Babyzwemmen En Suikerklontjes

Ik weet het – de laatste post hier is van juli. Daar komt nog eens bij dat die post een vervolg hoort te hebben. Allemaal ontzettende no go’s voor een blogger, maar ik heb al heel lang geleden besloten dat die no go’s zo belangrijk niet zijn. Dus als ik hier 3,5 maand stil wil zijn middenin een vervolgverhaal, om vervolgens weer op te duiken met een gezellig keuvelblogje over moederen, nou…dan doe ik dat. Ja!

foto2.jpg

 

Moederen ja. Want dat doe ik nu al zo’n 10 maanden en 1 week. Ofzoiets. Ik hou de tel niet meer zo bij. Ik weet eigenlijk altijd alleen bij benadering hoe oud L precies is. Wel superhandig met een decemberbaby hoor – want het maandnummer is haar leeftijd, zegmaar. Oktober is de tiende maand dus ze is 10 maanden en nog iets. Chill!

Ja, moederen dus. Ik denk niet dat ik het precies doe zoals de doorsnee Zweedse moeder. Of beter gezegd: zoals de moeders in mijn oudergroep. Oudergroep? Dat zit zo: ergens tijdens mijn zwangerschap op een afspraak bij verloskundige Jessica vroeg ze mij of we ook mee wilden doen met de oudergroep van december. En ja, dat doe je dan, als first time parents die het goed willen doen. Je komt in een groep terecht met allemaal stellen die in dezelfde maand als jij een baby verwachten. Eerst ontmoet je elkaar een keer met allemaal bolle buiken (ja hehe de vrouwen dan he) en dan een maand na de geboorte weer, en dan gedurende het eerste levensjaar van al die baby’s een keer of wat. Er zijn verschillende thema’s die worden besproken, er worden wat activiteiten georganiseerd, en er is een hoop tijd om gewoon lekker je baby’s vooruitgang te vergelijken met elkaar te kletsen. Dit alles gebeurt op de öppna förskola oftewel een gratis peuterspeelzaal slash ontmoetingsruimte slash allerlei andere handige dingen in 1 gebouw.

Het leek me wel wat. Nieuwe mensen leren kennen is niet zo simpel in dit individualistische, koele land dus zo’n set up klonk goed. We zitten allemaal in hetzelfde schuitje, allemaal schattige baby’s erbij, en voila, friends for life. Maar zo ging het niet helemaal.

Ten eerste wonen we in een omgeving waar je het of doet zoals iedereen, of je bent een beetje apart. Dat maakt ons dus automatisch een beetje apart. (Je zou eens moeten zien hoe awkward mensen worden als blijkt dat we allebei geen betaalde baan hebben. Waar moeten we DAN over praten?! zie je ze denken. In welk hokje kan ik je nou plaatsen dan??)

Ten tweede heb ik dus alle kansen die er waren om friends for life te maken volledig laten liggen door niet trouw elke maandagochtend naar de baby fika en zanguurtje te gaan. Dat klinkt allemaal heel harmonisch en knus. Baby’s, liedjes en koffie – what could possibly go wrong. Nou, ik weet het niet, maar in 1 ruimte zitten met 20 baby’s en 20 moeders (en een verdwaalde vader want hey dit is Zweden en hier is iedereen gelijk) en 2 zingende leidsters en dan liedjes in het Zweeds gaan zingen met gebaren? die ik zou moeten kennen? en soms moet je blijkbaar je baby ineens in het rond zwaaien of op de grond leggen en ik ben dan steeds NET wat te laat. Of het kiekeboe liedje waarbij ik het he-le-maal verkeerd deed door de sjaal niet voor L’s gezicht te houden toen dat wel moest. Jongens, wat een ellende.

Ik heb nog eens een dappere poging gedaan, toen we een activiteit van de oudergroep hadden: een kleiafdruk van hand en voet. Hartstikke leuk. Maar J was aan het werk dus ik ging alleen met L die misschien 2 of 3 maanden oud was. En natuurlijk had L een off day dus ze huilde de hele tijd en wilde niet in het wipstoeltje en dus moest ik met 1 hand een mal knippen van karton en ook nog mijn initialen erin schrijven en weet ik veel wat – ik heb de herinnering ver weggestopt en het enige wat nog naar boven komt is een huilende L, vrolijke socializende andere deelnemers, en knallende koppijn. De afdruk heeft er nog maanden gelegen tot hij op een onbewaakt moment in mijn handen werd gedrukt door de leidster toen ik er toevallig eens was – ik had het ding het liefst weggegooid maar J vindt hem zo mooi.

En elke keer als ik die andere ouders zie bij een bijeenkomst dan valt het me op hoe fantastisch goed ze het allemaal doen. Ik weet nog goed dat tijdens de eerste bijeenkomst een moeder haar hongerige baby zo hup aan de borst deed. Zomaar. En ik had het zorgvuldig uitgekiend zodat ik L niet live hoefde te voeden maar een flesje kon geven, want voeden stond gelijk aan Veel Pijn, Veel Gekrijs en Veel Stress. Elke keer weer. Maar zij deed dat gewoon even (het is met mij ook goedgekomen hoor).
En die andere moeders gaan trouw naar alle öppna förskola activiteiten, doen aan babyzwemmen, en lepelen potjes voeding leeg aan een niet-protesterende baby geheel in schone schattige Newbie kleertjes. Babyzwemmen. Ik vind het al een hele prestatie als ik L in bad heb gedaan.

Ik heb het dus opgegeven met die hele oudergroep. Maar het steekt soms wel een beetje, want blijkbaar zitten die andere moeders al op het vriendschapsniveau van ‘surprise party’s voor elkaar organiseren’. Ach ja. Zoals J zei, ‘hadden ze hiervoor geen vrienden ofzo?’

Dus ik rommel maar wat aan thuis met die dochter van mij van 10 maanden en een beetje. Die ineens allemaal dingen leert waarvan ik denk, huh? Hoezo kun jij dit al? Laatst was je nog een baby die niet wist dat die hand bij haar lichaam hoorde?
Ze zit dan ineens op de klep van de afwasmachine. Of ze klimt vanuit de kinderstoel op de tafel om iets te pakken. Of ze gaat ineens TRAPLOPEN?! (hee ik zie hier een thema trouwens). En ze weet dat ze dingen kan willen, en dat wij dat dan soms niet okee vinden, en dat je dan kunt gaan krijsen. Superchill. En ze knuffelt graag en geeft open-mond-plak-kusjes en het geeft niks dat ze elke dag wel een keer haar snotneus aan mijn trui afveegt.
En voor de trap staat geen traphekje maar een bankje en voor de kachel staat geen hek maar een verhuisdoos. Werkt ook.

En af en toe gaan we koffie drinken bij een moeder die een gigantische stapel was heeft liggen die we dan samen gaan opvouwen. Of bij een moeder die haar kind soms een suikerklontje geeft, gewoon omdat hij daarom vraagt.
Van die moeders die ook maar wat doen.
Net als ik.

foto1.jpg

ps – nu ik er zo over nadenken vind ik ‘moederen’ best wel een allergieopwekkend woord. Net zoals van die mensen die dan zeggen ‘moe, moeier, moeder! hi hi hi’. Zullen we bij deze maar afspreken dat ik dit woord heb bedoeld met ironische ondertoon?

3 thoughts on “Babyzwemmen En Suikerklontjes

  1. Oh en nog iets. In m’n blogreader waarin ik deze post las, stond direct eronder een blog van iemand anders die afsloot met deze woorden: “Er is helemaal niks mis met mij! En ongetwijfeld ook niet met mijn huisgenoten. Sommige mensen matchen gewoon meer dan anderen.” Waarbij ‘huisgenoten’ in jouw verhaal vervangen kan worden door ‘andere moeders’ :)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s