0

Did Someone Ask For A Cultural Experience?

Well friends…I sure got a cultural experience last week. And not just one. Several. The bus ride there was not even that bad. Of course it took longer than expected, but that’s expected…wait. That doesn’t make sense. But in Nepal it does.

bus

After many hours of travel, hence the crazy eyes. Remember: we got up at 1am, left at 2:30 am, and listened to loud Nepal music for most of the trip.

bus2

Here you can see our comfortable seats. My seat was relatively in the front, and I had a tiny view of the road ahead which probably prevented me from motion sickness. Not everyone was that lucky, but that’s why every bus has a stack of plastic bags. And that’s why you can see long distance buses decorated with vomit lines outside the windows.

We arrived late, and there was only a few beds left. This one was for me:

my bed

Doesn’t look too bad, right?
See that door on the left? There is another one, and behind them are bathrooms. And when there is not enough water to flush, those tend to get a bit…smelly.
And did you think this bed was just for me? Oh no. I shared it with a friend. They told us someone else had to sleep there too, but even I have limits and said I’d rather sleep on the floor than in that bed with 3 people, because then I would have at least have a chance of getting some sleep.

room1

This is our room. I think there was a total of 12 beds, which means 24-28 girls, including 2 small children. Praise God for ear plugs! :)

The conference was great. Thanks to ear plugs, and many prayers, I slept really well at night. We had great teachings, and in the afternoons we got a few hours off, so we could sit in the sun and hang out with friends.

Despite the request to ‘only wash underwear’ (who doesn’t bring enough clean underwear anyway?) we ran out of water the first day. And the second. I didn’t get my shower, but I did get to wash my hair on day 2, which was awesome.
At 6 am I woke up and heard the tap outside running. Old instincts kicked in and in 2 minutes I had jumped out of bed, put on some clothes and grabbed a bucket from the bathroom. I filled it halfway up and managed to wash my hair in that. Soon after I got my share, the water ran out again.

Then we started the trip back. We left at 5:30 am and hoped to be back in Pokhara around 6pm. We were wrong.

After about 5 hours, we saw this:

bandh1

This is a long line of vehicles that are not moving. As soon as we got of the bus to check out what happened, we heard that there was a protest because someone had been killed in an accident. From someone else we heard it was because someone had been kidnapped.
Anyhow, when people feel they don’t get support from the government for their problems, or compensation for the loss of a relative, they block the streets for a while, which affects hundreds, maybe thousands of people, especially if it’s on a main road like the one we were traveling on.

Right before we joined the line, a bus from the same company on their way to Dharan had told our driver that he had taken a short cut through the forest, to avoid the bandha. Clearly he had succeeded, and so our driver decided to go for it.

We took a turn and drove on a dusty narrow road in the jungle. I remember thinking ‘If I had organized this bandha, I would check these roads.’
We had to take a sharp turn which took some time with the long bus, and right as we were ready to take it, I saw a motor bike coming at us from the left. There was 2 guys on the back, carrying big sticks. This is not good, I thought. And it wasn’t.
Without wasting anytime discussing the issue, they smashed the front windows and then some on the side, too.

bandhbus

This is what it looked like afterwards. There was people sitting right behind the wind shields, and next to the side windows too, but no one got hurt. While they were smashing the windows we all got out of the bus, not sure what else they would do, as sometimes they set vehicles on fire.

They were kind enough to tell us what was going on: the driver of a bus that had killed someone in an accident had been kidnapped, and they suspected the government to be involved in that. And they were very mad that we, a bus full of people from Pokhara, on our way home, dared to not be obedient and wait for hours until their demands were met by the government.

We joined the line again, which is a bit embarrassing, to come out of the jungle again with no windows…
About 2 hours later the police had come and had ended the bandha. We drove to the next town, where they solved the no-window problem:

bandhbus2

That’s right. Plastic and tape. But not on the driver’s side, because he still had to be able to see the road.

 

bandhbus3

This is Ram. He wanted me to take his picture at his seat without a window.

The rest of the trip back was quite miserable. It was cold, freezing cold, and it took us another 12 hours because we got stuck in a traffic jam. I was home at 12:30 am, which made it a trip of 19 hours.

Hurray for Nepal!

Advertisements
1

Fishtail Hospital

Since I’ve been feeling quite tired for some time now, I decided to eliminate some possible causes by having a blood test done. In Nepal, most medical things are fast and cheap.

So on the advice of a friend I headed to Fishtail Hospital. If you wonder about the name: there is a mountain in the Annapurna range that vaguely resembles a fishtail, and is therefor called “Machhapuchhre” = fishtail.

I could choose between the Emergency Room and the counter. Since I don’t consider ‘tiredness’ an emergency, I went to the counter and asked where I could get a blood test done. The conversation went something like this:

“Excuse me. Where can I have a blood test done?”
“That’s down.”
“What? Down where? What?”
“???”
“Where do I go?”
“Down!” And she pointed somewhere behind me.

I walked in that general direction and found something that looked like a way into a parking garage. But down is down, so I kept walking and then found signs with “LAB”. That had to be it.

The friendly lab people told me I needed a note from the doctor.
Which doctor?
Well, just go to the ER.
But this is not an emergency.
Just go to the ER.

I pictured bleeding people lining up behind me at the ER while the doctor was writing down I was ‘feeling tired’ – but I had to follow my orders and went to the ER.

There I found a young man with a stethoscope around his neck chillaxing. He looked like a doctor to me (it was the stethoscope that gave it away) so I told him I wanted to have a blood test done.

He asked me why, wrote me a note and sent me to the first counter to pay. Our interaction had lasted for about 2 minutes, with 1 question from his side. When I paid, I discovered that that had been my doctor’s consult. It cost me about 5 euros. No wonder…

With the bill I was again sent to the lab, where they stuck a needle in my vein and asked me to come back for the results in 25 minutes. I like this place.

Then back to the doctor again with the result. He looked at it and assured me everything looked just fine. He took another paper and wrote this:

generalized tiredness

Generalized tiredness? What does that even mean? Am I generalizing my tiredness? Is he?

And he sent me away with some final medical advice: “Maybe you can take some vitamins!”

1

Fishing and Fika in Sweden

This post is brought to you all the way from Sweden. Yesterday, I finally arrived in Jacobs country, the place he has been talking about so much. Even the plane was excited to get there, we landed 25 minutes earlier than scheduled.

My first impression: trees. Many trees. Lots of trees.
The houses are awesome here, made out of wood, and many of them are painted red and have a front porch. I love it.
The ‘beware of moose crossing the road’ signs are cool and I can understand the Germans steal them.

The Collin family lives in a beautiful farm house on the Swedish countryside. There’s a cat that’s always sleeping somewhere and there’s a 9 week old wiener dog named Disa that is so cute that you don’t even care she might bite your toes sometimes. There’s a chainsaw collection, a forest machine, a tractor, a shed filled with firewood, a moose head on the wall, a moose skull on the wall, and a picture with Jacob’s dad and a dead moose. And again, there is lots of trees.

What can I say? This is Sweden. :)

And here’s why I knew on the first day that I would like this family. The Swedes have a phenomenon that in English or Dutch may be called ‘coffee break’, but they gave it their own name: fika.

Fika is not just a regular coffee break. Fika is both a verb and a noun. Fika is coffee, and cookies, and cake. Sometimes it also includes candy or sandwiches. According to Wikipedia it’s a social institution.
After my first dinner in Sweden, we had fika. And if I tell you that the Collin family is also called ‘familjen fika’, then you know it was super nice, and that I will gladly make this tradition my own :)

Today Jacob and I walked down to the river where we got in the boat to go fishing. I put the worm on the hook, threw out the line in the water, and waited. But then I CAUGHT A FISH!!! I don’t think that until that point I had thought about the possibility of catching an actual fish. I did not know what to do, so it fell back into the water..but the second one I did get!

Then I learned how to kill a fish – in theory. The practical part will be some other day…

Here’s photo proof (I really was excited about catching it, even though I don’t look like it. But in this photo you can see the best how super big the fish really was ;) ). And now it’s time I go find that hammock that Jacob put up, and read a book. It’s Swedish summer!!

0

A Short Trip To Gorkha

Ik had jullie nog een stukje beloofd over mijn bliksembezoekje aan Gorkha. Bij deze!

Als ik zeg kort, dan bedoel ik ook echt kort. In totaal 7 uur op de motor zitten voor een bezoekje van 2 uur is misschien niet heel efficient, maar wel leuk en avontuurlijk.

Een vriend van mij, Paul, was op maandag getrouwd. Hij was een van de eerste vrienden die ik maakte na aankomst in Nepal. Naast grappig, behulpzaam en relaxed ook de eeuwige vrijgezel.
Vlak na mijn komst waren zelfverklaarde  ‘three idiots‘ niet meer drie, want Paulas trouwde met een Amerikaanse. Een jaar later zette Samuel de base op z’n kop met het bericht dat hij was verloofd met een Filipijnse, en ook zij trouwden niet veel later. En toen was Paul nog over.

Een maandje geleden kwam het nieuws dat hij ging trouwen. Twee weken later volgde het nieuws dat de grote dag een week later zou zijn. Omdat haar broers het land uit zouden gaan, hadden ze twee opties: nu trouwen, of over 3 jaar. Die keuze was snel gemaakt.

Daarom was het verlovingsfeest op zondag, het trouwfeest op maandag, en een receptie op dinsdag.

Ik werd door vriend en buurman Prem overgehaald om ook te gaan. 90 kilometer door Nepal, met iemand achterop? Hmm….okee. Waarom niet?

Om half 8 begon de reis. Tien minuten later wilde Prems motor niet meer starten. Bina mocht bij mij achterop, en Prem bracht zijn motor naar een workshop. Een uur verder over de snelweg besloten we hem toch maar eens te bellen. Hij was nog in Pokhara, maar de motor was gerepareerd, dus hij kwam er aan. Na een cola en 40 minuten kwam hij eraan gescheurd. We liepen aardig achter op schema, dus ‘nu gaan we ff hard rijden, he Ruth!’ Ja ja dacht ik. Ik vind 60 wel hard genoeg…

Bina wilde liever bij mij achterop dan bij hem, en met zijn 150 cc (tegenover mijn schamele 100) was hij al snel uit zicht.

Maar de snelweg is een heel ander verhaal dan de stad.
In de stad let je op gaten in de weg, en stenen, overstekende kinderen/koeien/geiten, tractors die geen korte bocht kunnen maken als ze de weg opdraaien, studenten die overal tussendoor slalommen, etc.

Op de snelweg let je op bussen en vrachtwagens die voor en achter je rijden, en de bochten waarvan het moeilijk inschatten is hoe hard je die in kan gaan.

Gaten zijn er hier en daar alsnog, trouwens. En soms besluit een bus om te keren, en het recht van de sterkste geldt ook hier, dus dat was Ruth een keer de berm in…

Na twee uur over de snelweg sloegen we af naar Gorkha. We moesten in het dorp ‘Eghaarha Kilometer’ zijn. Dit betekent ‘Elf kilometer’. Er bestaat ook een 12 kilometer, etc.
Wie zou er op het geniale idee zijn gekomen om dorpen naar afstanden te vernoemen? Het maakt het zoeken naar het dorp er in elk geval niet makkelijker op, want als er bordjes naast de weg staan met ’11 kilometer Gorkha’, betekent dat dat je nog 11 kilomter moet, of dat je er al bent?

Anyway, we reden te ver (ik denk dat voorgaande uitleg genoeg excuus is daarvoor) en na een paar telefoontjes reden we terug, waar onze goede vriend Mukti ons stond op te wachten.

Het was inmiddels half 12, en de ceremonie was net voorbij. Felicitaties, een foto met het gelukkig paar, een bord dal bhaat, een tijdje chillen, en toen was het tijd voor de terugweg.

Het was overigens behalve een receptie ook een grote familie reunie. De Tamang is een bevolkingsgroep waar iedereen familie is van iedereen, dus het was 1 groot feest. Er werden ook zakken vol rijst meegegeven met de mensen uit de stad, want dat is hier gratis van het veld te halen, en de bruid en bruidegom werden bedolven onder cadeaus. Paul is namelijk kaancha en Shanti is kaanchi – allebei de jongste uit de familie, wat betekent dat alle oudere broers en zussen los gaan met de cadeaus. Geen slechte manier om je huwelijk te beginnen!

Prem nam Mukti mee terug naar Pokhara.
Omdat we elkaar voorbij reden bij de stops (ik was veruit de langzaamste maar ook zo geconcentreerd dat ik niet zag dat ze naast de weg stonden te zwaaien dat we moesten stoppen) stopten we maar niet, op een pitstop van 5 minuten na dan. In drie uur waren we weer terug in Pokhara, met stijve benen, en hoofdpijn van de helm.

 

——————————————————————————

I had no time to take photos, so I stole one from the Internetz. This is Gorkha. It’s beautiful. I wish I could’ve spent more time.
Random fact – Gorkha is the Bible Belt of Nepal :)

——————————————————————————

I had promised you guys a post about my short visit to Gorkha, so here it is!

When I say short, I really mean short. To drive for a total of 7 hours for a 2 hour visit may not be the most efficient, but it’s definitely fun and adventurous.

A friend of mine, Paul, got married on Monday. He was one of the first friends I made after arriving in Nepal. Other than funny, helpful and relaxed, also very single. Right after my arrival, the self proclaimed ‘three idiots‘ were not three anymore, cause Paulas married an American girl, and a year later Samuel turned the base upside down with the announcement he got engaged to a Filipino girl, and they got married not long after.
And then Paul was left.

About a month ago the news came he was going to get married. Two weeks later we heard the big day would be a week after that. The girls brothers were leaving the country, and the couple had two options: get married now, or in 3 years. That was not a difficult decision to make.

So the engagement party was on a Sunday, the wedding on a Monday, and a reception on Tuesday.

My friend and neighbour Prem convinced me to come, too. 90 kilometers across Nepal, with a passenger on the back? Hmm….okay. Why not?

The trip started at 7:30. About 10 minutes later, Prems motor bike wouldn’t start anymore. His wife Bina joined me, and he brought his bike to a work shop while we kept driving. About an hour later we decided we should call him. He was still in Pokhara, but the bike was fixed, so he was on his way. A coke and 40 minutes later he arrived. We were quite a bit behind on our time schedule, so, “Now we’re gonna go really fast, ok, Ruth?” Sure….I thought. I think 60 km/h is fast enough…

Bina would rather drive with me than with him, and with his 150 cc (vs my humble 100) he was out of sight before we knew it.

The highway is a whole lot different than the city.
In the city you have to watch out for holes in the road, and stones, and kids/cows/goats crossing the street, and tractors that can’t make a sharp turn when they come on the road, and students who are driving like mad men, etc.

On the high way you keep an eye on the trucks and buses that drive ahead of you and behind you, and the turns, where it’s hard to estimate how fast you can go.

There’s still holes in the road here and there, by the way. And sometimes a bus decides to turn around, and since it’s always the right of the strongest, I ended up on the shoulder of the road…

After two hours on the high way we turned towards Gorkha. We had to go the a village named ‘Eghaarha Kilometer’, which means ‘Eleven kilometer’. There’s also a 12 kilometer, etc.
Who got the genius idea to name villages after distances? It certainly doesn’t make it easier to find them. Cause when there’s signs next to the road saying ’11 kilometer Gorkha’, does it mean you still have to drive 11 kilometers, or that you reached your destination?

Anyway, we drove too far (I guess what I just wrote is my excuse) and after a couple of phone calls we drove back, where our good friend Mukti was waiting for us on the road.

By that time it was 11:30 and the ceremony just finished. After congratulations, a photo with the happy couple, a plate of dal bhaat, a cup of water from a questionable bucket, and chilling for a while, it was time to head back.

By the way – it was not just a wedding reception, but also a huge family reunion. The Tamangs are a tribe where everyone is related to everyone, so it was a big party. Many bags filled with rice were given to the people that had come from the city, cause you can just get it from the fields here, and the bride and groom got tons of gifts. Paul is kaancha and Shanti is kaanchi – both the youngest from the family, which means all the other siblings will go crazy with gifts. Not a bad way to start your marriage!

Prem took Mukti back to Pokhara with him.
Since we missed each other at the stops (I was by far the slowest, but also so focused that I didn’t see them standing next to the road waving at us to stop) we just didn’t stop, except for a 5 minute break.
We made it back to Pokhara in 3 hours, with stiff legs, and a headache because of the helmet.

 

6

Applepie A La Mama

De zussen kwamen naar Nepal. En nadat ik me had gerealiseerd dat ik dankzij een gebrek aan goede materialen en ingredienten nog steeds op het zandkoekjes-niveau zat qua bakken, wist ik precies wat ze voor me mee moesten nemen.

Een springvorm.

Want met een springvorm kun je taarten bakken, en als je taarten kunt bakken ga je vanzelf minstens 3 stappen omhoog op de ladder.

Als je een springvorm meeneemt voor je zus in Nepal, dan wil je ook een taart bakken met je zus. En niet zomaar een taart. Nee nee, de taart der taarten.

Appeltaart a la Mama!!!

Mama werd zelf nog even geraadpleegd voor de ingredienten, en op een mooie zaterdag in april vond de primeur plaats.

Als je jezelf een beetje serieus neemt als ‘food blogger’, maak je Instagram foto’s van elke stap in het proces. Aangezien ik mezelf bijzonder serieus neem, en Grietje haar iPhone bij zich had, was ook dat snel gebeurd.

Dus hierbij onze ontzettend hippe stappenplan van deze Appeltaart.

Eerst de ingredienten.

Voor het deeg:

– 250 gr bloem
– 175 gr boter
– 125 gr basterdsuiker
– 1/2 tl zout
– 1/2 citroenschil, geraspts
– 1 klein ei, losgeklopt

Voor de vulling:

– 750 gr – 1 kg appels
– 1/2 citroenschil, geraspt
– 40 gr suiker
– 1/2 el kaneel
– 25 gr rozijnen
– 25 gr krenten
– 50 gr amandelen
– 50 gr custardpoeder of maizena
– 2 el beschuitkruimels of paneermeel

En verder:

– het geheim van de kok

Je begint natuurlijk met een recept.

De boter, gezeefde bloem, suiker, zout, en geraspte citroenschil mix je allemaal met elkaar.

Ellen weet precies waarom het eerst lijkt alsof het nooit goed komt met het deeg, maar dan lukt het uiteindelijk toch. Dat heeft met gluten te maken. Die verbinden zich namelijk met elkaar. Wil je meer weten over dit fascinerende fenomeen, neem dan even contact met haar op.

Daarna voeg je het geheim van de kok toe, verpak je de deegbal in folie en leg je het minimaal een half uur in de koelkast.

Niet te lang kneden trouwens, want dan ontbinden die gluten zich weer. Ofzo.

In de tussentijd heb je, als je verstandig bent, al iemand ongeveer een kilo appels laten schillen…

…en in stukjes laten snijden.

De stukjes appel worden gemengd met geraspte citroenschil, citroensap, suiker, kaneel, rozijnen, krenten, amandelen, en custardpoeder of maizena.

Krenten en amandelen hadden wij niet, dus voegden we maar wat extra rozijnen toe. Dat kan nooit kwaad.

Het deeg wordt uitgerold en je bedekt de ingevette (en evt. bebloemde (is dat een woord?) ) springvorm ermee.

Prik vervolgens gaatjes in de taartbodem. Met een vork, bijvoorbeeld.

Op de bodem komt eerst een laagje beschuitkruimels of paneermeel, en daarna vul je de taart.

Leg repen deeg op de bovenkant…

 

…en stop de taart in de oven, onderin, ongeveer een uur lang op 200 graden.

 

En dan ziet je taart er (als het goed is) zo uit!

Met dank aan Mama Mieneke :)

5

Being Clean Is Overrated

The other day I wrote I would go into the wild for a couple of days, but due to a persistent case of the explosives (I was not the victim) it was postponed.
But on Wednesday at last I was able to make the long journey, which started at my house 7am, and ended around 12am in a village in the middle of nowhere.

Thanks to a very talkative though nervous engineering student next to me, who rather used his time for a ton of questions directed towards me instead of studying metals for the exam he would have to take in 2 days, the 2 hour drive to the dusty little town of Dumre was over before I knew it. And there he was – Jacob. Waiting for me. Not seeing each other for a whole week is quite a long time if for the past 4 months you’ve seen each other (pretty much) every day, but as you know – you can only express your joy about these things with a big smile. Oh well. You get used to it.

A plate of dal bhaat later we were sitting in the next bus. According to some guys it would only leave in 1,5 hours. It was obvious they were trying to trick us to take a taxi instead, for 10 times the price, and our suspicions were confirmed when the bus left 20 minutes later.
To trick us, you have to be smart, my friend. Real smart.

You never know for sure who’s the conductor in the bus, but if there’s someone with a pile of money in his hands, that could be an indication. Even before the bus left we were asked to pay our fare, and once again we didn’t fall for their crooked talk. No, it’s 50 rupees a person, not 100. Actually, it’s 40, but you can keep those extra 10.
But this guy didn’t stay on the bus, and when the real conductor showed up he was quickly updated about the current situation (who still had to pay, etc.). Unfortunately something went wrong and a while later this guy also wanted to see money. But I’m sure you can guess what happened: our wallets remained closed.

In Baisjangar (twenty two river crossings) we jumped off the bus, and secretly hoped that the bunch of white hippies that was in the bus as well would, in their confusion, also get off. But no.

The rest of the trip was a whole lot more pleasant than breathing in fumes on a cramped bench. Rural Nepal is simply beautiful.

One hour, a descent and an ascent later (we had to cross that river, after all) we rested a bit at Julie’s place, our host. She provided us with tea every morning, and dal bhaat at 9am and 6pm, and then she also kept the house and the church clean, worked in the veggie garden, washed the clothes, led meetings with the church leaders, and maintained relationships with everyone inside and outside the village. No one can pass by Julie’s house without a short talk, even if it’s just 2 sentences.

During the 4 days that followed I didn’t just learn how to mix cement, how to lay bricks, and how to determine altitude difference using a hose, 2 sticks and some water, but also how complex Nepal is, what the words for brick and cement are in Nepali, that Jacob is a hero, and that he would still love me if I had just one leg.

And for the record: thanks to my translation efforts a few potential disasters have been prevented, such as ordering a double load of bricks.

A little more about village life, because I didn’t put that title there for no reason.
Because all your shower rituals go out of the window when you’re staying in a place like Rainashtar, where the shower is a tap and a barrel with water. In the yard. Next to the village’s main road.
You also learn to live with the fact there’s mice walking through your bedroom – where you’re sleeping on the floor. I built defensive walls around my head with clothes and my backpack, because my biggest nightmare is that they’ll walk over my face in the middle of the night.
Talking about sleeping – you go to bed at 8pm and get up at 6:30, as there’s really nothing to do at night. Except for watching Seinfeld, but there are limits as to how many episodes you can watch in one day.
The food is dal bhaat, twice a day, and I really don’t mind, except that at 1pm and 5pm I get so hungry, all I can do is sit in a corner, being grumpy. But then there’s Rara Noodles, dry from the packet. The perfect snack. A melted Twix also become veeery attractive in times like that.

Here’s a little observation. In a city like Pokhara, a Nepali speaking foreigner is not really a novelty anymore. In the village, on the other hand…
The following situation has happened to me many times and I still don’t get it.
I am being stared at by Nepalis, who are already amazed by the fact I am this white, without using any cremes for that. Well, for your information – I am trying to tan here, thankyouverymuch.
Then they hear me speak Nepali.
And then, while sitting on a distance of 2 meters, they turn to their friends and discuss at length how that whitey over there is speaking Nepali, isn’t it unbelievable, and look at how white she is by the way, etc. etc.
Ladies and gentleman. Has it ever occurred to you, that if I speak Nepali, I can follow that conversation as well?

I had an awesome time, and now I’m back and it’s time to take a shower. It may be overrated, but still a hot shower is just really really nice.

 

This is the shower.

 

I like this picture a lot, because it shows how things work in Nepal, in so many ways.

 

Baba wears long johns under his shorts. And during our stay, he painted the house blue. Very blue.

 

And then he added some red details.

 

Ik schreef laatst al dat ik een paar dagen de rimboe in zou gaan, maar dankzij een aanhoudend geval van the explosives (waarbij ik deze keer niet het slachtoffer was) werd dat uitgesteld.
Maar op woensdag mocht ik dan toch eindelijk de lange reis afleggen, die begon om 7 uur bij mijn huis, en eindigde rond 12 uur in een dorpje in de middle of nowhere.
Dankzij een praatgrage doch nerveuze bouwkunde student naast me, die zijn tijd liever gebruikte voor een spervuur van vragen richting ondergetekende in plaats van metalen te bestuderen voor zijn examen 2 dagen later, was de 2 uur durende rit naar het stoffige stadje Dumre zo voorbij. En daar stond Jacob me al op te wachten. Een week lang elkaar niet zien is best wel heel lang als je elkaar 4 maanden lang (zo goed als) elke dag hebt gezien, maar je weet het – de vreugde daarover mag alleen worden geuit met een brede glimlach. Tja. Je went eraan.

Een bord dal bhaat later zaten we klaar in de volgende bus, die volgens een paar mannetjes pas 1,5 uur later zou vertrekken. Dat zij ons wilden strikken voor een taxi, 10 keer zo duur als de bus, hadden we kunnen raden en ons vermoeden werd bevestigd toen de bus 20 minuten later vertrok.
Om ons om de tuin te leiden moet je van goede huize komen, vrind.

Wie er precies de conducteur is in de bus weet je nooit, maar als iemand een stapel geld in zijn hand heeft is dat wel een duidelijke aanwijzing. Nog voor de bus vertrok werd ons om geld gevraagd, en wederom trapten wij niet in hun slinkse praatjes. Nee, het is 50 rupees per persoon, geen 100. Eigenlijk 40, maar die 10 extra mag je houden. Maar deze meneer ging niet mee met de bus, en toen de echte conducteur binnenstapte werd hij kort gebriefd over de stand van zaken (wie er nog moest betalen etc.). Helaas ging dit mis en niet veel later wilde ook hij geld zien. Maar u raadt het al. Onze portemonnee bleef dicht.

In Baisjangar (tweeëntwintig rivier-overgangen) sprongen we de bus uit, en stiekem hoopten we dat het stelletje blanke nozems dat ook in de bus zat in hun verwarring ook uit zouden stappen. Maar helaas.

De rest van de tocht was een stuk aangenamer dan op een krap bankje uitlaatgassen in moeten ademen. Het ‘platteland’ van Nepal (dat is nou wat ze een contradictio in terminis noemen. Plat land? In Nepal? Ha!) is fantastisch.

Eén uur, een heuvelafdaling en een heuvelbeklimming later (we moesten nou eenmaal die rivier oversteken), rustten we even uit bij Julie, onze gastvrouw. Zij voorzag ons van thee ‘s ochtends, dal bhaat om 9:00 en 18:00, en verder hield ze het huis en de kerk schoon, werkte ze in de groentetuin, waste ze de kleren, leidde meetings met de kerkleiders, en onderhield contacten met het hele dorp en alle dorpen in omstreken. Niemand loopt haar huis voorbij zonder een praatje met Julie, al is dat maar 2 zinnen lang.

In de 4 dagen die volgden leerde ik niet alleen hoe je cement mixt, hoe je een muurtje bouwt van bakstenen, en hoe je hoogteverschil bepaalt met een buis, 2 stokken en wat water, maar ook hoe complex Nepal is, wat baksteen en cement is in Nepali, dat Jacob een held is, en dat hij nog steeds van me zou houden als ik 1 been had.

En for the record: dankzij mijn inspanningen als vertaler zijn er heel wat potentiele rampen voorkomen, zoals een dubbele lading bakstenen.

Iets meer over ‘village life’, want die titel is er niet voor niets.
Al je was- en doucherituelen gaan namelijk het raam uit als je in een dorp als Rainashtar verblijft, waar de douche een kraan en een ton met water is. Op het erf. Aan de hoofdstraat van het dorp.
Je leert ook leven met het feit dat er muizen door je slaapkamer lopen – waar jij op de grond slaapt. Ik bouwde verdedigingsmuren rond mijn hoofd met mijn kleren en mijn rugtas, want mijn grootste nachtmerrie is dat ze midden in de nacht over mijn gezicht lopen.
Over slapen gesproken – je gaat om 8 uur naar bed en staat om half 7 op, want er is gewoon echt niks te doen ‘s avonds. Behalve Seinfeld kijken, maar er zijn grenzen aan hoeveel afleveringen je op 1 dag kan kijken.
Het eten is dal bhaat, twee keer op een dag, en daar heb ik weinig problemen mee, ware het niet dat ik rond 1 uur en rond 5 uur zo’n trek krijg dat ik niks anders kan dan chagrijnig in een hoekje zitten. Maar dan is er Rara Noodles, zo uit het zakje. De perfecte snack. En gesmolten Twixen zijn dan ook ineens heeeel aantrekkelijk.

Hierbij een observatie. In een stad als Pokhara is een Nepali sprekende buitenlander niet echt een noviteit meer. In een dorpje daarentegen…
Het volgende is me al heel vaak overkomen en ik begrijp het nog steeds niet.
Ik word aangestaard door Nepali’s, die het sowieso al heel bijzonder vinden dat ik zonder enige cremes toch zo wit ben. Ja, bedankt, ik probeer hier bruin te worden, okee?
Vervolgens horen ze me Nepali spreken.
En dan, terwijl ze 2 meter verderop zitten, bespreken ze uitvoerig met hun vrienden hoe die witte daaro Nepali praat, het is toch niet te geloven, nou ja zeg, en wat is ze wit trouwens, etc. etc.
Dames en heren. Is het wel eens bij jullie opgekomen, dat als ik Nepali spreek, ik dat gesprek misschien ook kan volgen?

Het waren 4 fantastische dagen (bonus voor als je de referentie kent) en nu is het tijd voor een douche. Het mag dan overrated zijn, een warme douche is alsnog gewoon heel erg fijn.

3

Fun In Pokhara (Yes, It’s Possible)

Pokhara staat niet meteen bekend als bruisende metropolis vol activiteiten. Het is meer een uit de hand gelopen dorp met een mooi uitzicht en teveel verkeer voor de kleine straatjes.

Onze zaterdagavonden bestaan uit pizza & Kolonisten, en een hoogtepunt van de maand is als Kati weer eens gitaar speelt in Olive Cafe.

Daarom moet je elke gelegenheid voor een event aangrijpen – zelfs als  dat Mount Everest expeditie uitrustingen in het museum bezichtigen betekent.

Toen Jacob me op vrijdag vertelde van een voetbalwedstrijd dat weekend wist ik waar wij zouden zijn op onze vrije zaterdag. Welk team, en waarom, en wanneer en hoe duur – maakt allemaal niet uit! Wij moeten daarbij zijn!

Op zaterdag stapten wij dus (na de kerk! want zaterdag = kerkdag) vrolijk op de motor en togen naar het ‘stadion’.
Na de afslag bij Prithivi Chowk, het drukste kruispunt van de stad, begrepen we dat er iets gaande was – een grote massa mensen bewoog zich over de stoepen en de straat in dezelfde richting als wij. Zouden die echt allemaal voetbal gaan kijken?

Bij de ingang van het terrein stonden verschillende mannetjes ons verschillende richtingen op te wijzen. Maar met 2 tickets in de pocket volgden we gewoon maar de rest van de massa, die ons naar een geimproviseerd parkeerterrein leidde.

We waren er inmiddels achter dat het Nepali Army vs. Bangladesh was, en dat dit de finale van de Pokhara Safal Cup betrof.

We vonden een plek tussen de paar duizend (!) Nepalis, en genoten van een soms mooie, soms saaie wedstrijd. Er was water en pinda’s en zon en bergen en de supporters van het leger bouwden een mooi feestje op de tribune.

Het bleek dat flessen gooien naar de Bangladeshi spelers helemaal geaccepteerd was (behalve bij de voetballer in kwestie) en ook dat we geen ticket hadden hoeven kopen als we alleen maar even vrienden hadden gemaakt met de buren.
Verder was het niet duidelijk wie er voor welk team was, want er werd overal – kans, gemiste kans, goal – even hard voor gejuicht.
En Bangladesh had het mooi bekeken door een paar Afrikanen mee te nemen, met benen twee keer zo lang als die van de Nepalis.

Het werd (met een verlenging) 1-0 voor Bangladesh.

De uittocht was een mooi staaltje Nepali Efficientie.

Tientallen motoren en scooters, een paar honderd voetgangers, en een uitgang in de vorm van een trechter. De regel is: als er ruimte is, dan is die voor jou.

Ik ben in elk geval geslaagd voor de hellingproef en heb mijn longen weer een tintje zwarter laten worden.

En toen gingen we naar huis voor pizza en Kolonisten :)

Pokhara isn’t exactly known for being an exciting metropolis. It’s more like a village that grew a little too much, with a nice view and too much traffic for the narrow streets.

Our Saturday nights consist of pizza & Settlers, and the highlight of the month is when my friend Kati plays guitar in Olive Cafe.

That’s why you need to take advantage of every opportunity for an event – even if that means looking at Mt Everest expedition gear in the museum.

When Jacob told me on Friday about the football game that weekend I didn’t have to think long of where we would spend our Saturday off. What team, and why, and when and how much – it did not matter! We had to be there!

So on Saturday we got on the motor bike (after church! cause Saturday = church day) and drove down to the ‘stadium’.
After the turn at Prithivi Chowk, the busiest intersection in town, we realized something was going on – a big crowd of people was moving in the same direction as we were. Were all of these people gonna watch that game?

At the entrance there were different guys telling us to go in different directions. But with 2 tickets in the pocket we just followed the crowds, which led us to an improvised parking area.

By then we had figured out this game was Nepali Army vs. Bangladesh, and that this was the final of the Pokhara Safal Cup.

We found a spot amidst a couple of thousand (!) Nepalis, and enjoyed a game that was sometimes nice, and sometimes boring. There was water and peanuts and sun and mountains and the army supporters had a nice party of their own.

It turned out that throwing water bottles at the Bangladeshi players was completely acceptable (but probably not according to the poor guy they were aiming for) and also that we wouldn’t have had to buy tickets if only we had made friends with the neighbours.
Other than that, it wasn’t entirely clear who was cheering for what team, because for everything – change, missed chance, goal – was cheered just the same.
And Bangladesh had brought some African players with legs twice the size of the Nepalis.

It ended up in 1-0 for Bangladesh.

The grand exodus was a nice example of Nepali Efficiency.

Dozens of motor bikes and scooters, a couple of hundred pedestrians, and an exit shaped like a funnel. The rule is: if there’s space, it’s yours.

At least I passed my hill start test (vital part of driving test in the Neds…) and I made sure my lungs got a little more black by all the fumes I breathed in.

And then we went home for pizza and Settlers :)