The Cold In Nepal

(Disclaimer: I wrote this post 2 weeks ago, and then forgot about it. But it’s still relevant…kind of.)

Before we left for Nepal, many people in Sweden would ask us ‘So how is the weather in Nepal?’. On a side note: I have no memory of getting this question that often when I would be in the Netherlands before going somewhere far. Why, Sweden? What’s so interesting about the weather?

Anyhow, usually the conversation would go something like this:

Us: Pretty cold, now that it’s winter!
Them (picturing Sweden in wintertime): Oh, really? Does it snow?
Us: No, it actually doesn’t go below zero where we live.
Them: So what is the average temperature?
Us: Well…in day time it can be up to 20 degrees, in the sun. (we see an eyebrow go up slightly)
Us, quickly: But it gets colder in the evening! And, and, there is no heating! No really…we SUFFER!
We can just see how they quietly judge us….how dare you say it’s cold in Nepal! Sweden in winter, now THAT’S cold!

And while we understand that cold is relative, and that snow and ice would be much worse than what we have to endure, I would like to do an effort to make you, dear reader, understand what it’s like to experience a Nepali winter. Because temperatures don’t say THAT much without central heating.
If you do like to know better what the temperatures are, I got this forecast for Pokhara. Check out those minimum temperatures! It’s ALMOST freezing, at least!

het weer

First of all, the houses are made of concrete, often with marble floors. Doesn’t quite give that cozy atmosphere you’re looking for when you can see your own breath coming out in clouds.
Then the windows are single glass, with wooden frames that never fit well. To illustrate this: with all doors and windows closed, we can still see the curtains move back and forth in the draft…
While the sun in the day time is lovely, the moment you step into the concrete house you can feel the cold come up from the floors. It doesn’t hold heat at all. Even when you put a gas heater in the room, you only get warm sitting right in front of it. Because the lack of insulation, all the heat then goes straight through the windows (and the 5cm gap under the front door doesn’t help much either, I suppose).

Cloudy days are the worst. There is nowhere to heat up, so you just wrap yourself in a fleece blanket, while dreaming of the beaches in Thailand.

This is what I wear on a regular winter day (besides underwear, obviously):

– long johns (or just some good old plain leggings from H&M)
– pants
– 2 pairs of thin socks
– 1 pair of thick woolen socks (if I’m indoors)
– tank top
– t shirt
– long sleeve (or 2)
– fleece vest

Sometimes indoors I will add one of Jacobs hoodies, or a down vest, and I always walk around on slippers, so my feet stay warmer.
On the motorbike I will wear a soft shell (wind stopper or something) jacket instead of the fleece, although when driving at night I need both.
When walking or cycling I will take of the fleece, but only if I’m moving/in the sun.

But before you start sending us electrical blankets, hot water bottles and down pants: it’s really not that bad, as the temperatures will rise again in February, and then boom, summer comes: 7 months of 30 plus degrees and humidity. We love the marble floors, then. And would be miserable if the houses were actually insulated.

So really. We’ll be fine ;)


Fans, Batteries and Filters – Life In Nepal

We’ve eaten momo’s, we’ve driven the motorbike, we’ve had dal bhat with fried fish at the landlord’s house.
We’re back in Nepal.

And now that we are here, I’ve realized that I’ve never shown some of the smaller, practical details of living here. Because while I’m sure most of you understand that life here is different than in, say, the Netherlands, it might be interesting to know what kinds of things we use in our daily lives here. Some are to make life better, others are to avoid diseases, and then there’s the toiletpaper bin, just because we can’t flush it down here.

As you may know, there is never 24/7 power in Nepal. We have ‘loadshedding’, which means the power is out for several hours a day. More in the winter than in the summer. Right now we don’t have power for 8 hours a day. So first I will introduce this extremely ugly thing to you, because it has made our lives better in summer AND in winter. The fan-with-battery-and-light!!


IMG_1208 IMG_1209

Oh, the glory. Despite its ugliness, I could kiss it. It charges when there is power and then, when the power goes out in the hot summer, and the fan stops working and the sweat starts dripping, this fan STILL works and makes everything better. And, as you may have noticed, it also has a light (the weird arm on the side – it can fold in and out and you can even twist it). It has made cooking when there is no power and no light (and the back up system down) so much easier.

Then there’s the water filter.




If you think now: why don’t you drink tap water? Then please, I beg you, do not come to Nepal until you have read up on giardia and amoebas.

When there is power, this thing filters all the crap out of our water so that we stay healthy.
PS – note the safe outlet it is plugged into.

All those power outages can give problems for electrical appliances, and we needed to protect our fridge. We got this:


Don’t ask me how it works or what it does, but our fridge works fine and I’m happy.


Here you see the thing that rules them all: THE INVERTER. I first bought one after I received a generous gift from people in the Netherlands. Because of it, we can have lights on at night when the power is out. No more working with candle light, no more shining my cellphone light to find the bathroom.
Right now they have replaced the battery which was very dead after 3 years of using it, and we upgraded so we even have light in the bedroom and dining room. The glory!


Who enjoys a cold shower? Not me! This thing is connected to a gas cylinder (with the blue hose) and heats the water. I also use it for when we wash our clothes (by hand) so it gets cleaner + my hands don’t fall off after an hour in freezing cold water.
Those gas cylinders (also one for cooking) are stored outside, locked into a serious cage, to make sure no one steals them.

Back to those diseases: there is many ways to get the dreaded explosives, and while often we don’t even know where it came from, there is another way to prevent this:



Anything that is not peeled or cooked should be soaked in water with a few drops of the brown stuff and then it’s ok to eat. It’s like magic. Because now we can eat strawberries.

And last but not least: here’s the tp bin. Blurry but you get the point.
That’s just life, in Nepal.



I’m Here To Stay

Disclaimer: This was written after a tough day. Not every day is tough. But some are.


Sometimes I think to myself: I wish I could ask someone how to do this immigrant-thing I’m doing right now. You know, moving to another country and making it your home and all. I wish there was someone who knows how it works. And then I realize: I am that someone. I’m the one who supposedly is an expert in this. I’ve done it twice before, after all. I should know.

But I don’t.

I know how to learn languages, but I don’t know how to learn to say things in the right tone, so that what I mean actually comes across in the right way and people don’t just understand the words I’m saying, but also my heart behind it.

I know how to make friends, but I’m surprisingly insecure when it comes to cross cultural friendships. I second guess every move I and my maybe-future-friend make, because is this a cultural thing or a personal thing and do I come across as too distant or too needy when I do this or that? Do they even WANT a new friend?

I know how to be a host, but I don’t know how to be a host in a new country where I don’t know if any aspect of the social event I planned is appropriate: the time, the reason, the food, the drinks, the music, the other guests. Because being a host means making people feel comfortable and at home, and those things matter. More than you’d think.

Well people, what can I say. It’s a process. A learning curve. A very curvy one, actually. With ups and downs and a few detours and sometimes the road seems blocked. (but it never is)

So here’s a few reminders for myself and for Sweden.

Sweden. Listen up. First of all, I’m not Swedish. So I won’t get all the social do’s and don’t and sometimes I will make you feel awkward and uncomfortable, but also sometimes I will make you laugh (in a good way) and you know what? I also have things to teach you. That’s why different cultures are so awesome. I’m not Swedish. I’m Ruth.

Secondly, what’s up with eating cake with spoons? It is, has been and always will be forks for me. Deal with it.

Then this: if I pass you on the street and I make eye contact, and you look away. WHAT’S UP WITH THAT? So even when you do that, I WILL say hej to you, loud enough so you can’t mistake it for a cough or something. You are here, I’m here, and there’s no good reason to not acknowledge that.

Lastly: it takes time. For all of us.

Sweden, you’re like a family member, like a second cousin. Vaguely familiar, sometimes charming and other times surprisingly confusing and offensive. At times I strongly dislike you, but I mainly love you.

Cause I’m here to stay.

And it will get better.


Zomaar Wat Dingen

1) Ik ben dus klaar met SFI. Eerst zat ik 8 maanden te wachten tot ik kon beginnen en toen ging ik ineens binnen een maand van niveau B naar D en toen was ik klaar. Dat slaat dus eigenlijk nergens op, maar ik klaag niet en ga vrolijk door met de volgende stap: SAS. Dit staat voor Svenska Som Andra Språk, wat zoveel betekent als Zweeds als tweede taal. Als je dat klaar hebt mag je in het Zweeds studeren, altijd handig.

2) De overgang naar SAS was wel even een shock to the system. Las ik eerst nog teksten als ‘Dit is Anna. Zij is een lerares’, nu zijn het ineens artikelen over wetenschappelijk onderzoek over hoe ouders met hun kinderen praten, till exempel. Verder is iedereen er altijd al als ik 3 minuten na de begintijd de klas binnenval (thanks for that, Nepal), en ze praten allemaal supergoed Zweeds. Volgende week moet ik mijn eerste spreekbeurt houden. Wieeehhh.

3) Ik ben blij met Skype, en ik ben nog blijer met een moeder die klaarzit met bijvoorbeeld adviezen over hoe je nou het beste een vervelende brandwond kan verzorgen. En als we dan zo zitten te kletsen is het net een beetje alsof ze eigenlijk best dichtbij woont en even op de koffie is. Maar dan met een scherm er tussen.

4) Wat natuurlijk nog veel beter is om je ouders echt op de koffie te hebben. En dat ze ook blijven eten. En slapen. En guess what – dat gaat over een week alweer gebeuren! Mijn ouders, in ons huis, en wij gaan voor ze koken en boswandelingen maken en koffie drinken en genieten van de mooie herfst. Hier is een pro tip: als je wil emigreren, doe het dan naar een min of meer dichtbij land. Zweden is net wat beter te doen dan Nepal en daarom kan ik mijn ouders nu met enige regelmaat zien. En fijn dat ik dat vind!

5) Die man van mij. Je trouwt natuurlijk niet zomaar de eerste de beste, althans, dat zou ik je niet aanraden. Ik heb dan ook grondig nagedacht voor ik besloot ja te zeggen tegen hem. Dus ik wist al dat hij best wel heel erg tof was. Maar soms denk ik: zooo. Ik heb het wel serieus getroffen met hem.
Hij is zo iemand die verband en gaas en pleisters haalt als die op zijn. En dan ook nog even sinaasappelsap voor me haalt, omdat ik daar van hou. En even en passant broccolisoep kookt en het hele huis stofzuigt. En toen ik mijn telefoon in de wc had laten vallen vond hij dat zo erg voor me dat hij meteen extra uren wilde gaan werken zodat we een nieuwe konden kopen. Omdat hij weet hoe leuk ik het vind om te whatsappen met mijn familie. (Uiteindelijk is de telefoon gered door de klassieke rijst-truc. Worked like a charm.)

6) Soms vergeet ik serieus hoe je een Nederlands woord spelt. Ik googlede net bijvoorbeeld of je truc spelt als truc of als truuk. Als je mij een beetje kent, dan weet je hoe erg ik dat vind. Serieus. Dus om mijn Nederlands weer wat op te krikken, kijk ik gewoon Nederlandse tv. Zoals Expeditie Robinson, of Hollands Next Top Model. Heel leerzaam!

7) Over talen gesproken. Als je steeds maar nieuwe talen blijft leren, komt er natuurlijk een moment waar op je hersenen zeggen: Ja okee, kappen nou. We hebben het al druk genoeg hiero. We stoppen ermee.
Als je de talen meerekent die ik in een grijs verleden op de middelbare school leerde, ben ik nu bezig met mijn zevende taal. Dat is natuurlijk wel een beetje bizar. Het is ook niet dat ik het expres doe ofzo, maar het was gewoon het soort werk wat ik koos en de man die ik ontmoette en het land waar ik naar toe verhuisde.
Tot nu toe gaat het eigenlijk allemaal nog best goed, maar ik val echt genadeloos door de mand als ik Frans probeer te praten met iemand. Met de beste wil van de wereld lukt het me niet om ook maar een woord te herinneren van wat ik ooit avondenlang heb zitten stampen, en alles wat eruit komt is een rare mix van Zweeds, Nepali en een verdwaald woordje Engels.

8) De glorie als je een schoolboek dat eigenlijk 411 kr (45 euro) kost, en tweedehands in de meeste gevallen minstens 250 kr (27 euro) kost, voor 100 kr (11 euro) vindt!!!

9) En tot slot dit.



Why I Like SFI

Ever since I came to Sweden, no even before that, I’ve been talking about ass-eh-fee, also known as SFI. This stands for Svenska För Invandrare, which means Swedish For Immigrants.
When I first heard about it, I was amazed and impressed with Sweden. A language course, for FREE?? It was almost to good to be true for this language-loving-emigrant. I asked around, expecting to find out it was in fact too good to be true and that there would be some ‘snake under the grass’ (as we Dutchies say), but no, they said. It’s true. All you need is your residence permit and a personnummer.

Ha. All you need…turns out that getting that permit and personnummer took a wee bit longer than expected. But I waited, and kept telling everyone: If only I could do SFI. I can’t wait to do SFI.

But barely anyone shared my excitement. Instead, I was warned: I was too eager and too excited. SFI is mandatory for refugees, and I would be seriously disappointed with the lack of passion from the teachers, the lack of motivation from the students, and the overall lack of quality of the education.
In the end I wouldn’t even speak better Swedish, they told me. Because all you would do was talk to other foreigners and who was there to correct you?

Well, here I am, barely 2 days into SFI, and there’s enough to say already. Mainly this: I like SFI.
My classmates are Polish, Somalian, Eritrean, Iraqi, Palestinian, Syrian and Croatian. Most of them have very thick accents and names that are hard to pronounce. We have talked about ourselves and practiced grammar and helped each other out. The teacher only speaks Swedish with us.

Maybe not everyone is as motivated as I am, or it could be that they had a hard time using the computer so a nap seemed a better option.
The teacher may not have been well prepared, or it could be that she was taking her time to get to know us a bit better before she started off with her lesson plan.

Here’s what I think:

I have something to get up for in the morning, which is more than I’ve had in the last 8 months.
I get free education.
I meet interesting new people who teach me things about their country, culture and language (who knew that they use the Ge’ez script in Eritrea? Who has even heard of the Ge’ez script? I hadn’t, until yesterday).
I am forced to speak Swedish and because everyone is either teaching it or learning too, I’m not nervous about it.
And people. IT’S FREE.

So yeah. That’s why I like SFI.


Over Hardlopen En Huwelijkstherapie

Ik ben een tijdje geleden begonnen met hardlopen. Nu denk je misschien: zo Ruth, beetje late to the party he. Die hype is ook al wel weer even over.

Maar zo ben ik. Eerst doet niemand eraan. Dan wordt het hip. En dan wordt het weer best onhip en dan denk ik, hee, dat klinkt als een leuke tijdsbesteding. Het fijne is dan wel weer dat er echt massa’s aan informatie is te vinden op internet, omdat miljoenen mensen voor mij zich al hebben afgevraagd of goede schoenen nou echt zo belangrijk zijn (ja) en of het heel erg beschamend is als je nog niet helemaal 3 minuten achter elkaar kan rennen (ehmmm…).

Maar een poging tot 5km hardlopen samen met Evy (ja, Evy! Old school ben ik he!!) is niet het enige, ik heb namelijk nog iets anders gevonden hier in Zweden: orientering. Zo heet dat op z’n Zweeds, althans. Het is een soort combinatie van ahrdlopen en een speurtocht. Echt, wat wil je nog meer?

Elke week haal ik een nieuwe kaart op bij de sportwinkel. Je kunt kiezen tussen moeilijk, gemiddeld, makkelijk en supermakkelijk. Wij doen dan gemiddeld. Deze kaart neem je dan mee naar het gebied van die week (elke week anders) en daar moet je dan punten vinden die op de kaart staan aangegeven. Dat zijn er meestal zo’n 10 tot 12, en dat is dan een vlaggetje met een afstempelding eraan vast.

de kaart ziet er ongeveer zo uit

de kaart ziet er ongeveer zo uit

Je denkt nu misschien oh makkelijk, gewoon van 1 naar 2, etc. Nou, niet dus. Want van 1 naar 2 is best wel lastig als er een strook dichte bosjes tussen zit. Of een moeras. Om maar eens wat te noemen. Je moet dus, met behulp van deze bijzonder gedetailleerde kaart (echt, elke zwerfkei staat erop) en een kompas uitvinden via welke route je het beste bij het volgende punt kan komen.

De serieuze orientering-er (?) kan dit dus RENNEND. Ja, echt. Die doen kaartlezen, kompas lezen, over boomstronken springen, stenen ontwijken en afstempelen al rennend. Jongens. En daar staan wij dan, druk te overleggen over de juiste richting, of sjokkend door het moeras met zompende schoenen, en dan komt er weer zo’n renner voorbij. Maar daar gaat het verder niet om, want wij rennen soms ook, en anders lopen we wel, en nemen ook rustig de tijd om over de richting en de route te overleggen, en daarmee kom ik tot mijn laatste punt van deze post:


Echt waar. Orientering is echt de beste manier om aan je huwelijk te bouwen. Communicatie, geduld, liefde, echt alles wordt getraind. Als ik links wil en Jacob rechts, bijvoorbeeld. Of als hij van nummer 1 naar nummer 10 wil omdat dat sneller is, en ik wil naar nummer 2 want dat is OP VOLGORDE en is dat niet VEEL logischer??! Of als ik het kompas probeer te lezen, a.k.a. hem op z’n kop hou en de verkeerde dichte bosjes doorren en Jacob weet eigenlijk beter.
Als je nu denkt: leuk dat orientering, maar daar heb ik dus even geen zin in, maar ik wil toch aan mijn huwelijk bouwen, dan heb ik nog een tip voor je: je echtgeno(o)t(e) als je persoonlijke rijinstructeur. Waarover later meer.


Careless In The Care Of God

Now that I have received The Magic Number, a.k.a. the number necessary to live a normal life in Sweden, a.k.a. my personnummer, I have had to call several people and organizations to sort out some things. Like my drivers license and a doctor’s appointment.

And I’m serious when I tell you that one could learn Swedish just by listening to those freaking phone-menu-systems they have. You know, where they tell you ‘If you want this and that, press 1. If you want something else, press 2. If the sky is blue, press 3. For Bulgarian, press 4.’ Etcetera.
They love them here. They love them so much that I couldn’t even manage to talk to an actual, real, breathing person when I called Transportstyrelsen with a question that didn’t quite fit the options they gave me.

Although that could have been because I don’t actually completely understand the options. Usually I try to listen for a keyword in the options and then just guess that I should press that number. Most of the times it works.

Talking about numbers – I have learned my numbers up to 20, so I can tell my phone number and personnummer when I need to. But these phone systems, they let you type in your phone number and then repeat it to you like this: ‘We will call you at five to three at number twenty-three seventy-seven …’ etc.
Seriously. I wouldn’t know if I had typed in my number wrong and they are gonna call some random person instead.

And about that call-back system. It’s all great and lovely until you have to see the doctor because of a toe fungus and they call you back right when you are buying tomatoes in a crowded Maxi. Not that that has happened to me. And I will make sure it never will. Cause that would be awkward.

It’s a funny thing, life. Just to be living here you need all these things. I need to call people and then I need to email people to remind them that I have called them and I need to fill out forms and send forms and then send an email to tell them I sent the form.

It’s just so easy to get occupied by these things. And not just the things of the now, also the things of the future.

When Jacob and I talk about the plans we have for the future, we usually come to the realization that it can’t be planned. In the end, we just don’t know. We want things, we plan things, we save up for it, but really, who knows how things will turn out? And I don’t just mean that bad things might happen. It could also be good things.

There might be blessings around the corner that we had no idea about. And when I say we, I mean you and me, and all of us.

There will be blessings coming our way that we didn’t count in in our elaborate savings system.
Blessings that we didn’t make room for in our life plans.
Because we weren’t living with open hearts and open hands.
Instead we were worrying and discussing and calculating, looking down instead of up.

This morning, when I woke up, I remembered to look at the birds.

Why worry about food, clothes, housing, money? Why worry? He provides.

‘Look at the birds, free and unfettered,
not tied down to a job description,
careless in the care of God.

And you count far more to him than birds.’