3

Fans, Batteries and Filters – Life In Nepal

We’ve eaten momo’s, we’ve driven the motorbike, we’ve had dal bhat with fried fish at the landlord’s house.
We’re back in Nepal.

And now that we are here, I’ve realized that I’ve never shown some of the smaller, practical details of living here. Because while I’m sure most of you understand that life here is different than in, say, the Netherlands, it might be interesting to know what kinds of things we use in our daily lives here. Some are to make life better, others are to avoid diseases, and then there’s the toiletpaper bin, just because we can’t flush it down here.

As you may know, there is never 24/7 power in Nepal. We have ‘loadshedding’, which means the power is out for several hours a day. More in the winter than in the summer. Right now we don’t have power for 8 hours a day. So first I will introduce this extremely ugly thing to you, because it has made our lives better in summer AND in winter. The fan-with-battery-and-light!!

 

IMG_1208 IMG_1209

Oh, the glory. Despite its ugliness, I could kiss it. It charges when there is power and then, when the power goes out in the hot summer, and the fan stops working and the sweat starts dripping, this fan STILL works and makes everything better. And, as you may have noticed, it also has a light (the weird arm on the side – it can fold in and out and you can even twist it). It has made cooking when there is no power and no light (and the back up system down) so much easier.

Then there’s the water filter.

 

IMG_1210

 

If you think now: why don’t you drink tap water? Then please, I beg you, do not come to Nepal until you have read up on giardia and amoebas.

When there is power, this thing filters all the crap out of our water so that we stay healthy.
PS – note the safe outlet it is plugged into.

All those power outages can give problems for electrical appliances, and we needed to protect our fridge. We got this:

IMG_1211

Don’t ask me how it works or what it does, but our fridge works fine and I’m happy.

IMG_1212

Here you see the thing that rules them all: THE INVERTER. I first bought one after I received a generous gift from people in the Netherlands. Because of it, we can have lights on at night when the power is out. No more working with candle light, no more shining my cellphone light to find the bathroom.
Right now they have replaced the battery which was very dead after 3 years of using it, and we upgraded so we even have light in the bedroom and dining room. The glory!

IMG_1215

Who enjoys a cold shower? Not me! This thing is connected to a gas cylinder (with the blue hose) and heats the water. I also use it for when we wash our clothes (by hand) so it gets cleaner + my hands don’t fall off after an hour in freezing cold water.
Those gas cylinders (also one for cooking) are stored outside, locked into a serious cage, to make sure no one steals them.

Back to those diseases: there is many ways to get the dreaded explosives, and while often we don’t even know where it came from, there is another way to prevent this:

IMG_1216

IMG_1218

Anything that is not peeled or cooked should be soaked in water with a few drops of the brown stuff and then it’s ok to eat. It’s like magic. Because now we can eat strawberries.

And last but not least: here’s the tp bin. Blurry but you get the point.
That’s just life, in Nepal.

IMG_1213

Advertisements
8

How To Fit The Shelf Under The Stove

Now that sounds exciting, doesn’t it? Yeah. The excited life of a married woman. Woohoo.

But this shelf fitting episode was quite funny, and I managed to document it, and with Jacobs approval I am now sharing it with the rest of the world. Ok, with the tiny part of the world that will read this.

No way! One leg was missing. That never happens in Nepal (...)

No way! One leg was missing. That never happens in Nepal (…)

 

Well, this doesn't seem to fit, does it?

Well, this doesn’t seem to fit, does it?

 

Nope, it really doesn't.

Nope, it really doesn’t.

 

Let's start by taking of these legs. Who needs legs anyway.

Let’s start by taking of these legs. Who needs legs anyway.

 

Still not perfect...

Still not perfect…

 

I have a genius idea...

I have a genius idea…

 

...we'll just put it in sideways!! (Ruth: but how will we get the pots and pans in? Jacob: ahh...good point.)

…we’ll just put it in sideways!!
(Ruth: but how will we get the pots and pans in?
Jacob: ahh…good point.)

 

Don't worry! I have another idea, says Jacob.

Don’t worry! I have another idea, says Jacob.

 

This is starting to look like something.

This is starting to look like something.

 

If only I could get this part in...

If only I could get this part in…

 

but I'm not giving up

but I won’t give up…

 

...ever!

…ever!

 

DONE!!!

DONE!!!

 

 

2

Culture Shock

Yes, I am still alive. But I’m in the Netherlands and my internet access is very limited. Also, there is regular power cuts which makes it very hard to use the computer.

This is a very strange country, I have noticed. People have their headlights on during the day, while driving their cars. The water from the tap does not make you sick. Apparently, holding hands with your boyfriend in public is totally acceptable. People speak a language I completely understand. Rice is not eaten regularly, but only once or twice a week. Cows only seem to be kept within fenced areas.

 

Well, I need to continue my cultural observations, so that I can fully adapt to this new and foreign culture.

 

5

Being Famous In Nepal

Er zijn heel wat plekken in Nepal waar ik weet dat ik bekenden zal tegenkomen. Hoteleigenaren, gidsen, verkopers, leraren, parkeerhulpen, taxichauffeurs…zelfs in de meest afgelegen dorpjes loop ik kans dat iemand zegt ‘Hey, ben je er weer!’ omdat ze me herkennen van die keer 1,5 jaar geleden dat ik een kopje thee bestelde bij ze.

Omdat ik mijn ouders in oktober alleen heb meegenomen naar plaatsen waar ik al eerder was geweest, leven die nu in de veronderstelling dat ik overal, echt overal in Nepal wel iemand ken. Ik moet toegeven dat het na de honderdste keer ‘ohooo Ruth bahini, welkom terug!’ een beetje afgezaagd werd.

Maar gisteren maakte ik een nieuwe variant op het thema mee.

Ik werd in mijn straat gestopt voor een standaard rijbewijs controle. De ‘armed police’ dude in zijn camouflagepak bekeek het pasje zorgvuldig, keek me aan, en zei in het Nepali:

“Jij bent naar Mustang geweest!”

Ik staarde hem met open mond aan.
Mustang is het district waar ik verschillende keren heen ben geweest voor een trektocht – hoog in de bergen, en het verdient de titel ‘the middle of nowhere’.

“Hoe weet u dat?”

Het bleek dat hij mij daar wel eens heeft gezien toen hij dienst had op de controlepost.

Het valt niet mee om beroemd te zijn ;)

——————————————————————–

There’s quite a few places in Nepal where I know I will met someone I know. Hotel owners, guides, salesmen, teachers, taxi drivers…even in the most rural villages I have a chance of someone saying ‘Hey, you’re back!’ because they recognize me from that one time 1,5 years ago when I ordered a cup of tea at their place.

When my parents were here in October, I only took them to places I had been before, and that’s why they are now convinced that everywhere, literally everywhere in Nepal I know someone. I’ll admit that after the hundredth time ‘ohoo Ruth bahini, welcome back!’ it was getting old.

But yesterday was a new variation on the theme.

I was stopped in my street for a regular drivers license check. The ‘armed police’ dude, wearing his camouflage outfit, studied the card carefully, looked at me, and said in Nepal:

“You’ve been to Mustang!”

I just stared at him.
Mustang is the district I’ve been to several times for a trekking – high up in the mountains, and it deserves the title ‘middle of nowhere’.

“How do you know?”

Turns out he had seen me there while he was on duty at the check post up there.

It’s a tough life, being famous… ;)

6

Applepie A La Mama

De zussen kwamen naar Nepal. En nadat ik me had gerealiseerd dat ik dankzij een gebrek aan goede materialen en ingredienten nog steeds op het zandkoekjes-niveau zat qua bakken, wist ik precies wat ze voor me mee moesten nemen.

Een springvorm.

Want met een springvorm kun je taarten bakken, en als je taarten kunt bakken ga je vanzelf minstens 3 stappen omhoog op de ladder.

Als je een springvorm meeneemt voor je zus in Nepal, dan wil je ook een taart bakken met je zus. En niet zomaar een taart. Nee nee, de taart der taarten.

Appeltaart a la Mama!!!

Mama werd zelf nog even geraadpleegd voor de ingredienten, en op een mooie zaterdag in april vond de primeur plaats.

Als je jezelf een beetje serieus neemt als ‘food blogger’, maak je Instagram foto’s van elke stap in het proces. Aangezien ik mezelf bijzonder serieus neem, en Grietje haar iPhone bij zich had, was ook dat snel gebeurd.

Dus hierbij onze ontzettend hippe stappenplan van deze Appeltaart.

Eerst de ingredienten.

Voor het deeg:

– 250 gr bloem
– 175 gr boter
– 125 gr basterdsuiker
– 1/2 tl zout
– 1/2 citroenschil, geraspts
– 1 klein ei, losgeklopt

Voor de vulling:

– 750 gr – 1 kg appels
– 1/2 citroenschil, geraspt
– 40 gr suiker
– 1/2 el kaneel
– 25 gr rozijnen
– 25 gr krenten
– 50 gr amandelen
– 50 gr custardpoeder of maizena
– 2 el beschuitkruimels of paneermeel

En verder:

– het geheim van de kok

Je begint natuurlijk met een recept.

De boter, gezeefde bloem, suiker, zout, en geraspte citroenschil mix je allemaal met elkaar.

Ellen weet precies waarom het eerst lijkt alsof het nooit goed komt met het deeg, maar dan lukt het uiteindelijk toch. Dat heeft met gluten te maken. Die verbinden zich namelijk met elkaar. Wil je meer weten over dit fascinerende fenomeen, neem dan even contact met haar op.

Daarna voeg je het geheim van de kok toe, verpak je de deegbal in folie en leg je het minimaal een half uur in de koelkast.

Niet te lang kneden trouwens, want dan ontbinden die gluten zich weer. Ofzo.

In de tussentijd heb je, als je verstandig bent, al iemand ongeveer een kilo appels laten schillen…

…en in stukjes laten snijden.

De stukjes appel worden gemengd met geraspte citroenschil, citroensap, suiker, kaneel, rozijnen, krenten, amandelen, en custardpoeder of maizena.

Krenten en amandelen hadden wij niet, dus voegden we maar wat extra rozijnen toe. Dat kan nooit kwaad.

Het deeg wordt uitgerold en je bedekt de ingevette (en evt. bebloemde (is dat een woord?) ) springvorm ermee.

Prik vervolgens gaatjes in de taartbodem. Met een vork, bijvoorbeeld.

Op de bodem komt eerst een laagje beschuitkruimels of paneermeel, en daarna vul je de taart.

Leg repen deeg op de bovenkant…

 

…en stop de taart in de oven, onderin, ongeveer een uur lang op 200 graden.

 

En dan ziet je taart er (als het goed is) zo uit!

Met dank aan Mama Mieneke :)

0

Trash, Water And Gas – Life In Nepal

Aangezien het merendeel van jullie nog nooit in Nepal is geweest, zal ik een poging doen om jullie het een en ander bij te brengen over dit land. En dan heb ik het niet over hoe hoog de bergen hier zijn, of hoeveel talen er worden gesproken, want daar heb je Wikipedia voor.

Nee, ik ga het over een paar random dingen hebben.

Zoals het vuilnis.

Zo nu en dan (meer regelmaat dan dat is er niet. Soms op maandag, soms een week later weer, soms 2 weken later op een  donderdag) komt de vuilniswagen door de straat. Je hoort dat hij eraan komt omdat er een mannetje 20 meter vooruit loopt met een soort rare toeter, en dat geluid is het ‘vuilniswagen signaal’. Als je dat hoort laat je alles uit handen vallen, pak je je vuilsnizakken en ren je naar buiten waar je wacht tot ze voor je deur stoppen en je vuilnis in de wagen proppen.
(Waar ze het heen brengen weet niemand).
Soms, als ze al een tijdje niet langs zijn geweest of als ik te laat was, gooi ik al mijn afval in het veld achter mijn huis en verbrand ik het.
Zo gaat dat.
Er is ook een soort recycle systeem van kracht, wat bestaat uit random mannetjes die met een fiets aan de hand langskomen en je lege blikjes/oud papier/andere zaken willen. Ik begrijp werkelijk niets van dit systeem maar wat ik wel weet is dat als je je lege blikjes buiten het hek zet, iemand ze meeneemt.

Ons water komt via iets genaamd ‘city line’ – niemand weet wat het is of waar het vandaan komt, maar het is een pijp die uitkomt in onze (ongeveer) 2000 liter water tank in de achtertuin, waar vandaan het naar de tanks op het dak kan worden gepompt – maar alleen als er elektriciteit is.
We hebben ook twee back up tanks, allebei 1000 liter, voor het geval er een watertekort is.
Heet water hebben we dankzij zonnepanelen, dus als de zon schijnt heb je een warme douche, en ‘s ochtends douchen is geen goed idee…

Koken gebeurt dankzij propaangas cilinders. Ik ben bang voor die dingen. Er is vuur, en een heleboel gas er heel dicht naast. De cilinder is precies zoals die op het plaatje, alleen zien ze er ouder en gaarder uit dan dat.
Gelukkig is ons kookgas buiten (in een kooi met een slot! anders wordt ie gestolen) en een slang gaat door de muur heen.
Je kunt ook een boiler kopen die hetzelfde gas gebruikt, zodat je ‘s ochtends warm kan douchen, en zelfs op een bewolkte dag!

C’est tout! (dat is Frans). Voor vragen hebben we de Comment optie!

 

Since most of you have never been to Nepal, I thought I’d try to tell you a little about life here. And not about how high the mountains are and how many languages there are spoken, cause you can find that on Wikipedia.

No, I’ll tell you some of the random things.

Like the trash. Every once in a while (it really is not more regular than that. Sometimes on a Monday, sometimes again a week later, sometimes 2 weeks later on a Thursday) the trash truck will drive through our street. You will recognize him by the funny noise that is made by a guy walking about 20 meters ahead of the truck. He has some sort of horn which makes a sound that is the ‘trash car signal’. When you hear that, no matter what you’re doing, you grab your trash and run outside and wait till they stop and they stuff your trash in the truck.
(Where they’ll take it, no one knows.)
Sometimes, if they haven’t showed up in a while or if I have been too late to catch them, I take my trash, dump it in the field behind the house and burn it.
That’s how it is.
There is some sort of recycling system going on, which consists of random guys walking down the street with a bicycle and wanting your empty cans/old paper/other things. I have no understanding or whatsoever as to how it works but all I know is that if you put the cans outside the gate, someone will take them.

We get water from this thing called ‘the city line’ – who knows what it is or where it comes from, but it’s a pipe that ends up in our 2000 liter (more or less) water tank in the back yard, from where we can pump it to the rooftop tanks – when there is power.
We also have 2 back up tanks, both 1000 liters, in case of water shortage.
The hot water we get from solar panels, so if the sun has been out you get a hot shower, and you don’t wanna shower in the mornings…

We cook, using propane gas cylinders. Now these things scare me. There’s fire, and there’s a whole lot of gas right next to it. It’s a cylinder like the one in the picture, and they all look older and more worn out than that.
Fortunately, our cooking cylinder is placed outside (in a locked cage! otherwise it’ll be stolen) and a hose goes through the wall and is connected to the stove.
You can also buy a boiler which runs on the same gas, so you can take hot showers in the morning, and even on a cloudy day!

C’est tout! (that’s French). For questions, there’s always the comment option!

3

Jasai Tapaaiko…A Nepali Song I Like

Deze video is voor mijn moeder, a.k.a. Mama Mieneke, de beste moeder die je je maar kan wensen.

Dit is 1 van mijn favoriete Nepali nummers :)

(Niet de beste opname overigens…maar ja)
(En van een paar woorden lukte de vertaling niet)

————————

This video is for my mom, a.k.a. Mama Mieneke, the best mom you could have.

This is one of my favorite Nepali songs :)

(Not a great recording, by the way…but ok)
(And some words I couldn’t translate, I got confused)

जसै तपाईको शक्तिको घोषणा गर्छौं
जसै तपाईको नाउँको प्रशंसा गर्छौं |

टुटेको हृदय जोड्नुहोस, बन्धन सब फुकाउनुहोस्
अन्धकार हटाउनुहोस् ,  होसन्ना, मारानाथा

जसै तपाईमा सार्है खुशी हुन्छौं
जसै तपाईमा हृदय रमाउदछ

हर्षको तेल खन्याउनुहोस् , धार्मिकता पहिन्याउनुहोस्
अभिषेक पठाउनुहोस् , होसन्ना , मारानाथा

आउनुहोस, हे येशु, आउनुहोस, हे येशु

as we declare your strength,
as we praise your name
mend the broken hearts, break all the bondage
take away the darkness, hosanna, maranatha

as we are happy in you
as the heart rejoices in you
pour out the oil of joy, (…)
(…) hosanna, maranatha,
come Jesus, come.