us know I am being ripped off anyway. 

If you offer me water, I won’t ask if this has been filtered with a UV filter. I will drink it and bear the consequences.

If you ask me how much my mountainbike cost/how much rent I pay/how much a ticket to Amsterdam costs, I will tell you I forgot.

Some rules apply to traffic.

If you guys drive according to your own rules, I will do the same.

Yes friends. If there’s a traffic jam because a van is tring to turn around, of course you can be a good civilian and wait there until you can pass. But you will still be there an hour later. So as soon as there’s room, you will drive. Everyone waiting behind you will be grateful, as well.

Other rules apply to cooking and baking.

If you don’t have an ingredient, there’s always a substitute.

If you give up as soon as you read ‘breakfast sugar’ in the recipe, you will never bake something in Nepal. There’s a substitue for everthing. Bananas instead of oil, for example.

I will let you tell me I got fat, and I won’t mention the fact that you’re a widow.

Every culture has its own taboos, and I learned to just let that be. At least I’m not overweight.

And finally about language.

When talking to Nepalis, I use the following golden rule:

If my Nepali is better than your English, we will speak Nepali.
If your English is better than my Nepali, we will speak English.

Unfortunately, not every Nepali is living according to the same rule.
And unfortunately I still wanna do things Ruth style  – I didn’t spend 4 months in that language school for nothing.

And that’s why I will have a conversation with the pizza delivery boy or the busticket seller where I will speak Nepali and he will respond in English.

Oh well…as long as we understand each other…isn’t that the purpose of language anyway? :)

One thought on “Surviving Life In Nepal – Ruth Style!

  1. Ik mis hier nog wel enige toelichting voor de onwetende Nederlander… Waarom geen prijzen noemen van huur/fiets/motor? Waarom geen recepten vragen?

    vragen…vragen…!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s