Met De Motor Naar Mustang

Een van de coolste dingen die ik ooit heb gedaan in mijn leven is zo’n ding waaraan ik denk als ik eindeloze rondjes sjok achter de kinderwagen omdat L niet wil slapen – dan denk ik, Ruth je bent HEUS wel cool hoor, ook al zie je er nu even uit als een vermoeide moeder wiens hoogtepunt van de dag het dutje van de baby is zodat je met een kop thee op de bank Facebook kan doornemen.

Het was maart 2015, J en ik woonden in Nepal en het was tijd voor een werkgerelateerd bezoek aan een aantal dorpjes in de provincie Mustang – een prachtig bergachtig gebied, deel van het Annapurna bergmassief. Om in Mustang te komen rijd je eerst zo’n 100 kilometer over een geasfalteerde weg die in redelijke staat verkeert. Vervolgens wordt dit een smalle, onverharde weg die zich zo’n 100 km lang door en over de bergen heen slingert, en elke monsoontijd weer aan gort regent. Modderstromen en lawines helpen ook niet mee aan de kwaliteit van deze weg.

Er zijn verschillende manieren om hier te komen, en ze hebben allemaal zo hun voors en tegens, maar vooral tegens.

Ten eerste is daar de bus. Ik heb iets te vaak een afgrond ingestaard terwijl die bus over de smalle weggetjes hobbelde – en dan die keer dat we ‘m voelden wegglijden terwijl we een modderige heuvel op probeerden te komen. De stress die die bus mij heeft opgeleverd heeft me sowieso al jaren van mijn leven gekost, dus dat werd ‘m niet.

Dan is daar het vliegtuig. Gaat ook niet altijd goed, met zo’n minivliegtuigje tussen de bergen door. Wel veruit de snelste optie, maar je moet vervolgens een aardig eind lopen voor de dorpjes die lager in de vallei liggen.

Deze keer hadden we een beter plan. We zouden zelf rijden. Dat geen van beiden in het bezit is van een motorrijbewijs vonden we niet echt een punt. We reden allebei al jaren op onze vertrouwde Splendor: een klein maar fijn 100 cc motortje die ons nooit in de steek heeft gelaten. Het is alleen niet echt geschikt voor de bergen.

 

P1030853 (2014_05_02 15_24_49 UTC).JPG

Hij mag dan klein zijn – lange Nederlanders vervoeren kan die als de beste!

Een VR moest het worden. We hadden er al een, die J gebruikte om voor zijn werk in afgelopen dorpjes te kunnen komen. Een tweede zouden we huren. Dit was al een uitdaging op zich – de verhuurder deed alsof hij zijn eerstgeboren kind aan ons meegaf, en wilde dat we als borg onze paspoorten achterlieten. Ehm, nee knul. Dat wordt hem niet. Ik weet niet hoe we bij geval van kwijtraking/brand/who knows what ooit aan onze respectievelijke ambassades zouden kunnen uitleggen dat we ons paspoort bij een onbekende man hebben achtergelaten die t shirts verkoopt en motoren verhuurt vanuit een miniem winkeltje ergens in Lakeside, Pokhara. Uiteindelijk lieten we een grote stapel geld en de Splendor bij hem achter.

Ik had dan wel veel ervaring met de Splendor en het rijden in Nepali verkeer (een verhaal opzich), de VR is net even wat anders. Een stuk hoger, veel sterker, maar ook zwaarder schakelen en een andere ‘volgorde’ van versnellingen. Er werd dus eerst geoefend. En zo reden we rond, ik op de VR, en J op de Splendor, die er ineens uitzag als een kinderfietsje naast de reusachtige VR. Okee, enigszins overdreven, maar het zag er gek uit. Nu zijn motoren sowieso al niet echt vrouwendingen in Nepal. Maar om een vrouw op een VR te zien rijden slaat echt alles, zo bleek. De buurkinderen riepen J zelfs na waarom hij niet op de VR zat in plaats van ik.

Na wat rondjes in de buurt besloten we dat we klaar waren om 180 km off road te rijden, met bepakking. Niet gehinderd door enige kennis of ervaring planden we onze trip, en op een mooie ochtend vertrokken we.

IMG_1587

IMG_1590

Als je goed kijkt zie je de angst in mijn ogen ;-)

Of nou ja, mooie ochtend…het regende. En het bleef regenen.

Na een paar uur gereden te hebben begonnen onze regenpakken water door te laten. We brachten een uur of wat door in een restaurantje langs de weg, in de hoop dat het zou opklaren.

IMG_1592

Ons uitzicht. Gelukkig hadden ze wel lekkere thee.

Maar helaas – het was zo’n bui die nooit eindigt. Daarom besloten we om een kleine omweg te maken en de nacht door te brengen in het hotel van een bekende van me, in een naburig dorp.

De volgende dag ging de tocht verder…

wordt vervolgd!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s