‘Today Is A ‘Whole Snickers’ Kind Of Day’

Wat doe je als pasgetrouwd stel zijnde, die in de eerste 2 maanden van hun huwelijk vrijwel alleen maar heeft gereisd en als gevolg daarvan hooguit zo’n 1,5 week thuis heeft doorgebracht…?

Juist. Je gaat er eens lekker tussenuit. Een weekje de Himalaya bergen in, met koude (of geen) douches, chloortabletten om drinkwater te fabriceren en dikke ratten die ‘s nachts over de plafondplaten rennen.

Maar het is niet alleen maar afzien tijdens zo’n tocht – er valt ook heel wat te leren. Zoals wat, vraagt u zich misschien af. Of niet. Maar ik ga het u toch vertellen, want zo ben ik.

* Bohnanza. Want nadat Jacob mij zijn strategieen had uitgelegd, wist ik hem keer op keer genadeloos te verslaan. (N.B. Veel dank aan de gulle gever. Geweldig trouwcadeau.)
* In sommige gevallen betekent ‘Swiss toast’ eigenlijk rösti, maar het is niet persé rösti.
* Ook als je samen reist in Nepal wordt er niet altijd vanuit gegaan dat je getrouwd bent (met dank aan de hippies?!). Maar samen reizen als je niet getrouwd bent is niet gepast. Wat te doen? Les geleerd: het antwoord op de vraag ‘Uit welk land kom je?’ (hoort thuis in de top 3 meest gestelde vragen) werd ‘Holland, en mijn man komt uit Zweden.’
* Denk je als getrouwde vrouw eindelijk af te zijn van veel te persoonlijke vragen van taxichauffeurs en obers (ben je getrouwd? niet? waarom niet, je bent al bijna te oud. wil je een Nepali trouwen? m.a.w. met mij/mijn neef/de buurman? (want Nepali spreek je toch al, dus zijn alle obstakels uit de weg geruimd (?!) )) dan ben je mooi in de aap gelogeerd. Want: oh, getrouwd? Hebben jullie kinderen dan?
Ik dacht met ‘we zijn pas 2 maanden getrouwd’ er vanaf te zijn. Maar dat antwoord was niet afdoende voor het vrouwtje in één van de dorpjes. Ze richtte zich rechtstreeks tot Jacob: ‘Bachhaa banaaune sakincha??’ (kun je kinderen maken??)

We gingen uiteraard niet om Bohnanza te spelen en rösti te eten – het was een werkbezoek, zogezegd. En over dat werk kan ik zeggen dat het bijzonder geslaagd was.

En verder: ook enerverend was de terugreis. De bus die wij hadden gekozen als vervoermiddel de bergen uit bleek niet opgewassen te zijn tegen een modderige helling. De chauffeur deed wat hij kon om de bus gecontroleerd terug naar beneden te laten rollen, een Nepali passagier klom over de tassen en krukjes die het gangpad blokkeerden en riep ‘Fast! Get out!’, een Israeli passagier die als laatste aan boord was geklommen en daarom het gangpad als zitplaats had gekregen vond dat teveel van het goede en liet hem luid en duidelijk weten dat zij niet gepusht wilde worden.
Wij wisten genoeg – als de Nepalis de bus uitwillen, fast, dan moet je de bus uit. Meteen. Wij sprongen fluks naar buiten en keken in de regen toe hoe de chauffeur de bus tegen een bergwandje aan parkeerde, onderaan de helling. Beter tegen de bergwand dan van de weg af, zo vonden wij.

We hadden genoeg gezien en besloten dat we er nog wel wat kilometertjes te voet aan vast konden plakken. Het volgende dorp was 3 kwartier verder, en daar vonden wij een ratloze doch eenvoudige kamer. De volgende dag was het 4 uur wandelen naar Beni, waar we een taxi naar Pokhara regelden.

Amen.

(Ik wist niet hoe ik een einde moest breien aan deze blog, dus vroeg ik raad aan Jacob. En dit was zijn antwoord.)

Flagged - 1

dit is een brug

Flagged - 2

Flagged - 3

zo ziet Parijs er dus uit

Flagged - 4

mijn man, de fotograaf

Flagged - 5

 

One thought on “‘Today Is A ‘Whole Snickers’ Kind Of Day’

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s