Over Hardlopen En Huwelijkstherapie

Ik ben een tijdje geleden begonnen met hardlopen. Nu denk je misschien: zo Ruth, beetje late to the party he. Die hype is ook al wel weer even over.

Maar zo ben ik. Eerst doet niemand eraan. Dan wordt het hip. En dan wordt het weer best onhip en dan denk ik, hee, dat klinkt als een leuke tijdsbesteding. Het fijne is dan wel weer dat er echt massa’s aan informatie is te vinden op internet, omdat miljoenen mensen voor mij zich al hebben afgevraagd of goede schoenen nou echt zo belangrijk zijn (ja) en of het heel erg beschamend is als je nog niet helemaal 3 minuten achter elkaar kan rennen (ehmmm…).

Maar een poging tot 5km hardlopen samen met Evy (ja, Evy! Old school ben ik he!!) is niet het enige, ik heb namelijk nog iets anders gevonden hier in Zweden: orientering. Zo heet dat op z’n Zweeds, althans. Het is een soort combinatie van ahrdlopen en een speurtocht. Echt, wat wil je nog meer?

Elke week haal ik een nieuwe kaart op bij de sportwinkel. Je kunt kiezen tussen moeilijk, gemiddeld, makkelijk en supermakkelijk. Wij doen dan gemiddeld. Deze kaart neem je dan mee naar het gebied van die week (elke week anders) en daar moet je dan punten vinden die op de kaart staan aangegeven. Dat zijn er meestal zo’n 10 tot 12, en dat is dan een vlaggetje met een afstempelding eraan vast.

de kaart ziet er ongeveer zo uit

de kaart ziet er ongeveer zo uit

Je denkt nu misschien oh makkelijk, gewoon van 1 naar 2, etc. Nou, niet dus. Want van 1 naar 2 is best wel lastig als er een strook dichte bosjes tussen zit. Of een moeras. Om maar eens wat te noemen. Je moet dus, met behulp van deze bijzonder gedetailleerde kaart (echt, elke zwerfkei staat erop) en een kompas uitvinden via welke route je het beste bij het volgende punt kan komen.

De serieuze orientering-er (?) kan dit dus RENNEND. Ja, echt. Die doen kaartlezen, kompas lezen, over boomstronken springen, stenen ontwijken en afstempelen al rennend. Jongens. En daar staan wij dan, druk te overleggen over de juiste richting, of sjokkend door het moeras met zompende schoenen, en dan komt er weer zo’n renner voorbij. Maar daar gaat het verder niet om, want wij rennen soms ook, en anders lopen we wel, en nemen ook rustig de tijd om over de richting en de route te overleggen, en daarmee kom ik tot mijn laatste punt van deze post:


Echt waar. Orientering is echt de beste manier om aan je huwelijk te bouwen. Communicatie, geduld, liefde, echt alles wordt getraind. Als ik links wil en Jacob rechts, bijvoorbeeld. Of als hij van nummer 1 naar nummer 10 wil omdat dat sneller is, en ik wil naar nummer 2 want dat is OP VOLGORDE en is dat niet VEEL logischer??! Of als ik het kompas probeer te lezen, a.k.a. hem op z’n kop hou en de verkeerde dichte bosjes doorren en Jacob weet eigenlijk beter.
Als je nu denkt: leuk dat orientering, maar daar heb ik dus even geen zin in, maar ik wil toch aan mijn huwelijk bouwen, dan heb ik nog een tip voor je: je echtgeno(o)t(e) als je persoonlijke rijinstructeur. Waarover later meer.


Careless In The Care Of God

Now that I have received The Magic Number, a.k.a. the number necessary to live a normal life in Sweden, a.k.a. my personnummer, I have had to call several people and organizations to sort out some things. Like my drivers license and a doctor’s appointment.

And I’m serious when I tell you that one could learn Swedish just by listening to those freaking phone-menu-systems they have. You know, where they tell you ‘If you want this and that, press 1. If you want something else, press 2. If the sky is blue, press 3. For Bulgarian, press 4.’ Etcetera.
They love them here. They love them so much that I couldn’t even manage to talk to an actual, real, breathing person when I called Transportstyrelsen with a question that didn’t quite fit the options they gave me.

Although that could have been because I don’t actually completely understand the options. Usually I try to listen for a keyword in the options and then just guess that I should press that number. Most of the times it works.

Talking about numbers – I have learned my numbers up to 20, so I can tell my phone number and personnummer when I need to. But these phone systems, they let you type in your phone number and then repeat it to you like this: ‘We will call you at five to three at number twenty-three seventy-seven …’ etc.
Seriously. I wouldn’t know if I had typed in my number wrong and they are gonna call some random person instead.

And about that call-back system. It’s all great and lovely until you have to see the doctor because of a toe fungus and they call you back right when you are buying tomatoes in a crowded Maxi. Not that that has happened to me. And I will make sure it never will. Cause that would be awkward.

It’s a funny thing, life. Just to be living here you need all these things. I need to call people and then I need to email people to remind them that I have called them and I need to fill out forms and send forms and then send an email to tell them I sent the form.

It’s just so easy to get occupied by these things. And not just the things of the now, also the things of the future.

When Jacob and I talk about the plans we have for the future, we usually come to the realization that it can’t be planned. In the end, we just don’t know. We want things, we plan things, we save up for it, but really, who knows how things will turn out? And I don’t just mean that bad things might happen. It could also be good things.

There might be blessings around the corner that we had no idea about. And when I say we, I mean you and me, and all of us.

There will be blessings coming our way that we didn’t count in in our elaborate savings system.
Blessings that we didn’t make room for in our life plans.
Because we weren’t living with open hearts and open hands.
Instead we were worrying and discussing and calculating, looking down instead of up.

This morning, when I woke up, I remembered to look at the birds.

Why worry about food, clothes, housing, money? Why worry? He provides.

‘Look at the birds, free and unfettered,
not tied down to a job description,
careless in the care of God.

And you count far more to him than birds.’



You Know You’re Married To A True Swede, When…

…you never, ever run out of coffee in your house.
…he offers you a ‘click’ of ice cream.
…he cannot stop talking about kebab pizza.
…sometimes he stares out of the window and says ‘I would really like to cut down some trees now…’

…his birthday breakfast in bed is coffee and kladdkaka

Happy birthday to my super Swedish husband!

boating on the river

boating on the river



picking cantharels

picking cantharels

kebab pizza

kebab pizza

the canoe

the canoe

making blueberry jam

making blueberry jam

cutting down trees

cutting down trees




This Is Not A Food Blog

No, really, it isn’t. I might be blogging about food every now and then (though not so regularly anymore the last couple of months) but that doesn’t make this a food blog. After all, I don’t write my own recipes, I don’t take fancy pancy Instragram pictures of my creations, and I definitely don’t make exciting dishes. On the contrary – the type of thing you find on this blog is more on the level of Simple Smoothie and Ice Coffee.

However – I think today I will actually surprise you with a (for my standards) culinary masterpiece. The photo in my last post already revealed a little what had happened in the Collin Caste: a real Korean feast.

What do you know about Korean food?
Chopsticks, okay. Very good. And what else? Rice, indeed. And fermented cabbage, perhaps.

People. Korean food is so much more than that. And to not just make you jealous, but also encourage you to make this yourself one day, I am gonna give you all the links to the recipes we have used for our feast. Because that’s how we roll – we don’t write our own recipes, we’re just really good at Googling.

It all started with the discovery of the ‘Korean pasal’ on New Road. Which means: Korean shop. And in this pasal we found a countainer with fermented soybean paste. A.k.a. our favorite side dish when we go out for dinner at the Korean place, in honor of some sort of anniversary or just if we feel like eating there – at least once a month, for sure.

Once we were the proud owners of this container, and even a package of gochujang, we started dreaming big. Cause how hard could it really be, to make Korean food yourself?
Not so hard at all, apparently.
Basically, you throw green onions and sesame seed in everything, and you’re halfway there.

Our starting point was my favorite dish: Jae Yook Bokum, but then with chicken. Which probably means it’s not called Jae Yook Bokum anymore then, but who cares, we were the cooks and this is my blog. We threw in the kimchi that our landlord had given us, but I guess you can even make it without. You can find the recipe here.

A Korean meal is no Korean meal without a load of side dishes. We made the following:

Earlier that week we had made kimchi, from radish. And though fermented sounds pretty weird, it is surprisingly good.
And people. Everything was so good!! Altogether it took just a little more time (sarcasm) than telling the waiter in the restaurant our order, but not many things can top a home made meal that you enjoy with some friends. It was a proper closure of a good year.

And the day after it was my birthday of course, so all the fun was not over yet. It was a beautiful day, which started with breakfast + cake in bed (not a bad idea, to marry a Swede!), gifts, Risk, home made cookies, home made applepie, more friends coming over, more gifts, a quiz for which even the family in the Netherlands had been contacted, a game in which my team completely lost, food from the neighbours a.k.a. the Chinese restaurant, phone calls from the Netherlands and Sweden – all in all enough to last for another year :)


bean sprout salad


pan fried potatoes




spicy cucumber salad


a man I love

DSCN1954the table all set

DSCN1941apple pie a la mama Mieneke :)

Nee, echt niet. Ik blog dan misschien wel met enige regelmaat over eten (al is die regelmaat de laatste paar maanden ver te zoeken), maar dat maakt het geen food blog. Ik schrijf namelijk niet mijn eigen recepten, ik maak geen fancy pancy Instagram foto’s van mijn creaties, en ik maak al helemaal geen spannende gerechten. Integendeel – wat je hier vindt is meer van het niveau Simpele Smoothie en Ijskoffie.

Maar. Ik denk dat ik jullie vandaag toch ga verrassen met een voor mijn doen culinair hoogstandje. De foto in mijn laatste post verraadde al een beetje wat er was voorgevallen in the Collin Castle: een heus Koreaans feestmaal.

Wat weet u van Koreaans eten?
Eetstokjes, okee. Heel goed. En verder? Rijst, inderdaad. En gefermenteerde kool, wellicht.

Mensen. Koreaans eten is zoveel meer dan dat. En om jullie niet alleen maar jaloers te maken, maar je te motiveren dit op een dag ook zelf te maken, ga ik jullie de links geven van alle recepten die we hebben gebruikt voor ons festijn. Want zo doen wij dat – we schrijven niet onze eigen recepten, we zijn gewoon heel goed in Googlen.

Het begon allemaal met de ontdekking van de ‘Korean pasal’ op New Road. Vrij vertaald: Koreaanse winkel. En in die pasal vonden wij een container met gefermenteerde sojabonen pasta. A.k.a. onze favoriete side dish als wij uit eten gaan bij de Koreaan, ter ere van een of ander jubileum of gewoon als we er zin in hebben – sowieso minstens een keer per maand.

Toen wij deze container eenmaal in ons bezit hadden, en ook een zakje met gochujang, lieten we onze fantasie de vrije loop. Want hoe moeilijk kan het zijn om Koreaans eten zelf te maken?
Helemaal niet moeilijk, zo bleek.
Het komt er eigenlijk op neer dat je overal lenteuitjes en sesamzaad doorheen gooit, dan kom je een heel eind.

Ons uitgangspunt was mijn favoriete gerecht: Jae Yook Bokum, maar dan met kip. Wat waarschijnlijk betekent dat het geen Jae Yook Bokum meer heet, maar who cares, wij kookten en deze blog is van mij. Dus.
We gooiden de kimchi er doorheen die we van de huisbaas hadden gekregen, maar je kan het ook zonder maken. Het recept vindt je hier.

Een Koreaanse maaltijd is geen Koreaanse maaltijd zonder een lading bijgerechten. Wij maakten de volgende:

Eerder die week hadden we al kimchi gemaakt, van radijs. En hoewel gefermenteerd vrij eng klinkt, is het toch verrassend lekker.
En mensen. Alles was zo lekker! Alles bij elkaar kostte het iets meer tijd dan een bestelling doorgeven aan de ober in het Koreaanse restaurant, maar er gaat toch weinig boven een zelfgemaakte maaltijd waar je samen met een paar vrienden van geniet. Het was een waardige afsluiting van een mooi levensjaar.

En de dag erna was het natuurlijk mijn verjaardag, dus de pret was nog niet over. Het was een mooie dag, die begon met ontbijt + cake op bed (trouwen met een Zweed was geen slecht idee, zo blijkt maar weer), cadeautjes, Risk, zelfgebakken koekjes, zelfgebakken appeltaart, nog meer vrienden op bezoek, nog meer cadeautjes, een quiz waarvoor zelfs de familie in Nederland voor was ingeschakeld, een spel waarbij mijn team jammerlijk verloor, eten van de buren a.k.a. het Chinese restaurant, telefoontjes vanuit Nederland en Zweden – genoeg om er weer een jaar tegenaan te kunnen :)


‘Today Is A ‘Whole Snickers’ Kind Of Day’

Wat doe je als pasgetrouwd stel zijnde, die in de eerste 2 maanden van hun huwelijk vrijwel alleen maar heeft gereisd en als gevolg daarvan hooguit zo’n 1,5 week thuis heeft doorgebracht…?

Juist. Je gaat er eens lekker tussenuit. Een weekje de Himalaya bergen in, met koude (of geen) douches, chloortabletten om drinkwater te fabriceren en dikke ratten die ‘s nachts over de plafondplaten rennen.

Maar het is niet alleen maar afzien tijdens zo’n tocht – er valt ook heel wat te leren. Zoals wat, vraagt u zich misschien af. Of niet. Maar ik ga het u toch vertellen, want zo ben ik.

* Bohnanza. Want nadat Jacob mij zijn strategieen had uitgelegd, wist ik hem keer op keer genadeloos te verslaan. (N.B. Veel dank aan de gulle gever. Geweldig trouwcadeau.)
* In sommige gevallen betekent ‘Swiss toast’ eigenlijk rösti, maar het is niet persé rösti.
* Ook als je samen reist in Nepal wordt er niet altijd vanuit gegaan dat je getrouwd bent (met dank aan de hippies?!). Maar samen reizen als je niet getrouwd bent is niet gepast. Wat te doen? Les geleerd: het antwoord op de vraag ‘Uit welk land kom je?’ (hoort thuis in de top 3 meest gestelde vragen) werd ‘Holland, en mijn man komt uit Zweden.’
* Denk je als getrouwde vrouw eindelijk af te zijn van veel te persoonlijke vragen van taxichauffeurs en obers (ben je getrouwd? niet? waarom niet, je bent al bijna te oud. wil je een Nepali trouwen? m.a.w. met mij/mijn neef/de buurman? (want Nepali spreek je toch al, dus zijn alle obstakels uit de weg geruimd (?!) )) dan ben je mooi in de aap gelogeerd. Want: oh, getrouwd? Hebben jullie kinderen dan?
Ik dacht met ‘we zijn pas 2 maanden getrouwd’ er vanaf te zijn. Maar dat antwoord was niet afdoende voor het vrouwtje in één van de dorpjes. Ze richtte zich rechtstreeks tot Jacob: ‘Bachhaa banaaune sakincha??’ (kun je kinderen maken??)

We gingen uiteraard niet om Bohnanza te spelen en rösti te eten – het was een werkbezoek, zogezegd. En over dat werk kan ik zeggen dat het bijzonder geslaagd was.

En verder: ook enerverend was de terugreis. De bus die wij hadden gekozen als vervoermiddel de bergen uit bleek niet opgewassen te zijn tegen een modderige helling. De chauffeur deed wat hij kon om de bus gecontroleerd terug naar beneden te laten rollen, een Nepali passagier klom over de tassen en krukjes die het gangpad blokkeerden en riep ‘Fast! Get out!’, een Israeli passagier die als laatste aan boord was geklommen en daarom het gangpad als zitplaats had gekregen vond dat teveel van het goede en liet hem luid en duidelijk weten dat zij niet gepusht wilde worden.
Wij wisten genoeg – als de Nepalis de bus uitwillen, fast, dan moet je de bus uit. Meteen. Wij sprongen fluks naar buiten en keken in de regen toe hoe de chauffeur de bus tegen een bergwandje aan parkeerde, onderaan de helling. Beter tegen de bergwand dan van de weg af, zo vonden wij.

We hadden genoeg gezien en besloten dat we er nog wel wat kilometertjes te voet aan vast konden plakken. Het volgende dorp was 3 kwartier verder, en daar vonden wij een ratloze doch eenvoudige kamer. De volgende dag was het 4 uur wandelen naar Beni, waar we een taxi naar Pokhara regelden.


(Ik wist niet hoe ik een einde moest breien aan deze blog, dus vroeg ik raad aan Jacob. En dit was zijn antwoord.)

Flagged - 1

dit is een brug

Flagged - 2

Flagged - 3

zo ziet Parijs er dus uit

Flagged - 4

mijn man, de fotograaf

Flagged - 5



The Collin Castle – A Sneak Preview

As I mentioned in my last post, we recently found an apartment nearby we can rent. One of our main goals for this time that Jacob would be in Nepal, was finding a place to stay for when we are married. We wanted to decide on a place together, and then be able to get it ready before we come back after the wedding.

We looked at 4 different places. One was too dark, another too big, and the third not even finished yet. The one we decided to take was the first one we looked at, and it’s awesome in many aspects.


It’s not big, but just the right size for us.
It’s not on the main road but still easy to get to.
It’s recently renovated. Recently as in: they’re finishing it as we speak.
The landlords are super nice.
It’s purple…haha.
AND it’s right next to a little Chinese restaurant.

Everything is right about this place. And after a few talks we signed a contract, and from December 1st it will be ours.

We already bought lots of stuff in the festival sales, which we could store in our future guestroom (that’s how nice the landlords are).

Today we walked over and took some pictures so we could show it to you.

So let me introduce you to…the Collin Castle!!!

This is our street, right between 2 parallel main roads. Right now I live at one of those, and they are very busy and noisy. But you don’t hear a thing on this path!

Our gate. They painted everything, and apparently the landlord likes purple :)
They live on the 2nd floor, and the bottom floor will be ours.

Here’s Jacob, pretending to sit on a couch and read a newspaper in our living room (it kinda looks like he’s dancing, though)

Our kitchen

A new sink! Behind me is the shower and a western toilet, and on the left is a squatty potty :)

The hallway

The backyard…(and the landlord’s motor bike). Once it’s cleaned up, Jacob can grow vegetables there.



One of the 2 bedrooms. There is actually a 3rd one, but that one will be our dining room when the wall is knocked down.


And this is how happy we are with our little castle :)


One Year Of Awesomesauce – To My Friends And Family

In this picture that was taken on November 7th you can see Jacob and me, right before we ate a huge Korean meal with chopsticks. I used to not like Korean food, and I never knew how to eat using chopsticks, but somehow between a day in February 2011 and when this picture above was taken, that has changed.

It has been a year since Jacob asked me to be his girl. Of those 12 months, we were in the same country for about 6,5, which is not too bad considering we live on 2 different continents.

That day in 2011 was the first time we had Korean food together, and we will always refer to this day as the ‘non-date’. I liked him but couldn’t tell him yet, and he liked me but didn’t realize it yet. Still, we would always find excuses to hang out together and that day we had somehow spend together from morning to evening, starting with breakfast, later on a fika, and then dinner at a random Korean place. But he didn’t offer to pay, which I was thankful for, because that would have made it a date which it wasn’t supposed to be.

When he went back to Sweden we started to Skype, and when he realized that I was not just a friend we started Skyping more, and by the time he came back it didn’t take long for it to become official. That’s the short version, of course.

There’s something different about dating in another country, especially if he has a different nationality. We finally met each others families and friends after 7 or 8 months of dating.
We got engaged just a few weeks after my parents met him for the first time.
I had never brought him to my friends birthday parties.
We didn’t celebrate Christmas with my family.

So they have never seen him show up at my house with roses, on the 7th of the month (and getting roses in Nepal is NOT the same as getting them at home..).
They haven’t seen him make me breakfast when I don’t feel well.
They don’t know his 2 different dance moves (in my mind I call them Bollywood Move and Nameless Move).
They don’t know his annoying habits. (I will let them find out for themselves)

There’s a lot they don’t know, so that’s why I am using this opportunity to tell them. Of course they know he is awesome and that I am the lucky one to be marrying him, but all the rest matters too, right? So that they know with what kind of guy I will soon be living in Casa de Collin, our little purple apartment that I will soon write more about.

He reads the Swedish news so often that I know all the ads on the website.
He thinks it’s ok to talk about poop.
He writes his to do lists on his hand.
He makes the best coffee.
He can be very, very, very immature. (ok, me too, but this is supposed to be about him, right? Right.)
He has a sense of humor that I don’t always get, but still I get it more than the average person.
Once he did a wheelie on my motorbike – while I was on the back.

And then there’s so much more I could write but which is, though true, also gonna sound too cheesy. Because that’s what happens when you’re in love.

Let’s summarize by this: He makes me smile, he makes me laugh, and he makes me very happy.
And I hope one day you will get the chance to get to know this crazy awesome Swede better.